Εφαρμόζοντας τρεις απλές, καθημερινές πρακτικές, ανακάλυψα πώς να αποκτώ ουσιαστική επαφή με τη φύση και να βρίσκω την ψυχική μου ηρεμία, χωρίς καν να εγκαταλείψω την πόλη.
Θυμάμαι να στέκομαι μέσα στα ρηχά νερά ενός μικρού ποταμού. Το κρύο νερό περνούσε ανάμεσα από πεσμένους κορμούς και λείες πέτρες πριν χαϊδέψει το δέρμα μου. Σε κάθε κατεύθυνση, άκουγα το σταθερό, ρυθμικό κελάρυσμα του νερού. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένιωσα κάτι να αλλάζει μέσα μου. Συνειδητοποίησα πως βρισκόμουν σε μια κατάσταση πλήρους αρμονίας με το περιβάλλον. Ένιωθα κομμάτι αυτού του τοπίου.
Πολλές φορές περπατάμε σε ένα πάρκο, βρισκόμαστε σε ένα δάσος ή καθόμαστε σε μια παραλία, αλλά το μυαλό μας ταξιδεύει σε εκκρεμότητες, λογαριασμούς και προβλήματα της δουλειάς. Η φυσική παρουσία μας σε έναν εξωτερικό χώρο διαφέρει αρκετά από τη συνειδητή σύνδεση μαζί του. Οι ψυχολόγοι μελετούν εντατικά αυτή την έννοια και καταλήγουν στο συμπέρασμα πως η ουσιαστική επαφή με τη φύση θρέφει την ψυχική μας υγεία, μειώνει το άγχος και προάγει ένα αίσθημα εσωτερικής γαλήνης.
Σε προσωπικό επίπεδο, δυσκολευόμουν αρκετά να βρω αυτή τη σύνδεση. Ζώντας σε μια πόλη με κυρίαρχο το γκρίζο στοιχείο του τσιμέντου, η φυσική ομορφιά έμοιαζε μακρινή. Οι καθημερινοί ρυθμοί, η συνεχής ενασχόληση με την οθόνη του κινητού και το άγχος της ρουτίνας απορροφούσαν όλη μου την προσοχή. Ένιωθα πως για να βρω αυτή την περιβόητη επαφή με τη φύση, έπρεπε να οργανώσω μια πολυήμερη απόδραση σε κάποιο βουνό, κάτι που πρακτικά έμοιαζε ακατόρθωτο.
Διαβάζοντας πρόσφατα τις έρευνες της Holli-Anne Passmore, μιας ειδικού που εστιάζει στην ψυχολογική σύνδεση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, ανακάλυψα τρεις πρακτικές στρατηγικές. Το ενδιαφέρον με αυτές τις προσεγγίσεις εντοπίζεται στο γεγονός πως δεν απαιτούν επιπλέον χρόνο, χρήματα, ειδικό εξοπλισμό ή πρόσβαση σε κάποιο δάσος. Απαιτούν μόνο έναν διαφορετικό τρόπο εστίασης της προσοχής μας στην καθημερινότητα.
Αποφάσισα να τις δοκιμάσω και να δω αν πράγματι μπορούν να αλλάξουν την οπτική μου.
1. Παρατηρώ το περιβάλλον και τα συναισθήματά μου
Ο πρώτος τρόπος στηρίζεται στην απλή παρατήρηση. Ξεκίνησα να δίνω σημασία στα φυσικά στοιχεία που προσπερνούσα καθημερινά, από τα δέντρα στο πεζοδρόμιο μέχρι τα σύννεφα στον ουρανό, και να καταγράφω πώς με έκαναν να νιώθω. Τη διαδρομή για το γραφείο άρχισα να τη βλέπω με άλλο μάτι. Ένιωσα έκπληξη παρατηρώντας ένα μικρό λουλούδι να φυτρώνει μέσα από μια ρωγμή της ασφάλτου. Ένιωσα ηρεμία κοιτάζοντας τα χρώματα του ουρανού κατά τη δύση του ηλίου από το μπαλκόνι μου.
Άρχισα να τραβάω φωτογραφίες αυτά τα μικρά, καθημερινά στιγμιότυπα και να σημειώνω δίπλα δυο λέξεις για το συναίσθημά μου. Μετά από δέκα ημέρες αυτής της πρακτικής, συνειδητοποίησα πως η προσοχή μου είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται. Το να δίνω χώρο στα συναισθήματα που μου προκαλεί το περιβάλλον με βοήθησε να χτίσω μια γέφυρα επικοινωνίας με τον κόσμο γύρω μου.
2. Εντοπίζω τρία θετικά στοιχεία κάθε μέρα
Η δεύτερη πρακτική μοιάζει με το ημερολόγιο ευγνωμοσύνης, αλλά εφαρμόζεται αποκλειστικά στον φυσικό κόσμο. Κάθε βράδυ, σημείωνα τρία θετικά πράγματα που είχα δει στη φύση κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μπορεί να ήταν η πρωινή δροσιά στο πρόσωπό μου καθώς άνοιγα το παράθυρο, το τραγούδι ενός πουλιού ή τα έντονα χρώματα ενός φθινοπωρινού φύλλου.
Αυτή η διαδικασία με έκανε να αναζητώ ενεργά την ομορφιά γύρω μου. Αντί να περπατάω σκυφτή, κοιτούσα ψηλά. Η αποτελεσματικότητα αυτής της άσκησης δείχνει πως, όταν αναστοχαζόμαστε όσα έχουν νόημα στη φύση, ενισχύουμε τους δεσμούς μας μαζί της. Μέσα σε μία εβδομάδα, η διάθεσή μου είχε γίνει αισθητά πιο ανάλαφρη.
3. Αναγνωρίζω τα δικά μου χαρακτηριστικά στη φύση
Πολλά από τα στοιχεία του χαρακτήρα που εκτιμάμε στους ανθρώπους, υπάρχουν γύρω μας στον φυσικό κόσμο. Χαρακτηριστικά όπως η επιμονή, η φροντίδα, η περιέργεια και ο σκοπός βρίσκονται παντού, αρκεί να τα προσέξουμε.
Δοκίμασα να αναζητήσω αυτά τα γνωρίσματα. Είδα την επιμονή σε ένα δέντρο που οι ρίζες του είχαν αγκαλιάσει έναν βράχο για να επιβιώσει. Είδα την τρυφερότητα σε μια γάτα που φρόντιζε τα μικρά της σε μια γωνιά της γειτονιάς. Είδα τον σκοπό σε μια μέλισσα που πετούσε ακούραστα από λουλούδι σε λουλούδι. Αυτή η διαδικασία μου άνοιξε έναν νέο δρόμο σκέψης. Νιώθοντας πως μοιράζομαι κοινές αξίες με τα πλάσματα και τα φυτά γύρω μου, η έννοια της αποξένωσης άρχισε να ξεθωριάζει.
Γιατί έχουν σημασία όλα αυτά
Η επαφή με τη φύση έχει άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογία μας. Οι έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι που εφαρμόζουν αυτές τις πρακτικές βιώνουν λιγότερο άγχος, μειωμένα συμπτώματα κατάθλιψης και αυξημένο αίσθημα σκοπού.
Σε μια μεγάλη βρετανική μελέτη, φάνηκε πως ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων σπάνια σταματά να ακούσει το κελάηδισμα των πουλιών ή να παρατηρήσει μια πεταλούδα, παρόλο που τα συναντούν καθημερινά. Η συνάντηση με το περιβάλλον διαφέρει ριζικά από την παρατήρησή του.
Αυτές οι τρεις προσεγγίσεις λειτούργησαν για εμένα ως μια υπενθύμιση να κάνω παύση. Να πάρω μια βαθιά ανάσα, να παρατηρήσω, να σκεφτώ και να επανασυνδεθώ με τον ζωντανό κόσμο. Αν νιώθεις και εσύ την ανάγκη για λίγη περισσότερη ισορροπία στην καθημερινότητά σου, μπορείς να δεις αυτές τις πρακτικές ως ένα προσωπικό πείραμα. Διάλεξε μία για αυτή την εβδομάδα και παρατήρησε τις αλλαγές μέσα σου.
Πηγή: allyou.gr
