«Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται…»
Πριν καλά-καλά κοπάσει ο θόρυβος από την ανακοίνωση της νέας διοίκησης της ΠΑΕ ΑΕΛ, περί δήθεν δικής της οικονομικής τακτοποίησης του πρώην οδηγού της ΑΕΛ Σωτήρη Γιαννακού, νέα στοιχεία έρχονται να προκαλέσουν εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι οικονομικές εκκρεμότητες της ΠΑΕ.
Σύμφωνα με πληροφορίες και έγγραφα που έχουν περιέλθει σε γνώση μας, φαίνεται να έχει δρομολογηθεί εξωδικαστική ρύθμιση υφιστάμενων οφειλών της ΠΑΕ ΑΕΛ σε 240 δόσεις. Πρόκειται αναμφίβολα για μια ιδιαίτερα μακροχρόνια ρύθμιση, η οποία δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά τον τρόπο διαχείρισής τους (καθώς ο κύριος Στυλιανός γνώριζε πρωτού αναλάβει εγγράφως το ύψος των ωφειλών) και κυρίως το κατά πόσο η συγκεκριμένη ενέργεια συνάδει με τους όρους που είχαν συμφωνηθεί μεταξύ των εμπλεκόμενων πλευρών κατά τη διαδικασία μεταβίβασης.
Το κρίσιμο ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο η ίδια η ρύθμιση, αλλά το εάν και κατά πόσο η συγκεκριμένη οικονομική ενέργεια μπορούσε να πραγματοποιηθεί μονομερώς, δεδομένων των όρων του υπογεγραμμένου συμφωνητικού μεταξύ του κ. Ζήση Στυλιανού και του πρώην μεγαλομετόχου της ΠΑΕ ΑΕΛ, Ιωάννη Νταβέλη.
Εφόσον, όπως αναφέρεται στους σχετικούς συμβατικούς όρους, συγκεκριμένες ενέργειες που αφορούν την οικονομική διαχείριση υφιστάμενων υποχρεώσεων συνδέονται με την οριστική ολοκλήρωση της μεταβίβασης των μετοχών, τότε εύλογα τίθεται το ερώτημα εάν απαιτείται προηγούμενη συναίνεση ή έγκριση της πλευράς του πρώην μεγαλομετόχου.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης.
Μπορεί μια διοίκηση να προχωρά σε σημαντικές ρυθμίσεις παλαιών οικονομικών υποχρεώσεων χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλιστεί η προβλεπόμενη συμβατική συναίνεση;
Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι απολύτως συγκεκριμένο και προκύπτει από τους ίδιους τους όρους της συμφωνίας, εφόσον βεβαίως επιβεβαιωθεί ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση εμπίπτει στις προβλέψεις της.
Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα μιας ρύθμισης 240 δόσεων δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ιδίως όταν πρόκειται για οικονομικές υποχρεώσεις μιας ΠΑΕ και όταν υπάρχουν παράλληλα συμβατικές δεσμεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών.
Η νέα διοίκηση οφείλει, επομένως, να δώσει καθαρές απαντήσεις:
Ποιος ζήτησε τη συγκεκριμένη ρύθμιση; Με ποια ιδιότητα; Με ποια συμβατική εξουσιοδότηση; Και κυρίως, είχε προηγηθεί η απαιτούμενη συναίνεση της άλλης πλευράς;
Γιατί, τελικά, στην υπόθεση αυτή το ζητούμενο δεν είναι ποιος θα πιστωθεί επικοινωνιακά μια οικονομική τακτοποίηση.
Το ζητούμενο είναι ποιος είχε το δικαίωμα να την αποφασίσει.
Και εάν πράγματι οι συγκεκριμένες ενέργειες έγιναν πριν ολοκληρωθούν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες, τότε το θέμα δεν τελειώνει με μια ανακοίνωση. Αντιθέτως, μόλις αρχίζει.
Τα έγγραφα και οι όροι της συμφωνίας είναι εκεί και μπορούν να δώσουν τις απαντήσεις.
Γιατί στην ΑΕΛ, πλέον, δεν αρκούν οι ανακοινώσεις. Χρειάζονται απαντήσεις και – κυρίως – αποδείξεις.
