Πρόκειται για το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο επιφανείας μετά τον Β΄ Π.Π. και το ακριβότερο, με κόστος 23 δισ. δολάρια! Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ, μάλιστα, Ντόναλντ Τραμπ θεωρεί ότι θα είναι «το ταχύτερο, το μεγαλύτερο και μακράν 100 φορές ισχυρότερο από οποιοδήποτε θωρηκτό έχει κατασκευαστεί ποτέ». Ωστόσο, σύμφωνα με ειδικούς, το πλοίο θα είναι τόσο υπερσύγχρονο που ουσιαστικά μπορεί να μην είναι βιώσιμο.
Η κυβέρνηση έχει δηλώσει την πρόθεσή της να αναζωογονήσει τη ναυπηγική βιομηχανία στις ΗΠΑ με την κατασκευή θωρηκτών «κλάσης Trump».
Σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), το πλοίο θα είναι εξοπλισμένο με «αντιαεροπορικούς πυραύλους, πυραύλους προσβολής χερσαίων στόχων και αντιπλοϊκούς πυραύλους, υπερηχητικούς πυραύλους, πυρηνικούς πυραύλους cruise, μεγάλης ισχύος λέιζερ και ένα ηλεκτρομαγνητικό πυροβόλο (ένα όπλο που χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνητική ενέργεια για να εκτοξεύει μη εκρηκτικά βλήματα με υπερηχητικές ταχύτητες)».
Αν και εντυπωσιακό, αυτό που πρέπει να ανησυχεί τόσο τους πολίτες, όσο και τους πολιτικούς ιθύνοντες, κατά τον Νταν Γκρέιζιερ, ανώτερο ερευνητή και διευθυντή προγράμματος στο Stimson Center, είναι η πολυπλοκότητα του σχεδιασμού του πλοίου.
«Όλα αυτά τα συστήματα θα απαιτούν τεράστια ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας για να λειτουργήσουν» λέει σε ανάλυσή του στο Responsible Statecraft. «Για να ανταποκριθεί σε αυτή την πρόκληση, το νέο πλοίο θα είναι επίσης πυρηνοκίνητο. Η προσθήκη ενός πυρηνικού αντιδραστήρα θα αυξήσει δραματικά τόσο το κόστος όσο και την πολυπλοκότητα της κατασκευής του πλοίου».
Για τον Γκρέιζιερ, αυτή η πολυπλοκότητα δεν αποτελεί ατού, καθώς μπορεί να αυξήσει το κόστος και να προκαλέσει νέες καθυστερήσεις.
«Η θέσπιση ενός προγράμματος πολεμικών πλοίων τέτοιου μεγέθους, που θα διαρκέσει τρεις δεκαετίες, σε μια εποχή κατά την οποία τα μη επανδρωμένα σκάφη και οι αντιπλοϊκοί πύραυλοι πολλαπλασιάζονται, σημαίνει ότι οι σημερινοί αξιωματούχοι πιστεύουν πως ένα μεγάλο πολεμικό πλοίο επιφανείας θα παραμείνει επιχειρησιακά βιώσιμο καθ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα» κάτι που για τον ίδιο είναι μια τολμηρή υπόθεση, καθώς τα πράγματα αλλάζουν πολύ γρήγορα.
«Είναι αμφίβολο ότι πολλοί άνθρωποι το 1996 θα μπορούσαν να είχαν προβλέψει πως οι Ουκρανοί θα κατάφερναν ουσιαστικά να στερήσουν από τον ρωσικό στόλο τη δυνατότητα χρήσης της Μαύρης Θάλασσας με μη επανδρωμένα σκάφη και πυραύλους που εκτοξεύονται από την ξηρά».
Εξάλλου επισημαίνει ότι αυτό το πλοίο των 23 δισ. δολ. θα αποτελεί δελεαστικό στόχο για υποβρύχια, αντιπλοϊκούς πυραύλους και υπερηχητικά όπλα.
Ο Γκρέιζιερ επικρίνει τους αρχιτέκτονες προγράμματος που επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη που κάνει το Πολεμικό Ναυτικό μετά το 2000. «Επιχείρησαν να ενσωματώσουν όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα που μπορούσαν να φανταστούν οι ειδικοί», τη στιγμή που «αρκετά από αυτά -συμπεριλαμβανομένων των προηγμένων ηλεκτρομαγνητικών πυροβόλων- παραμένουν μέχρι σήμερα μη δοκιμασμένα στην πράξη».
Στην πραγματικότητα οι αμερικανικό πολεμικό ναυτικό κατασκευάζει πλοία προτού αναπτυχθεί η τεχνολογία στην οποία αυτά βασίζονταν, υποστηρίζει ο ειδικός, εξηγώντας τη λειτουργία των προγραμμάτων.
«Η πρακτική της έναρξης της κατασκευής πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία ανάπτυξης είναι γνωστή ως «concurrency», δηλαδή παράλληλη εξέλιξη ανάπτυξης και παραγωγής. Όταν η επικάλυψη μεταξύ κατασκευής και ανάπτυξης είναι υπερβολικά μεγάλη, όπως συνέβη με εξοπλιστικά προγράμματα όπως το Littoral Combat Ship και το USS Gerald R. Ford, το κόστος αυξάνεται και τα χρονοδιαγράμματα παρατείνονται, επειδή γίνεται δυσκολότερη η ενσωμάτωση της νέας τεχνολογίας σε εργασίες που έχουν ήδη ολοκληρωθεί» λέει.
Και κάπως έτσι, συνεχίζει, η «υπερβολική πολυπλοκότητα αυξάνει το κόστος και καθυστερεί την παράδοση, συχνά κατά χρόνια».
Προηγούμενα αμαρτήματα
Μια ματιά στις ναυπηγικές δυνατότητες των ΗΠΑ υποδηλώνει ότι και το χρονοδιάγραμμα κατασκευής του προγράμματος των θωρηκτών είναι μη ρεαλιστικό. Η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού σχεδιάζει να αγοράσει 15 από τα νέα πλοία μεταξύ 2028 και 2056. Όμως η ναυπήγηση πολεμικών πλοίων βρίσκεται ήδη χρόνια πίσω από το προβλεπόμενο χρονοδιάγραμμα.
Το επόμενο αεροπλανοφόρο κλάσης Ford, για παράδειγμα, βρίσκεται ήδη πέντε χρόνια πίσω από το χρονοδιάγραμμα, κι όμως το Πεντάγωνο ελπίζει να κατασκευάζει τα νέα θωρηκτά στην ίδια ναυπηγική δεξαμενή του Newport News που χρησιμοποιείται για την κατασκευή αεροπλανοφόρων. Το αντιτορπιλικό κλάσης Zumwalt, το Littoral Combat Ship και η φρεγάτα κλάσης Constellation έχουν αποδειχθεί πλήρεις αποτυχίες.
Ο σημερινός στόλος των 289 πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού υπολείπεται ήδη κατά πολύ των 355 πλοίων που απαιτούνται βάσει νόμου. «Η προσπάθεια κατασκευής του μεγαλύτερου και πιο σύνθετου πολεμικού πλοίου επιφανείας εδώ και σχεδόν έναν αιώνα δύσκολα μοιάζει με την ενδεδειγμένη πορεία για τη διεύρυνση του στόλου και την ανακούφιση της πίεσης που υφίστανται οι ήδη καταπονημένοι ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού» λέει ο Γκρέιζιερ.
Εξάλλου ο ειδικός από το Stimson Center σημειώνει και μια αντίφαση στους στρατηγικούς σκοπούς των ΗΠΑ και τις δυνατότητες του θωρηκτού.
Ενώ η σημερινή Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2025, καλεί τις ΗΠΑ να επικεντρωθούν στην υπεράσπιση του Δυτικού Ημισφαιρίου, δεν είναι καθόλου απαραίτητο ένα πλοίο με τόσα υπερόπλα πάνω του για την υπεράσπιση των θαλασσών κοντά στην αμερικανική επικράτεια. «Ένα τέτοιο πλοίο είναι σχεδιασμένο ειδικά για την προβολή στρατιωτικής ισχύος σε ολόκληρο τον κόσμο».
Γι’ αυτό και καταλήγει ότι το σχέδιο για τα θωρηκτά προσφέρει ακόμη μία ένδειξη ότι «το κατεστημένο της εθνικής ασφάλειας θα κάνει ακριβώς αυτό που θέλει, ανεξάρτητα από το ποια αμυντική στρατηγική υιοθετεί η κυβέρνηση».
Στην κύρια φωτογραφία: Γραφική απεικόνιση του σχεδιαζόμενου USS Defiant (BBG-1), του πρώτου θωρηκτού κλάσης Trump. (Πηγή: Wikipedia)
Πηγή: in.gr
