Ο Βασίλης Καραμανώλης αφηγείται τη συγκλονιστική μάχη του με τον θάνατο, το εργατικό ατύχημα που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή και τη δύναμη που βρήκε μέσα από την αποκατάσταση για να σταθεί ξανά όρθιος
Υπάρχουν ιστορίες που δεν αφορούν μόνο έναν άνθρωπο. Ιστορίες που γίνονται μάθημα ζωής, δύναμης και ελπίδας. Ο Βασίλης Καραμανώλης έζησε μια από τις πιο δύσκολες δοκιμασίες που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος.
Συνέντευξη στην Έννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 26 Ιουλίου 2026
Ένα εργατικό ατύχημα, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή του. Με βαριά τραύματα στο θώρακα, στην καρδιά, στη σπονδυλική στήλη και στα πόδια, οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος του. Ωστόσο, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη μάχη.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά με απόλυτη ειλικρίνεια για τη στιγμή του ατυχήματος, τις ώρες αγωνίας στα νοσοκομεία, τη σημασία της ψυχραιμίας, τη στήριξη της οικογένειάς του, αλλά και τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε το Κέντρο Αποκατάστασης ANIMUS στην επιστροφή του στη ζωή. Μια εξομολόγηση που συγκινεί και υπενθυμίζει πως, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η ελπίδα μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη δύναμη.
Κύριε Καραμανώλη, ας επιστρέψουμε στην ημέρα που άλλαξε τη ζωή σας. Τι ακριβώς συνέβη εκείνο το πρωινό;
Εκείνη την ημέρα εργαζόμουν, όπως κάθε άλλη φορά, στα Καμένα Βούρλα. Εργάζομαι στον Όμιλο Μήτση ως κηπουρός και η ομάδα μας είχε αναλάβει να καθαρίσει τον περιβάλλοντα χώρο δύο παλιών διατηρητέων κτιρίων, ώστε να μπορέσουν να μπουν οι μηχανικοί και να ξεκινήσουν οι εργασίες αποκατάστασης.
Η δουλειά απαιτούσε να κοπούν αρκετά μεγάλα δέντρα. Ανάμεσά τους υπήρχε ένα ιδιαίτερα δύσκολο δέντρο, το οποίο είχε μπλεχτεί με άλλο δέντρο και ένα κλαδί του είχε περάσει μέσα στον δεύτερο όροφο του κτιρίου. Υπολόγισα, με βάση την εμπειρία μου, ότι όταν το έκοβα θα έπεφτε μόνο του. Δυστυχώς, η φύση είχε διαφορετική άποψη.
Είχατε μεγάλη εμπειρία σε τέτοιες εργασίες;
Βέβαια. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκοβα δέντρο. Από δεκαπέντε ετών δούλευα μαζί με τον πατέρα μου ως ξυλοκόμος. Μεγάλωσα μέσα στα δάση και στις αγροτικές εργασίες. Ήξερα πολύ καλά τι κάνω. Δεν επρόκειτο για απειρία ή επιπολαιότητα.
Ακριβώς γι› αυτό το ατύχημα ήταν κάτι που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει. Το δέντρο κράτησε από ένα μικρό κλαδί, λειτούργησε σαν μοχλός και γύρισε με τεράστια δύναμη προς το μέρος μου.
Θυμάστε εκείνη τη στιγμή;
Σαν να έγινε χθες. Είναι χαραγμένη μέσα μου.
Γύρισα την πλάτη μου θεωρώντας ότι όλα είχαν τελειώσει και το δέντρο έπεφτε κανονικά. Ξαφνικά το είδα να έρχεται κατά πάνω μου με απίστευτη ταχύτητα. Δεν υπήρχε χρόνος να αντιδράσω.
Το μοναδικό πράγμα που πρόλαβα να κάνω ήταν να πετάξω από τα χέρια μου το αλυσοπρίονο, το οποίο εκείνη τη στιγμή λειτουργούσε. Δεν το σκέφτηκα. Ήταν καθαρό αντανακλαστικό.
Το δέντρο με χτύπησε με τεράστια δύναμη στο στήθος. Με σήκωσε κυριολεκτικά στον αέρα και με εκτόξευσε πάνω στον τοίχο του κτιρίου.
Ποιες ήταν οι κακώσεις που υποστήκατε;
Ήταν πάρα πολλές και πολύ σοβαρές.
Μου έσπασε το στέρνο, τραυμάτισε τους πνεύμονές μου, μετακίνησε την καρδιά μου και προκάλεσε ρήξη στη θωρακική αορτή. Παράλληλα έσπασε πλευρά και τραυμάτισε σοβαρά τη μέση μου.
Όταν έπεσα στο έδαφος, το ίδιο το δέντρο έπεσε πάνω στα πόδια μου. Το δεξί μου πόδι καταστράφηκε από το γόνατο και κάτω, ενώ και το αριστερό υπέστη πολλαπλά κατάγματα.
Οι γιατροί αργότερα μου είπαν ότι ελάχιστοι άνθρωποι επιβιώνουν από τόσο εκτεταμένα τραύματα.
Τι σκεφτήκατε εκείνη τη στιγμή;
Θυμάμαι ότι για λίγα δευτερόλεπτα χάθηκαν όλα. Σκοτάδι. Όταν επανήλθα, το πρώτο πράγμα που είπα ήταν: «Όχι τα πόδια… όχι τα πόδια».
Δεν σκέφτηκα ούτε τον πόνο ούτε τον θάνατο. Σκέφτηκα ότι αυτή ήταν η δουλειά μου. Με τα πόδια μου εργαζόμουν μια ζωή.
Εκείνη τη στιγμή πίστεψα πως όλα είχαν τελειώσει.
Οι συνάδελφοί σας πώς αντέδρασαν;
Ήταν όλοι σοκαρισμένοι. Ήμασταν έξι άτομα συνολικά. Τα παιδιά έχασαν την ψυχραιμία τους, κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Έβλεπαν έναν άνθρωπο σχεδόν διαλυμένο κάτω από ένα δέντρο εκατοντάδων κιλών. Προσπάθησαν να το σηκώσουν αλλά ήταν αδύνατον.
Ήμουν τυχερός γιατί το δέντρο είχε σταθεί λοξά και κατάφερα μόνος μου, με όση δύναμη μου είχε απομείνει, να τραβηχτώ έξω.
Πώς καταφέρατε να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας;
Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Πιστεύω πως εκείνη την ώρα λειτούργησε το ένστικτο της επιβίωσης.
Ήξερα ότι αν πανικοβαλλόμουν, θα πέθαινα.
Έλεγα συνεχώς στους γύρω μου τι ένιωθα. Τους έλεγα ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ότι είχα σπάσει τα πόδια μου.
Προσπαθούσα να τους βοηθήσω να καταλάβουν πόσο σοβαρή ήταν η κατάστασή μου.
Πότε καταλάβατε πραγματικά τη σοβαρότητα των τραυμάτων σας;
Όταν με σήκωσαν στο φορείο.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο οργανισμός μου λειτουργούσε με την αδρεναλίνη.Μόλις με μετακίνησαν, ένιωσα έναν πόνο που δεν περιγράφεται.
Πονούσε ολόκληρο το σώμα μου. Από το κεφάλι μέχρι τα νύχια. Εκεί κατάλαβα ότι είχα πάθει τεράστια ζημιά.
«Σήμερα εκτιμώ τα απλά πράγματα της ζωής. Ποτέ μην εγκαταλείπετε τον αγώνα»
Υπήρξαν δυσκολίες μέχρι να γίνει σωστή διάγνωση;
Ναι, και ήταν ίσως από τα πιο δύσκολα κομμάτια.
Αρχικά οι γιατροί θεώρησαν ότι είχα κυρίως ορθοπεδικά προβλήματα. Δεν είχε φανεί αμέσως η εσωτερική αιμορραγία και ο σοβαρός τραυματισμός στην καρδιά και στη θωρακική αορτή.
Χρειάστηκε να επιμείνουν άνθρωποι που είχαν δει το ατύχημα, ώστε να γίνει αξονική τομογραφία.
Όταν έγινε η εξέταση, κατάλαβαν αμέσως ότι έπρεπε να μεταφερθώ επειγόντως στη Λάρισα για να χειρουργηθώ.
Ειλικρινά πιστεύω ότι εκεί κρίθηκαν όλα.
Ότι κάθε μέρα που ανοίγουμε τα μάτια μας είναι μια καλή μέρα. Όλα τα υπόλοιπα μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε.
Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ελπίδα. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας που μας αγαπούν και μας στηρίζουν, υπάρχει πάντα λόγος να συνεχίσουμε.
Μετά το χειρουργείο και τις πρώτες κρίσιμες ημέρες, ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε;
Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πάλευα απλώς να επιβιώσω. Όταν όμως πέρασε ο άμεσος κίνδυνος, άρχισα να αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα. Δεν μπορούσα να κινηθώ, ήμουν γεμάτος κατάγματα, πονούσα συνεχώς και δεν ήξερα αν θα καταφέρω ποτέ να περπατήσω ξανά.
Το σώμα μου είχε υποστεί τεράστια καταπόνηση, αλλά ακόμη μεγαλύτερη ήταν η ψυχολογική πίεση. Αναρωτιόμουν αν θα μπορέσω να επιστρέψω στην οικογένειά μου, στη δουλειά μου, στην καθημερινότητά μου. Αυτές οι σκέψεις βασανίζουν κάθε άνθρωπο που περνά μια τόσο δύσκολη δοκιμασία.
Έχετε αναφερθεί με πολύ καλά λόγια στους γιατρούς που σας χειρούργησαν.
Και το εννοώ απόλυτα. Οι γιατροί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο έκαναν εξαιρετική δουλειά. Αν δεν υπήρχαν αυτοί οι άνθρωποι, πιθανότατα σήμερα δεν θα μιλούσαμε.
Εκείνο που με δυσκόλεψε περισσότερο ήταν η καθημερινή νοσηλευτική φροντίδα μετά τα χειρουργεία. Με τόσα κατάγματα και τόσο σοβαρούς τραυματισμούς, κάθε μετακίνηση ήταν ένας αφόρητος πόνος.
Προσπαθούσα να εξηγήσω ότι είχα σπασμένα πλευρά και τραυματισμένη σπονδυλική στήλη, όμως πολλές φορές δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πόσο προσεκτικά έπρεπε να γίνονται οι κινήσεις.
Δεν το λέω με κακία. Ήταν μια δύσκολη κατάσταση. Όμως όταν έχεις τόσους τραυματισμούς, ακόμη και το γύρισμα στο κρεβάτι μοιάζει με μαρτύριο.
Πότε ακούσατε για πρώτη φορά το Κέντρο Αποκατάστασης ANIMUS;
Το γνώριζα ως όνομα, αλλά ουσιαστικά μου το σύστησαν άνθρωποι μέσα στο νοσοκομείο. Νοσηλεύτριες που είχαν εργαστεί εκεί μου έλεγαν συνεχώς ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό κέντρο.
Παράλληλα, ο εργοδότης μου, ο κύριος Μήτσης, από την πρώτη στιγμή είπε ότι έπρεπε να μεταφερθώ στο καλύτερο δυνατό κέντρο αποκατάστασης. Όταν άκουσε και εκείνος τις ίδιες θετικές γνώμες, δεν υπήρξε δεύτερη σκέψη.
Έτσι αποφασίστηκε να συνεχίσω εκεί τον δύσκολο δρόμο της αποκατάστασης.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε εντύπωση μόλις φτάσατε εκεί;
Η διαφορά φαινόταν από την πρώτη κιόλας ώρα.
Δεν ήταν μόνο οι εγκαταστάσεις ή οι θεραπείες. Ήταν ο τρόπος που σε πλησίαζαν οι άνθρωποι.
Είχα έρθει από μια πολύ δύσκολη περίοδο, κουρασμένος, απογοητευμένος και ψυχολογικά εξαντλημένος. Είχα χάσει τη διάθεσή μου ακόμη και να φάω.
Το πρώτο βράδυ μου έφεραν φαγητό, αλλά δεν ήθελα ούτε να το αγγίξω. Μια κοπέλα από το προσωπικό το κατάλαβε αμέσως. Αντί να φύγει αδιάφορα, κάθισε, με ρώτησε τι έχω, προσπάθησε να με κάνει να αισθανθώ καλύτερα και μου έφερε κάτι διαφορετικό.
Μπορεί σε κάποιον να φαίνεται μικρό, όμως για έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση είναι τεράστιο.
Άρα δεν ήταν μόνο η ιατρική φροντίδα που σας βοήθησε;
Όχι. Θα έλεγα ότι εξίσου σημαντική ήταν η ανθρώπινη συμπεριφορά.
Εκεί ένιωσα πως δεν ήμουν ένας αριθμός δωματίου ή ένας ακόμη ασθενής.
Ένιωθα ότι όλοι ενδιαφέρονταν πραγματικά για το πώς αισθάνομαι. Από τους γιατρούς μέχρι τους φυσικοθεραπευτές, τις νοσηλεύτριες, τους ανθρώπους που έφερναν το φαγητό, όλοι λειτουργούσαν σαν μια ομάδα.
Και αυτό αλλάζει την ψυχολογία σου.
Πόσο σημαντική είναι η ψυχολογία στην αποκατάσταση;
Είναι το Α και το Ω. Αν δεν πιστέψεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις, έχεις ήδη χάσει τη μισή μάχη.
Εγώ όταν μπήκα στο ANIMUS ήμουν διαλυμένος ψυχολογικά. Ειλικρινά δεν είχα διάθεση για τίποτα.Μέσα όμως σε λίγες ημέρες όλα άρχισαν να αλλάζουν.
Έβλεπα ανθρώπους να χαμογελούν, να μου μιλούν όμορφα, να ανταποκρίνονται αμέσως όταν χρειαζόμουν κάτι. Πατούσα το κουμπί και κάποιος ερχόταν χωρίς να με κάνει να αισθανθώ ότι ενοχλώ.
Αυτά είναι πράγματα που σου δίνουν δύναμη.
«Η οικογένεια και η πίστη μου ήταν το μεγαλύτερο στήριγμά μου»
Αναφέρεστε συνεχώς στο προσωπικό. Θεωρείτε ότι αυτό έκανε τη διαφορά;
Χωρίς καμία αμφιβολία. Οι εγκαταστάσεις είναι σημαντικές. Τα μηχανήματα είναι απαραίτητα.
Όμως στο τέλος της ημέρας είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα σου.
Είναι εκείνος που θα σε σηκώσει όταν πονάς, που θα σε ενθαρρύνει όταν απογοητεύεσαι, που θα σου πει μια καλή κουβέντα όταν νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο.
Για μένα αυτή ήταν η πραγματική δύναμη του ANIMUS
Πόσο καιρό παρέμεινε η αποκατάστασή σας;
Έμεινα περίπου πέντε μήνες. Η αλήθεια είναι ότι έμεινα και περισσότερο από όσο ήταν απαραίτητο, επειδή δεν ήθελα να φύγω.
Το έλεγα συνέχεια στους γιατρούς. Ένιωθα ότι εκεί ήμουν ασφαλής. Ήταν σαν μια δεύτερη οικογένεια.
Δεν είναι εύκολο να το πει κάποιος αυτό για ένα κέντρο αποκατάστασης, αλλά έτσι ακριβώς ένιωθα.
Υπήρξε κάποια στιγμή που καταλάβατε ότι πλέον τα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο;
Ναι. Ήταν όταν άρχισα να σηκώνομαι.
Οι γιατροί και οι φυσικοθεραπευτές πίστευαν σε μένα περισσότερο απ’ όσο πίστευα εγώ στον εαυτό μου.
Με ενθάρρυναν καθημερινά. Κάθε μικρή επιτυχία ήταν ένας λόγος να συνεχίσω.
Το πρώτο βήμα, η πρώτη φορά που στάθηκα όρθιος, η πρώτη φορά που περπάτησα λίγα μέτρα.
Εκεί κατάλαβα ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει.
Περπατήσατε πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι περίμεναν;
Ναι.Στους τρεις μήνες είχα ήδη καταφέρει να περπατήσω. Ούτε εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Με τόσα τραύματα, με τόσο σοβαρά χειρουργεία, κανείς δεν περίμενε ότι θα σηκωθώ τόσο σύντομα.
Κι όμως, έγινε. Και κάθε βήμα που έκανα ήταν μια νίκη απέναντι σε όσα μου είχαν συμβεί.
Σήμερα, αρκετούς μήνες μετά από αυτή τη μεγάλη περιπέτεια, πώς είναι η καθημερινότητά σας;
Η ζωή μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο, πολύ περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Συνεχίζω να ακολουθώ τις οδηγίες των γιατρών και κάνω καθημερινά τις ασκήσεις που έμαθα στην αποκατάσταση. Στο ξενοδοχείο όπου εργάζομαι υπάρχει γυμναστήριο και εκεί συνεχίζω το πρόγραμμά μου, ενώ πολλές από τις ασκήσεις που έκανα στην πισίνα του ANIMUS τις εφαρμόζω πλέον στη θάλασσα.
Δεν έχω σταματήσει να προσέχω τον εαυτό μου. Ξέρω ότι η αποκατάσταση δεν τελειώνει όταν παίρνεις εξιτήριο. Συνεχίζεται κάθε μέρα, μέσα από τη συνέπεια και την επιμονή. Το σημαντικό όμως είναι ότι μπορώ να περπατώ, να κινούμαι μόνος μου και να απολαμβάνω ξανά τη ζωή.
Όταν κοιτάζετε πίσω, πιστεύετε ότι συνειδητοποιείτε πραγματικά τι έχετε καταφέρει;
Πολλές φορές όχι. Υπάρχουν πρωινά που ξυπνάω, σηκώνομαι από το κρεβάτι, πηγαίνω να πιω τον καφέ μου και ξαφνικά λέω μέσα μου: «Το πέρασα εγώ αυτό;»
Σκέφτομαι όλα όσα συνέβησαν, τα χειρουργεία, τους σωλήνες, τους αφόρητους πόνους, τις αμέτρητες ώρες στο κρεβάτι και μετά κοιτάζω τον εαυτό μου να περπατάει.
Είναι σαν θαύμα. Ακόμη και σήμερα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα κατάφερα να επιστρέψω σε μια φυσιολογική ζωή.
Υπάρχουν ακόμη δυσκολίες;
Φυσικά υπάρχουν. Δεν γίνεται να περάσεις κάτι τόσο σοβαρό και να μην αφήσει κανένα σημάδι.
Όταν περπατήσω πολλή ώρα ή κουραστώ αρκετά, αισθάνομαι ακόμη ενοχλήσεις στα πόδια μου. Τότε σταματώ λίγο, κάθομαι σε ένα παγκάκι, ξεκουράζομαι και συνεχίζω.
Όμως αν σκεφτεί κανείς τι είχα πάθει, αυτά είναι πραγματικά μικρά πράγματα.
Οι γιατροί μου λένε ότι όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο θα βελτιώνεται η κατάστασή μου.
Αυτή η εμπειρία άλλαξε τον τρόπο που βλέπετε τη ζωή;
Απόλυτα. Όταν φτάσεις τόσο κοντά στον θάνατο, σταματάς να ασχολείσαι με ασήμαντα πράγματα.
Καταλαβαίνεις ότι η υγεία είναι το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.
Πριν από το ατύχημα, όπως όλοι μας, θεωρούσα δεδομένα πολλά πράγματα. Σήμερα δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο.
Χαίρομαι που μπορώ να σηκωθώ μόνος μου, να περπατήσω, να αγκαλιάσω τους ανθρώπους μου, να δω τη θάλασσα, να πιω έναν καφέ.
Αυτές είναι οι πραγματικές χαρές της ζωής.
Υπήρξαν στιγμές μέσα στην αποκατάσταση που νιώσατε να ξαναγεννιέστε;
Ναι, και ήταν πολλές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη Δευτέρα που με είδε ξανά η κυρία Φραγκάκη. Όταν είχα φτάσει στο ANIMUS ήμουν άλλος άνθρωπος. Δεν χαμογελούσα, δεν μιλούσα σχεδόν καθόλου, ήμουν ψυχολογικά διαλυμένος.
Μέσα σε δύο μόλις ημέρες είχε αλλάξει ολόκληρη η εικόνα μου. Είχα αρχίσει να χαμογελώ, να σηκώνομαι στο κρεβάτι, να συζητώ με τους ανθρώπους γύρω μου. Δεν άλλαξε το σώμα μου μέσα σε δύο ημέρες.
Άλλαξε η ψυχή μου.
«Η ψυχραιμία μου έσωσε τη ζωή. Η ψυχολογία είναι το μεγαλύτερο φάρμακο στην αποκατάσταση»
Τελικά, τι ήταν αυτό που σας έδωσε τη μεγαλύτερη δύναμη;
Οι άνθρωποι.Η οικογένειά μου, οι γιατροί, οι φυσικοθεραπευτές, οι νοσηλεύτριες, όλοι όσοι πίστεψαν σε μένα όταν εγώ δεν είχα ακόμη πιστέψει στον εαυτό μου.
Όταν βλέπεις ανθρώπους να χαίρονται πραγματικά με κάθε μικρή σου πρόοδο, παίρνεις κουράγιο.
Αυτό δεν αγοράζεται. Είναι αγάπη.
Η οικογένειά σας πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε σε αυτή τη διαδρομή;
Ήταν τα πάντα. Η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τα αδέλφια μου στάθηκαν δίπλα μου από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή.
Δεν με άφησαν ποτέ να αισθανθώ μόνος.
Και όταν υπάρχουν άνθρωποι που σου κρατούν το χέρι στις δύσκολες στιγμές, αποκτάς ακόμη μεγαλύτερη δύναμη να συνεχίσεις.
Τους χρωστάω πολλά.
Μιλήσατε και για την πίστη σας στον Θεό. Πιστεύετε ότι σας δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία;
Το πιστεύω. Είμαι ένας απλός άνθρωπος.
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου κάτι ιδιαίτερο.
Όμως πιστεύω ότι εκείνη την ημέρα ο Θεός δεν με άφησε να φύγω.
Οι ίδιοι οι γιατροί μου είπαν ότι άνθρωποι με τόσο σοβαρούς τραυματισμούς συνήθως δεν προλαβαίνουν να φτάσουν ζωντανοί στο νοσοκομείο.
Όταν το ακούς αυτό από τους επιστήμονες που σε χειρούργησαν, δεν μπορείς παρά να αισθανθείς ευγνωμοσύνη.
Αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω τον χρόνο, θα αλλάζατε κάτι;
Κανείς δεν θέλει να περάσει μια τέτοια δοκιμασία.
Από την άλλη όμως, αυτή η περιπέτεια μου έμαθε πράγματα που ίσως δεν θα μάθαινα ποτέ.
Με έκανε να εκτιμήσω την οικογένειά μου, την υγεία μου, τους ανθρώπους που με αγαπούν.
Με έκανε πιο δυνατό και πιο ταπεινό.
Έμαθα να χαίρομαι τα απλά πράγματα.
Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε ανθρώπους που αυτή τη στιγμή δίνουν τη δική τους μάχη μέσα σε ένα νοσοκομείο ή σε ένα κέντρο αποκατάστασης;
Να μην εγκαταλείψουν ποτέ. Ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα, υπάρχει πάντα μια ελπίδα.
Η αποκατάσταση είναι ένας δύσκολος δρόμος. Έχει πόνο, απογοήτευση, κούραση. Υπάρχουν ημέρες που νομίζεις ότι δεν προχωράς ούτε ένα βήμα.
Όμως, αν συνεχίσεις να προσπαθείς,
θα έρθει η στιγμή που θα κοιτάξεις πίσω και θα καταλάβεις πόσο μακριά έχεις φτάσει.
Εγώ είμαι ζωντανό παράδειγμα. Πριν από λίγους μήνες βρισκόμουν ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.
Σήμερα περπατώ, εργάζομαι, απολαμβάνω την οικογένειά μου και κάνω όνειρα για το μέλλον.
Αυτό σημαίνει ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο.
Και αν έπρεπε να περιγράψετε όλη αυτή τη διαδρομή με μία μόνο φράση;
Θα έλεγα πως έμαθα ότι η ζωή είναι το πολυτιμότερο δώρο που έχουμε και πως δεν πρέπει ποτέ να σταματάμε να παλεύουμε γι’ αυτήν. Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου και στέκομαι στα πόδια μου, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη.
Δεν ξέρω τι θα φέρει το αύριο, αλλά ξέρω ότι σήμερα ζω, περπατώ και μπορώ να χαμογελώ. Και μόνο αυτό είναι αρκετό για να θεωρώ τον εαυτό μου πραγματικά τυχερό.
