Η Έλα Ρουμφ ανήκει στις ηθοποιούς της νεότερης γενιάς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου: Πολύγλωσση, “ευκίνητη” σε τόπους γυρισμάτων και σε πολύ διαφορετικά κινηματογραφικά σύμπαντα. Η Ελβετίδα ηθοποιός, που έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από το «Raw» της Ζουλιά Ντικουρνό και απέσπασε το 2024 το Σεζάρ Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού για το «Marguerite’s Theorem», πρωταγωνιστεί τώρα στα «Γράμματα Αγάπης» («Des preuves d’amour») της Αλίς Ντουάρ.
Στην ταινία υποδύεται τη Σελίν, η οποία περιμένει μαζί με τη σύντροφό της, Νάντια, τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού, μόνο που, επειδή η ίδια δεν κυοφορεί, η σχέση της με το παιδί δεν αναγνωρίζεται αυτομάτως από τον νόμο. Για να μπορέσει να γίνει και νομικά μητέρα του, καλείται να περάσει από μια διαδικασία που μετατρέπει κάτι αυτονόητο για την ίδια, την αγάπη και την πρόθεσή της να γίνει γονέας, σε φάκελο αποδεικτικών στοιχείων. Ανάμεσά τους βρίσκονται και δεκαπέντε επιστολές ανθρώπων από το περιβάλλον της, οι οποίοι πρέπει ουσιαστικά να πιστοποιήσουν ότι είναι κατάλληλη να γίνει μητέρα.
Με αφορμή την ελληνική κυκλοφορία της ταινίας από το Cinobo, η Έλα Ρουμφ μίλησε αποκλειστικά στο ΕΡΤnews.gr και στον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο.
Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στη Unifrance στο πλαίσιο προώθησης του Γαλλόφωνου κινηματογράφου και κουλτούρας.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Η ταινία χρησιμοποιεί ως αφηγηματικό άξονα κάτι αρκετά παράδοξο. Βλέπουμε τους ανθρώπους να καλούνται να εκφράσουν και, ουσιαστικά, να αποδείξουν την αγάπη τους μέσα από μια συγκεκριμένη διαδικασία, γράφοντας επιστολές και ακολουθώντας όσα απαιτεί ο νόμος. Καταλαβαίνουμε έτσι ότι άλλο είναι να γνωρίζεις τι σημαίνει αγάπη και άλλο να πρέπει να ακολουθήσεις τις οδηγίες του νόμου για να την αποδείξεις. Πώς ήταν για εσάς να γνωρίζετε ότι, μέσα από τη Σελίν, κάνετε λίγο πιο ξεκάθαρη την πραγματική έννοια αυτής της αγάπης;
Έλα Ρουμφ: Δεν μου έχουν ξανακάνει αυτή την ερώτηση με αυτόν τον τρόπο. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία, κυρίως μέσα από τις συζητήσεις μου με την Αλίς Ντουάρ, τη σκηνοθέτιδα της ταινίας, γιατί ένα μέρος της ιστορίας προέρχεται από την προσωπική της εμπειρία. Απέκτησε ένα παιδί χωρίς να είναι εκείνη που το κυοφόρησε και χρειάστηκε να περάσει από μια ολόκληρη διαδικασία για να αποδείξει ότι δικαιούται να είναι μητέρα και ότι ο νόμος πρέπει να την αντιμετωπίσει ως τέτοια.
Η ίδια δεν το αμφισβητεί. Γνωρίζει ότι θα γίνει μητέρα και ότι θα είναι καλή μητέρα. Είναι όμως ο εξωτερικός κόσμος που της ζητά να προσκομίσει αποδείξεις. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό να κατανοήσω τη δική της οπτική. Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που ήθελα τόσο πολύ να κάνω αυτή την ταινία, επειδή ήξερα ότι μπορούσε να μου δώσει την κατάλληλη οπτική και μια βαθύτερη κατανόηση αυτής της διαδικασίας.
Υπήρχαν πολλά πράγματα των οποίων το πραγματικό διακύβευμα δεν είχα κατανοήσει πλήρως. Είναι λίγο σαν να μην αντιλαμβάνεσαι πραγματικά τι σημαίνει ότι θα γίνεις γονέας μέχρι να γίνεις. Εγώ δεν είμαι ακόμη γονέας και μέσα από αυτή την ταινία χρειάστηκε να μπω στη θέση κάποιου που πρόκειται να αποκτήσει παιδί. Ξαφνικά συνειδητοποιείς τι σημαίνει ήδη από μόνο του να φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο και, όταν πρόκειται για δύο γυναίκες, προστίθεται και κάτι ακόμη: ότι θα δοκιμάζεσαι συνεχώς από τον έξω κόσμο, από βλέμματα και ανθρώπους που θα κρίνουν αν «επιτρέπεται» να το κάνεις.
Αυτό έγινε ιδιαίτερα ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, επειδή πολλά πράγματα δεν ήταν διατυπωμένα ρητά στο σενάριο. Υπήρχαν φαινομενικά καθημερινές σκηνές και έπρεπε να αναζητήσουμε τι πραγματικά διακυβεύεται κάτω από αυτές. Πόσο μεγάλο είναι το ρίσκο που βιώνει η Σελίν σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, χωρίς η ίδια να κυοφορεί, και πόσο μεγάλος είναι ο φόβος ότι μπορεί τελικά να μην αναγνωριστεί ως μητέρα.
Νομίζω ότι το κατάλαβα κυρίως μέσα από το υποκείμενο της ιστορίας και μέσα από τη διαδικασία δημιουργίας της ταινίας. Υπάρχει μια πολύ προσωπική διαδρομή που πρέπει να κάνεις, όχι μόνο για να συνειδητοποιήσεις ότι θα γίνεις γονέας, αλλά και για να αναρωτηθείς τι σημαίνει αγάπη, τι σημαίνει σταθερή και διαρκής αγάπη, τι είδους γονέας θέλεις να γίνεις και ποια είναι η δική σου σχέση με τη μητέρα ή τον πατέρα σου.
Και πιστεύω ότι η ταινία θέτει όλα αυτά τα ερωτήματα με έναν πραγματικά οικουμενικό τρόπο, χωρίς να ηθικολογεί για το ποια είναι ή δεν είναι μια καλή μητέρα. Θα έλεγα ότι είναι μια ταινία για τρεις γυναίκες που γίνονται μητέρες και για μία ακόμη μητέρα που επέλεξε να μην ανταποκριθεί στην εικόνα της «τέλειας μητέρας». Επέλεξε την καριέρα της και ίσως δεν ήταν τόσο παρούσα όσο θα ήθελε η Σελίν να είναι για το δικό της παιδί. Έτσι, η Σελίν αναγκάζεται να αναρωτηθεί πώς θέλει η ίδια να βιώσει τη μητρότητα, την αγάπη και τελικά τη ζωή της.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Υπάρχει μια σκηνή που θεωρώ εξαιρετικά αποκαλυπτική. Πηγαίνετε μαζί στον γιατρό και εκείνος κάνει μια ερώτηση που κάθε άλλο παρά αστεία ακούγεται. Όταν αντιλαμβάνεται πόσο αδιάκριτη και σκληρή ήταν, προσπαθεί κάπως να τη διορθώσει, χωρίς να γνωρίζει το υπόβαθρο ή τον λόγο για τον οποίο η Σελίν δεν μπορεί να κυοφορήσει. Για μένα αυτή η σκηνή λέει πολλά όχι μόνο για την κοινωνία της εποχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία, αλλά και για τη σημερινή. Έπειτα από τόσα χρόνια συζητήσεων γύρω από τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών και την ομογονεϊκότητα, διαπιστώνουμε ότι ορισμένες αντιλήψεις επιμένουν. Έχουν τελικά αλλάξει αρκετά τα πράγματα;
Έλα Ρουμφ: Κάποια πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά με υπερβολικά αργούς ρυθμούς για να μπορούμε να πούμε ότι αυτή η αλλαγή έχει πραγματικά περάσει στην ευρύτερη κοινωνική αντίληψη.
Υπάρχουν άνθρωποι που με ρωτούν: «Δεν πιστεύεις ότι υπάρχουν υπερβολικά πολλές queer και gay ταινίες αυτή την περίοδο;». Και η απάντησή μου είναι «όχι». Είχαμε αμέτρητες ταινίες με ετεροφυλόφιλη οπτική για πάρα πολλά χρόνια. Τώρα οι γυναίκες μπορούν να εκφραστούν πάνω σε αυτά τα ζητήματα και αυτές οι ιστορίες μπορούν να βρουν οικονομική υποστήριξη για να γίνουν ταινίες.
Πιστεύω ότι είναι μια σπουδαία ευκαιρία να εξελιχθούμε ως κοινωνία, να εξελίξουμε τη συζήτηση και να καταλάβουμε πόσο μη δραματική είναι στην πραγματικότητα η ομοφυλοφιλία, επειδή επί χρόνια παρουσιάζεται διαρκώς μέσα από το δράμα. Θεωρώ ότι και αυτή η ταινία προσπαθεί να κανονικοποιήσει το ζήτημα. Να δείξει πόσο φυσιολογική είναι η αγάπη και πόσο φυσιολογική είναι η επιθυμία ενός ομόφυλου ζευγαριού να αποκτήσει παιδί.
Δεν αισθάνομαι ότι η κοινωνία κινείται αυτή τη στιγμή προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξη, πρέπει να το παραδεχτώ. Παρ’ όλα αυτά, με κάποιον τρόπο πρέπει να παραμείνουμε αισιόδοξοι και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ώστε αυτά τα ζητήματα να γίνονται κατανοητά και να αντιμετωπίζονται με λιγότερο δραματικό τρόπο από ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν προκαταλήψεις.
Νομίζω, όμως, ότι η συγκεκριμένη σκηνή είναι και πολύ ανθρώπινη. Ο γιατρός συνειδητοποιεί ότι είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται αντιμέτωπος με μια τέτοια κατάσταση. Και αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι μπορεί να είναι περισσότερο ανθρώπινοι απ’ όσο μερικές φορές πιστεύουμε.
Στον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα, συχνά υποτιμούμε πόσοι άνθρωποι είναι πραγματικά ανοιχτοί στο να προσπαθήσουν να καταλάβουν κάτι και θέλουν να εξελιχθούν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν το θάρρος ή τα ερεθίσματα για να το κάνουν. Χρειάζονται ενθάρρυνση, χρειάζεται να έρθουν σε επαφή με ορισμένα θέματα.
Νομίζω λοιπόν ότι αυτό θα παραμείνει μια συνεχής προσπάθεια και ένας συνεχής αγώνας, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικότερα. Έχουμε φτάσει παγκοσμίως σε ένα σημείο που δεν θα περιμέναμε ποτέ, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατώνται με τους πιο ακραίους τρόπους. Πιστεύω ότι είναι πλέον μέρος της κοινής ανθρώπινης ευθύνης μας να επαναφέρουμε στον κόσμο την κανονικότητα και την αγάπη.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Μια τελευταία ερώτηση που δανείζεται κάτι από την ίδια την ταινία. Αν είχατε την ευκαιρία να γράψετε επιστολές σε ανθρώπους που αγαπάτε πραγματικά για να τους εκφράσετε αυτή την αγάπη, σε ποιους θα τις γράφατε; Και αν μπορούσατε να γράψετε μία επιστολή στον νεότερο εαυτό σας, τι θα περιείχε;
Έλα Ρουμφ: Στην ταινία είναι δεκαπέντε άνθρωποι που πρέπει να γράψουν μια επιστολή για να αποδείξουν ότι εκείνη μπορεί να γίνει μητέρα. Δεν ξέρω ποιους ακριβώς θα επέλεγα. Θα έπρεπε να το σκεφτώ πολύ προσεκτικά και μάλλον δεν έχουμε τόσο χρόνο!
Έχω πάντως αρχίσει ξανά να γράφω γράμματα, επειδή μου αρέσει. Σε αναγκάζουν να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο σε αυτό που θέλεις να πεις.
Αν έγραφα ένα γράμμα στον νεότερο εαυτό μου, θα του έλεγα: «Μείνε πιστή στον εαυτό σου». Ακούγεται κλασικό, αλλά είναι αλήθεια. Μείνε πιστή στον εαυτό σου, άκου τον εαυτό σου, εμπιστεύσου το ένστικτό σου και μη μένεις σιωπηλή απέναντι στην αδικία.
Και… δείτε το «Novak»!
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Και δούμε το «Novak» (σ.σ. ελληνική συμπαραγωγή που γυρίστηκε στην Ελλάδα), βεβαίως!
Έλα Ρουμφ: Ακριβώς! Το «Novak» θα κυκλοφορήσει σύντομα. Είναι μια ελληνική ταινία, την οποία γυρίσαμε στην Αθήνα. Είναι υπέροχοι άνθρωποι και θέλουμε να τους στηρίξουμε. Πραγματικά αγάπησα τη συμμετοχή μου σε αυτή την ταινία.
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
