Της Νίκης Ζορμπά
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει διανύσει μεγάλη και δύσκολη απόσταση από την εποχή που ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την ίδρυση του νέου και ολόδικού του κόμματος, της ΕΛΑΣ, με στόχο να απαλλαγεί από ό,τι έχει ο ίδιος περιγράψει ως “βαρίδια” που κουβαλούσε στην κυβέρνησή του αλλά και μετά.
Ολόκληρο βιβλίο έγραψε για να πάρει διαζύγιο από το παρελθόν του, και ούτε αυτό έγινε με τρόπο εντελώς ομαλό. Η κριτική που δέχτηκε –ευλόγως σε αρκετά σημεία της– είναι από τη μία πως χρέωσε σε συνεργάτες του όλα τα δεινά της διακυβέρνησής του και στον εαυτό του επιφύλαξε μια θέση στο νέο “μη φθαρμένο” πολιτικό σύστημα, και από την άλλη ότι δεν είναι μόνο “άφιλος”, αλλά και “αμετανόητος” στις ιδεοληψίες που φέρει από τη ριζοσπαστική εποχή του.
Πολλές οι αλήθειες και άλλες τόσες οι υπερβολές στα παραπάνω. Αυτό που γνωρίζει καλά ο ίδιος όμως πλέον είναι πως αυτό το νεόκοπο κόμμα στελεχώνεται αποκλειστικά από πρόσωπα δικής του επιλογής, ο ίδιος έχει κάνει τη σύνθεση, “αυταπάτες” δεν στέκουν πλέον ως δικαιολογία, ούτε και επικοινωνιακές (ή μη) γκάφες που αλλοιώνουν το μήνυμα. Δεν υπάρχει στην ΕΛΑΣ ούτε “Κατρούγκαλος”, ούτε “Ομπρέλα”, ούτε κανείς από όσους κατονόμασε ως υπεύθυνους για την (εκλογική) τροπή που πήραν τα πράγματα για τον ίδιο και το κόμμα του το 2023.
Η ΕΛΑΣ έχει “παιδικές ασθένειες”, αναμφίβολα. Μία από αυτές ξέσπασε πολύ νωρίς, πολύ αιφνίδια: Λίγες ώρες μετά την παρουσίαση του προγράμματός της από τον Αλέξη Τσίπρα, ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομίας του κόμματος, Γιώργος Παππάς, υπέπεσε σε τεράστιο επικοινωνιακό –τουλάχιστον– σφάλμα: Έβαλε στον δημόσιο διάλογο ζήτημα φορολόγησης της κινητής περιουσίας των πολιτών –ενώ στόχος ήταν να εξηγήσει τα περί πατριωτικού φόρου που θα αφορά το 1% των πιο πλούσιων Ελλήνων– και μέσω του περιεχομένου των τραπεζικών τους θυρίδων.
Αναγκάστηκε τάχιστα σε επανορθωτική δήλωση μεν, αλλά αφενός οι αρχικές δηλώσεις έχουν καταγραφεί –περιττή η επισήμανση ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο με ορίζοντα τις κάλπες της άνοιξης–, αφετέρου επανέφερε στο συλλογικό ασυνείδητο των πολιτών ό,τι ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί εμφατικά να ξεχάσουν: ανασφάλεια οικονομική, υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης, ιδεοληψίες και εμμονές αδιέξοδες.
Δεν αρκεί –και το γνωρίζουν εξόχως καλά στην Αμαλίας– η επίκληση περί “προπαγάνδας” των αντιπάλων τους. Αφενός οι δηλώσεις έγιναν και δεν “παρερμηνεύτηκαν”, αφετέρου η πολιτική (ιδίως σε τόσο έντονες περιόδους κομματικού ανταγωνισμού) παγίως έχει και την προπαγάνδα ως εργαλείο και “όπλο” στη φαρέτρα της.
Ανησυχούν οι παροικούντες την ΕΛΑΣ για νέα τέτοια φαινόμενα αυτογκόλ; Ασφαλέστατα. Η “πολιτική απειρία” μπορεί να είναι ο πιο ήπιος τρόπος για να ομολογήσουν ότι η δύναμη κρούσης του κόμματος έχει σοβαρές αρρυθμίες, αλλά αναδεικνύει το δίλημμα στις πραγματικές του διαστάσεις, σχετιζόμενο και με τα ψηφοδέλτια (σε πολύ κατοπινή φάση):
Ποιο θα είναι το μείγμα των “παλιών” και των “νέων” στελεχών; Η δοσολογία του; Κόμμα όπως αυτό που δημιούργησε ο Α. Τσίπρας χωρίς νέα στελέχη προφανώς δεν έχει τύχη (ή λόγο ύπαρξης), αλλά κόμμα χωρίς “μπαρουτοκαπνισμένα” στελέχη απλώς δεν νοείται.
Απάντηση στο υπαρξιακό για την ΕΛΑΣ ερώτημα αυτό δεν έχει δώσει ο Αλέξης Τσίπρας. Ζυγίζει δεδομένα, πρόσωπα, βιογραφικά, αλλά και ικανότητες, για την ώρα. Το αυτό ισχύει και για παλιούς του συνοδοιπόρους στον ΣΥΡΙΖΑ που έχουν ήδη απομακρυνθεί. Η δόση είναι σαν το αρσενικό. Η περιορισμένη συναναστροφή είναι φάρμακο, η καθόλου φαρμάκι.
Ανθρωπογεωγραφία
Στους “ανθρώπους του προέδρου”, επιχειρείται η ανθρωπογεωγραφία να έχει μια ισορροπία: Παλαιοί και έμπειροι στα “χαρτοφυλάκιά” τους συνεργάτες (που έχουν υπηρετήσει και σε δημόσιους θώκους), μαζί με νέα στελέχη, συγκαταλέγονται στο πολύ στενό περιβάλλον του.
Την πολύ στενή ομάδα του πρώην πρωθυπουργού απαρτίζουν, υπό το πρίσμα αυτό, οι: Γιώργος Χουλιαράκης, Φραγκίσκος Κουτεντάκης, Δημήτρης Λιάκος (το οικονομικό επιτελείο του), Μιχάλης Καλογήρου, Γιάννα Πεπέ, Ελένη Δασκαλάκη, Κώστας Τούμπουρος, Κώστας Γαβρόγλου, Γιώργος Βασιλειάδης, Mίλτος Χατζηγιαννάκης. Στους καθημερινούς, στενούς αλλά νέους συνεργάτες του χωρίς “κομματικά ένσημα” συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι: Θεώνη Κουφονικολάκου, Ευγενία Φωτονιάτα, Μυρτώ Λαλιούτη, Αργύρης Μπεντενιώτης, Γιώργος Κωνσταντινίδης.
“Φροντιστήρια” επικοινωνίας στα νεοφώτιστα στελέχη (όπως τον αν. τομεάρχη Οικονομίας, Γιώργο Παππά) δεν προβλέπονται μεν, αλλά η ανοχή Τσίπρα στις γκάφες θα είναι έως εκεί που αυτά δεν προκαλούν δυσανάλογο κόστος με δηλώσεις τους. Σε γκάφα λιγότερο θορυβώδη είχε προ ολίγων μηνών υποπέσει και η Μαριζέτα Αντωνοπούλου (μεταγραφή εκ ΠΑΣΟΚ), όταν δήλωσε πως η ΕΛΑΣ θα φορολογήσει τον υπερπλούτο… όπως τα σκάφη και τις πισίνες. Έσβησε γρήγορα η εστία τότε, με άδειασμα του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα.
Αριστερές και δεξιές βολές
Από δεξιά της η ΕΛΑΣ δέχεται μύδρους για το πρόγραμμα που παρουσίασε ο Α. Τσίπρας, με αιχμή τα νούμερα: 7,5 δισ. τα υπολόγισε ο τομεάρχης Οικονομίας του κόμματος, Φραγκίσκος Κουτεντάκης, στα 13 δισ. το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο. Είναι σε εξέλιξη (ακόμη) σφοδρή αντιπαράθεση των δύο κομμάτων για τον λογαριασμό των μέτρων και θεωρητικώς την απάντηση θα τη δώσει το Δημοσιονομικό Συμβούλιο, στο οποίο προσφεύγει η ΕΛΑΣ, για να σταματήσει –όπως διατείνεται το κόμμα– τις κυβερνητικές αλχημείες με στόχο την παραπληροφόρηση.
Από το ΠΑΣΟΚ οι βολές πάντως επ’ ουδενί έχουν να κάνουν με εγκλήσεις περί “παροχολογίας”. Κάθε άλλο. Στη Χαριλάου Τρικούπη (στην οποία έχει βγει επανειλημμένως η ΕΛΑΣ με “δεξί φλας”, η επωδός τους είναι πως Μητσοτάκης – Τσίπρας αντικατοπτρίζουν δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος και πως, εν πάση περιπτώσει, ο Α. Τσίπρας είναι αναξιόπιστος σε ό,τι κι αν δεσμευτεί να πράξει. Η κριτική που δέχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ (εξ αριστερών), π.χ. για το γεγονός πως δεν υπόσχεται να δώσει και 13η σύνταξη και 13ο μισθό, ουδόλως προβληματίζει την Αμαλίας. Μάλλον την ευαρεστεί. Η αξία της κομματικής κλοτσοπατινάδας σταματά εκεί που αποτυπώνονται άλλου είδους νούμερα. Στις μετα-ΔΕΘ δημοσκοπήσεις.
Πηγή: capital.gr
