Το σκηνικό που επικρατεί στην Κεντροαριστερά, με την έλευση του φθινοπώρου, είναι ίσως το πιο ρευστό που έχει δει ο προοδευτικός χώρος την τελευταία δεκαετία. Και παρότι η άτυπη μάχη μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ κερδίζει το μεγαλύτερο κομμάτι της δημοσιότητας, ίσως ο πιο καθοριστικός παράγοντας, αυτός που θα κρίνει αν όχι τη σειρά κατάταξης, τουλάχιστον τα εκλογικά ποσοστά, ακούει στο όνομα ΣΥΡΙΖΑ.
Η επιμονή του κόμματος που θεωρήθηκε πως «έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο» όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την ΕΛΑΣ δείχνει πως αποδίδει καρπούς – τουλάχιστον στην πρώτη μέτρηση μετά τις διακοπές του καλοκαιριού, η μία μονάδα που χάνει ο Τσίπρας δεν πάει ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε στους αναποφάσιστους. Μοναδικός αποδέκτης είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατέγραψε την πρώτη του άνοδο εδώ και μήνες, επιβεβαιώνοντας (τουλάχιστον για την ώρα) τα στελέχη εκείνα που μιλούσαν για δύο κόμματα-συγκοινωνούντα δοχεία, αλλά και όσους μέσα στην ΕΛΑΣ ανησυχούσαν με το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει αυτόνομος και να κατέβει στις επόμενες εκλογές.
Το 2% επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να ελπίζει πως όσο πλησιάζει η κάλπη και όσο πιο πολύ εμπεδώνεται στο προοδευτικό ακροατήριο η «στροφή» της ΕΛΑΣ σε πιο κεντρώες θέσεις (όπως θεωρούν πως συμβαίνει με τις θέσεις του κόμματος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη στάση στον νόμο Πιερρακάκη), ένα ποσοστό ψηφοφόρων που στήριξε το κόμμα από το 2019 έως το 2023 θα επιστρέψει στις ρίζες του – και μπορεί αυτό το ποσοστό να μην είναι μεγάλο, είναι όμως αρκετό ώστε η Κουμουνδούρου να περάσει το κοινοβουλευτικό όριο.
Εχει γίνει δε σαφές πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να αποδείξει την αντιπολιτευτική του χρησιμότητα μέσα στη Βουλή (με ερωτήσεις προς την κυβέρνηση, αλλά και με τις αντιδράσεις που υπήρξαν για την επιλογή Ακρίτα για την αντιπροεδρία), όπου Τσίπρας δεν υπάρχει. Και η συλλογική ηγεσία μοιάζει έτοιμη να επιδιώξει τη συσπείρωση όσων δυνάμεων μείνουν, για λόγους ιδεολογικούς ή για λόγους ανάγκης, εκτός της Συμπαράταξης της Αμαλίας – δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως η επαναπροσέγγιση με στελέχη που αποχώρησαν για να ενταχθούν στη Νέα Αριστερά και με ανεξάρτητους βουλευτές είναι τώρα πιο πιθανή από ποτέ.
Η κληρονομιά του 2015
Είναι γενική εντύπωση όσων γνωρίζουν πώς λειτουργούσε ο συριζαϊκός μηχανισμός πως στην Κουμουνδούρου έχουν παραμείνει στελέχη με οργανωτικές ικανότητες και το προηγούμενο διάστημα επιχείρησαν ένα πρώτο μάζεμα οργανώσεων, ώστε να διαπιστωθεί πόσα μέλη έχουν παραμείνει και πόσο διατεθειμένα είναι να «τρέξουν» για το κόμμα τους – σε μια πατροπαράδοτη διαδικασία οργάνωσης, την ώρα που στην ΕΛΑΣ έχουν επιλέξει το «υβριδικό» κόμμα.
Κυρίως, όμως, στην Κουμουνδούρου εκτιμούν πως μπορούν να απαντήσουν στον Τσίπρα και να μην αφήσουν την ΕΛΑΣ να λαμβάνει εύσημα για τα θετικά της διακυβέρνησης του 2015-2019, αφήνοντας τους ίδιους να επωμίζονται μόνο τα αρνητικά, που τους κατέστησαν (κατά τους εκπροσώπους της ΕΛΑΣ) «τοξικούς». Αυτό ισχύει και για τα όσα συνέβησαν από το 2023 και μετά: καθόλου τυχαία, ο Νίκος Παππάς σε σχετική ερώτηση στο MegaNews απάντησε πως στελέχη που στήριξαν τον Στέφανο Κασσελάκη υπάρχουν αυτή τη στιγμή και στην ΕΛΑΣ – συμπεριλαμβάνοντας σε αυτούς τον Γιώργο Βασιλειάδη και τον Μίλτο Χατζηγιαννάκη.
Σε αυτό το σημείο καμπής κρίσιμες είναι και οι επιλογές της ΕΛΑΣ. Αφενός στον τρόπο με τον οποίο η Αμαλίας θα επιλέξει να ενσωματώσει όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θελήσουν να είναι υποψήφιοι βουλευτές, καθώς οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές μεταξύ της φρεσκάδας του νέου εγχειρήματος και της μετατροπής του σε «ΣΥΡΙΖΑ 2.0». Και αφετέρου στο ακροατήριο που θα επιλέξει να απευθυνθεί, καθώς ένα άλμα προς πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους (τους οποίους ο Τσίπρας θέλει να προσεγγίσει ή τουλάχιστον να μη φοβίσει) κινδυνεύει να προκαλέσει ρήγματα στην «μπετοναρισμένη» βάση.
Πηγή: tanea.gr
