Είναι ακόμα καλοκαίρι και η ιδέα για λίγες ημέρες διακοπές είναι κάτι που γυρίζει στο μυαλό όλων. Ώρες χαλάρωσης πλάι στη θάλασσα. Ή σε ένα δροσερό χωριό πάνω στο βουνό. Ωραίο φαγητό, παρέες, ξενύχτια με ψιλή κουβέντα ως το πρωί.
Ωραία.
Οι διακοπές είναι μια περίοδος για να χαλαρώσει κανείς, με όποιο τρόπο του αρέσει. Σύμφωνα δε με τον Economist, υπάρχουν πολλά στάδια πριν φτάσει κανείς να φύγει για το βουνό ή τη θάλασσα ή όπου ζητάει η καρδιά του. Και άλλα στάδια πριν επιστρέψει στην εργασιακή ρουτίνα.
Στάδιο 1: Η προετοιμασία
Ίσως το πιο ενδιαφέρον. Χρειάζεσαι απεγνωσμένα διακοπές. Τις τελευταίες δύο ημέρες πριν από την αναχώρηση, πρέπει να κλείσουν οι εκκρεμότητες. Και μετά να τακτοποιήσεις το γραφείο. Δηλώνεις στους πιο στενούς συνεργάτες σας να επικοινωνήσουν μαζί σας, «μόνο όταν υπάρχει απόλυτη ανάγκη». Σκέφτεσαι ακόμη να αφήσετε και ένα μήνυμα προς όλους, ότι «θα είμαι εκτός γραφείο από τότε μέχρι τότε». Αλλά αλλάζετε γνώμη. Τι πειράζει να κοιτάζεις πότε-πότε τα e-mail σας; Και, για να είσαι ειλικρινείς, ενώ φεύγεις από το γραφείο, αισθάνεσαι λίγο άρρωστος…
Στάδιο 2: Η φάση της χαλάρωσης
Όχι ακριβώς. Περνάς τις πρώτες μέρες αντιμετωπίζοντας τις διακοπές σαν να είναι δουλειά. Με εργαλείο το μοντέλο ΑΙ στο κινητό σας, ψάχνεις μέρη να πας, να δεις, να φας, να πιεις, να κολυμπήσεις και να είναι «έξω από τα συνηθισμένα». Αλλά το έρμο το ChatGPT μπορεί να σου προτείνει, αλλά δεν ξέρει ότι την ώρα που θα πας το μαγαζί είναι κλειστό… Ούτε αν αυτά που αντέγραψε από το διαδίκτυο είναι πράγματι καλά.
Μετά το μεσημεριανό, πέφτεις και κοιμάσαι. Και μετά μετανιώνεις γιατί θα μπορούσες να έχει κάνει κάτι «πιο χαλαρωτικό». Φοβάσαι ότι οι μέρες σου πάνε χαμένες. Ακόμη και το βιβλίο που πήρες για να διαβάσεις, ανησυχείς ότι σου τρώει ελεύθερο χρόνο, που θα μπορούσες να απολαύσεις ακόμη πιο χαλαρά. Είσαι διακοπές, αλλά νιώθεις πολύ άγχος.
Στάδιο 3: Η φάση της αποχώρησης
Κι ενώ αγωνιάς αν θα μπορέσεις να χαλαρώσεις, ελέγχεις και το email σου. Πού και πού επεμβαίνοντας σε πράγματα που βλέπεις –ακόμη κι αν δεν χρειάζεται. Κι ας είσαι διακοπές. Λαμβάνεις μερικά μηνύματα στο WhatsApp και σου ζητούν να συμμετάσχεις σε μια κλήση. Και όμως, νιώθεις ταυτόχρονα εκνευρισμένος και ευχαριστημένος. Από το «Δεν μπορείς να το κάνεις χωρίς εμένα;», πας στο: «Δεν μπορείς να το κάνεις χωρίς εμένα!»
Κάπου εκεί, επιτέλους, κάνοντας ξεσκαρτάρισμα στα πράγματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν γρήγορα και σε αυτά που μπορούν να περιμένουν, ξυπνάς. Συνειδητοποιείς ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν κάθε εβδομάδα α) δεν απαιτούν την προσοχή σου και β) δεν έχουν διαρκή αξία. Έτσι, αρχίζεις να αγνοείς τα περισσότερα μηνύματα. Αν είναι σημαντικά, θα βρουν έναν τρόπο να επικοινωνήσουν, λες. Και ενεργοποιείς το μήνυμα “εκτός γραφείου”.
Στάδιο 4: Η φάση της παραίσθησης
Είναι εκεί που αρχίζεις να χαλαρώνεις. Μένεις λίγο παραπάνω στο κρεβάτι. Δεν πιάνεις το τηλέφωνο τόσο συχνά. Σκέφτεσαι ότι πίσω, εκεί στο γραφείο, το εβδομαδιαίο μίτινγκ, γίνεται εκείνη ακριβώς την ώρα. Και χαμογελάς –αν δεν γελάς δυνατά για τη ματαιότητα της ζωής που άφησες πίσω. Εδώ είναι διακοπές, λες. Και πολύ σύντομα, χάνεις την επαφή με την πραγματικότητα. Σκέφτεστε να μετακομίσετε εκεί: στο νησί, στο βουνό, στην άλλη χώρα. Γιατί έχεις ξεχάσει ότι εκεί τώρα είναι ωραία γιατί περνάς καλά και δεν δουλεύεις. Μέχρι τα χρόνια που απομένουν έως τη συνταξιοδότηση μετράς.
Και ονειρεύεσαι να περνάς τις ημέρες σου κάνοντας θαλάσσιο καγιάκ ή κηπουρική ή να κάτι εξίσουν δημιουργικά χαλαρωτικό.
Στάδιο 5: Η φάση του κινήτρου
Το τέλος των διακοπών πλησιάζει. Και συνειδητοποιείς ότι το καγιάκ στη θάλασσα σου προκαλεί φουσκάλες. Και ότι η κηπουρική δεν είναι το φόρτε σου.
Αρχίζεις να κοιτάς ξανά τα email –μόνο αυτά που έχουν σημασία. Νιώθεις κίνητρο να επιστρέψεις. Έχεις δει πόσος χρόνος αφιερώνεται σε ασήμαντα πράγματα στο γραφείο. Είσαι αποφασισμένος να κάνεις ρηξικέλευθες αλλαγές, αδίστακτα και αποφασιστικά. Ήδη έχεις μερικές πολύ καλές ιδέες για το πώς να βελτιώσεις την εβδομαδιαία συνάντηση των στελεχών.
Στάδιο 6: Η φάση της υποτροπής
Έχεις επιστρέψει γεμάτος ζωντάνια. Φαίνεσαι και νιώθεις πιο υγιής από τους συναδέλφους σου. Η ερώτηση «Πώς τα πέρασες στις διακοπές;», ακούγεται εκατοντάδες φορές. Και απαντιέται άλλες τόσες. Σε παραλλαγές.
Χαίρεσαι. Βλέπεις ξανά ανθρώπους. Έχεις μια αίσθηση σκοπού. Και γρήγορα επιστρέφεις στις παλιές συνήθειες. Το ημερολόγιο γεμίζει: συναντήσεις, ραντεβού, εκκρεμότητες. Τα e-mails έρχονται βροχηδόν και απαντάς με την ίδια ταχύτητα. Το γραφείο αποκτά τη γνωστή ακατάστατη όψη του. Στο μεγάλο εβδομαδιαίο μίτινγκ, θυμάσαι πως ήθελες να το αλλάξεις ριζικά. Αλλά βαριέσαι ακόμη και να το προτείνεις.
Οι συνάδελφοι επιστρέφουν από τις δικές τους διακοπές. Τους ρωτάς «πώς τα πέρασες;», αλλά δεν ακούς καν τις απαντήσεις. Τους βλέπεις χαρούμενους, υγιείς και ενεργητικούς.
Αλλά εσύ πάλι νιώθεις ότι αρρωσταίνεις. Και τότε το συνειδητοποιείς. Χρειάζεσαι απεγνωσμένα διακοπές.
Πηγή: in.gr
