Το Σάββατο, 15 Αυγούστου ο Αμερικανός πρόεδρος κοινοποίησε μια φωτογραφία του μαζί με τον Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι «ο Κιμ κι εγώ τα πάμε ΤΕΛΕΙΑ!». Ανεξαρτήτως της ασταθούς ιδιοσυγκρασίας του Αμερικανού ηγέτη, στη Νότια Κορέα, υπάρχει σοβαρή διαφωνία για την προσέγγιση των βορρά και νότου.
Οι περισσότεροι σύγχρονοι πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν επιδιώξει να απομονώσουν τη Βόρεια Κορέα, αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δείξει ρητορικά τουλάχιστον ότι ακολουθεί μια διαφορετική πορεία, εκείνη της αποκλιμάκωσης.
Σε νέα ανάρτησή του στο Truth την Κυριακή 16 Αυγούστου, έδωσε εντολή στον υπουργό Άμυνας Πητ Χέγκσεθ να «μειώσει σημαντικά» τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, επικαλούμενος την «πολύ καλή σχέση του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν».
«Αυτές οι ασκήσεις δεν είναι μόνο δαπανηρές, με μεγάλο μέρος αυτού του κόστους να το επωμίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ως συνήθως!), αλλά στέλνουν και ένα μήνυμα που είναι εντελώς ακατάλληλο και εχθρικό προς μια χώρα η οποία, όσο ο Donald J. Trump είναι πρόεδρος, δεν έχει υπάρξει απειλητική και έχει επιδείξει σεβασμό», έγραψε ο Trump στο Truth Social.
Ακούγοντας αυτά όμως η Σεούλ πως πρέπει να αντιδράσει στρατηγικά έναντι του Κιμ, δεδομένης της αντιπαλότητας με την Πιονγιάνγκ και τις στενές σχέσεις της με την Ουάσιγκτον ήδη από τη δεκαετία του 1950;
Για τον Στίβεν Κοστέλο, ειδικό αναλυτή στις σχέσεις ΗΠΑ-Κορέας, αν νοτιοκορεατική κυβέρνηση ελπίζει να χαράξει μια πορεία εξόδου από το διπλωματικό αδιέξοδο, δεν μπορεί να βασίζεται σε μια διπλωματική τομή στις σχέσεις ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας.
«Υποτάσσοντας το σημαντικότερο εθνικό της συμφέρον σε έναν δυσλειτουργικό και αδιάφορο Λευκό Οίκο, η Νότια Κορέα θα αποποιηθεί τη δική της ευθύνη» αναφέρει σε ανάλυσή του στο Responsible Statecraft. «H κυβέρνηση Τραμπ δεν έχει δείξει καμία ουσιαστική διάθεση να εγκαταλείψει την αποτυχημένη επί δεκαετίες πολιτική πίεσης και ανάσχεσης της Βόρειας Κορέας» σημειώνει.
Ωστόσο, όπως εξηγεί ο ίδιος, η Νότια Κορέα σήμερα έχει παραλύσει εξαιτίας μεγάλων διαφωνιών στο πολιτικό σύστημα τη χώρας.
Από τη μία είναι ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Lee Jae Myung που από τότε που ανέλαβε επιδίωξε να βελτιώσει τις διακορεατικές σχέσεις και να αλλάξει τη διπλωματική στάση της χώρας του έναντι της Βόρειας Κορέας. Μαζί του έχει και τον υπουργό Ενοποίησης της Νότιας Κορέας, Chung Dong-young, που πρόσφατα ανακοίνωσε ότι θα επανεκκινήσει τις εργασίες σε σιδηροδρομικά τμήματα που οδηγούν προς τα βόρεια, έως την Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη (DMZ).
Στον αντίποδα βρίσκονται ο υπουργός Εξωτερικών Cho Hyun, που επέκρινε την πρωτοβουλία του Chung και την ατζέντα περί «ειρηνικής συνύπαρξης» του Υπουργείου Ενοποίησης απέναντι στη Βόρεια Κορέα ως «υπερβολικά ιδεαλιστική».
Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Άμυνας βρίσκονται όλα σε τακτική επαφή με τους Αμερικανούς ομολόγους τους, ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικά κοινά προγράμματα, υπογραμμίζει ο ειδικός.
«Η Σεούλ επιδιώκει την απόκτηση πυρηνοκίνητων υποβρυχίων, συνεργασία στη ναυπηγική βιομηχανία και στενότερη συνεργασία με εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης, όλα με τη συμμετοχή των ΗΠΑ. Τα προγράμματα αυτά θα μπορούσαν να τεθούν σε κίνδυνο εάν η Σεούλ προτείνει ενέργειες ή πρωτοβουλίες σχετικά με τη Βόρεια Κορέα που θα εξοργίσουν την αμερικανική κυβέρνηση, ιδιαίτερα δεδομένης της απρόβλεπτης συμπεριφοράς του προέδρου».
Το δίλημμα έναντι της Βόρειας Κορέας του Κίμ
Επιφανειακά, λέει ο Κοστέλο, αυτή η δυναμική μπορεί να μοιάζει απλώς με θεσμικό ανταγωνισμό, όμως αντανακλά ένα βαθύτερο δίλημμα που αντιμετωπίζει εδώ και καιρό η Νότια Κορέα: πώς να ακολουθήσει τη δική της εξωτερική πολιτική αποφεύγοντας παράλληλα μια απόκλιση πολιτικής στο πλαίσιο της συμμαχίας Νότιας Κορέας-ΗΠΑ.
«Δεδομένου του κρίσιμου ρόλου της Ουάσιγκτον στην ασφάλεια της Σεούλ, οι Νοτιοκορεάτες ηγέτες οφείλουν να αντιμετωπίζουν τη σχέση τους με τις ΗΠΑ ως βασικό παράγοντα όταν διαμορφώνουν την πολιτική τους απέναντι στον Βορρά» σημειώνει.
Έτσι για τον Αμερικανό ειδικό, ο Chung έχει δίκιο. «Αν η Νότια Κορέα δεν μπορέσει να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην προώθηση της προσέγγισης και της συνεργασίας με τη Βόρεια Κορέα, είναι απίθανο να ξεφύγει από τη σημερινή κατάσταση παρατεταμένης εχθρότητας και παγωμένης διπλωματίας στην Κορεατική Χερσόνησο. Αυτό πιθανότατα θα σήμαινε ότι η Σεούλ θα αναλάμβανε τα ηνία της διαδικασίας προσέγγισης και θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να διατηρήσουν έναν πιο παρασκηνιακό ρόλο έως ότου επιτευχθούν συμφωνίες».
Ο Κοστέλο παρατηρεί με ανησυχία το γεγονός ότι τα παραπάνω στρατόπεδα, υπουργεία και φορεία επιδιώκουν διαφορετικές και, κατά καιρούς, αντικρουόμενες προτεραιότητες.
«Αυτά τα παγιωμένα θεσμικά συμφέροντα τροφοδοτούν την εσωτερική διαίρεση της κυβέρνησης Lee όσον αφορά τη Βόρεια Κορέα» λέει, αλλά εκτιμά πως «παρ’ όλα αυτά, ένας αποφασισμένος πρόεδρος θα μπορούσε να στρέψει την κυβέρνησή του προς μια πιο ενεργητική πρωτοβουλία προσέγγισης της Βόρειας Κορέας».
«Ο πρόεδρος Lee γνωρίζει αυτή την εσωτερική ένταση από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του. Μέχρι τώρα προσπαθεί να ικανοποιήσει όλες τις πλευρές. Αυτή η στάση δεν είναι βιώσιμη και δεν πρόκειται να επιφέρει καμία ουσιαστική θετική αλλαγή στο ολοένα επιδεινούμενο status quo. Δεν θα υπάρξει καλύτερη στιγμή για να κάνει μια νέα, ρεαλιστική κίνηση στα ζητήματα που αφορούν τη Βόρεια Κορέα».
Πηγή: in.gr
