Ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί, ο οποίος κέρδισε το προσωνύμιο «Dr. Doom» όταν προέβλεψε με ακρίβεια τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, καταθέτει μια νέα, ριζοσπαστική εκτίμηση για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας.
Η ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο κρίνεται επιτακτική, καθώς η τεχνολογική υπεροχή των αλγορίθμων μετασχηματίζει ριζικά τη δομή της παγκόσμιας οικονομίας
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η ραγδαία εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) δεν θα αλλάξει απλώς την αγορά εργασίας, αλλά πρόκειται να κλονίσει τα θεμέλια του ίδιου του καπιταλισμού, οδηγώντας την ανθρωπότητα προς ένα νέο μοντέλο που προσομοιάζει με τον σοσιαλισμό.
Η προσέγγιση του Ρουμπινί δεν εκκινεί από κάποια ιδεολογική ή πολιτική προτίμηση, αλλά αποτελεί προϊόν ψυχρής συστημικής ανάλυσης. Το κεντρικό του επιχείρημα είναι απλό: η ελεύθερη αγορά, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ενδέχεται να καταστεί μαθηματικά μη βιώσιμη εξαιτίας της τεχνολογικής υπεροχής των αλγορίθμων.
Η κρίση της απασχόλησης και η κατάρρευση της ζήτησης
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα κύματα αυτοματοποίησης (όπως η Βιομηχανική Επανάσταση), η παραγωγική ικανότητα της AI δεν περιορίζεται σε χειρωνακτικές ή επαναλαμβανόμενες εργασίες. Σήμερα, τα εξελιγμένα γλωσσικά μοντέλα και τα συστήματα αυτόνομης λήψης αποφάσεων αντικαθιστούν άμεσα θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης, από προγραμματιστές και οικονομικούς αναλυτές μέχρι νομικούς συμβούλους και δημιουργούς περιεχομένου.
Αυτή η δομική μεταβολή δημιουργεί ένα σοβαρό μακροοικονομικό πρόβλημα, το οποίο ο Ρουμπινί αναδεικνύει ως τον κύριο καταλύτη της αλλαγής:
- Ο κύκλος της οικονομίας: Το παραδοσιακό καπιταλιστικό σύστημα λειτουργεί επειδή οι εργαζόμενοι λαμβάνουν μισθούς, τους οποίους στη συνέχεια ξοδεύουν στην αγορά ως καταναλωτές
- Το αδιέξοδο της αυτοματοποίησης: Εάν η AI αντικαταστήσει μαζικά το ανθρώπινο δυναμικό, το κόστος παραγωγής για τις επιχειρήσεις θα μειωθεί κατακόρυφα, αλλά ταυτόχρονα θα συρρικνωθεί δραματικά η αγοραστική δύναμη των πολιτών.
- Το ερώτημα της ζήτησης: Οι μηχανές μπορούν να παράγουν ασταμάτητα προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά δεν μπορούν να τα καταναλώσουν. Χωρίς καταναλωτές με διαθέσιμο εισόδημα, η αγορά οδηγείται σε ασφυξία.
Η αναγκαστική στροφή στο καθολικό βασικό εισόδημα
Προκειμένου να αποφευχθεί μια γενικευμένη οικονομική κατάρρευση και οι επακόλουθες κοινωνικές αναταραχές, ο Ρουμπινί εκτιμά ότι οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να παρέμβουν δυναμικά στην οικονομία. Η λύση που προβάλλει ως αναπόφευκτη είναι η θεσμοθέτηση του καθολικού βασικού εισοδήματος.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το κράτος θα αναλάβει να παρέχει σε όλους τους πολίτες ένα σταθερό μηνιαίο εισόδημα, ανεξάρτητα από την εργασιακή τους κατάσταση, προκειμένου να διασφαλίζεται η βασική διαβίωση και να διατηρείται ζωντανή η καταναλωτική ζήτηση. Για να χρηματοδοτηθεί αυτό το γιγαντιαίο πρόγραμμα πρόνοιας, οι κυβερνήσεις θα υποχρεωθούν να επιβάλουν υψηλή φορολογία στα κέρδη που παράγει η αυτοματοποίηση (ο λεγόμενος «φόρος στα ρομπότ») και να ελέγξουν στενά τα έσοδα των τεχνολογικών κολοσσών.
Αυτή ακριβώς η κεντρική διαχείριση, η επιβολή αυστηρών ρυθμιστικών πλαισίων και η μαζική αναδιανομή του πλούτου από το κράτος είναι τα στοιχεία που, κατά τον Ρουμπινί, συνιστούν μια «μορφή σοσιαλισμού».
Η ιδέα του καθολικού βασικού εισοδήματος έχει πάψει εδώ και καιρό να αποτελεί μια περιθωριακή οικονομική θεωρία. Τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα με την έκρηξη της ΤΝ, κορυφαία ονόματα της τεχνολογίας, της οικονομίας και της πολιτικής έχουν ταχθεί υπέρ της θεσμοθέτησής του, βλέποντάς το ως τη μοναδική άμυνα απέναντι στην αυτοματοποίηση.
Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις προσωπικοτήτων που το έχουν στηρίξει δημόσια είναι:
Έλον Μασκ: Έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι το καθολικό βασικό εισόδημα θα είναι «απαραίτητο» στο μέλλον.
Σαμ Άλτμαν: Ο επικεφαλής της OpenAI (δημιουργού του ChatGPT) είναι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές. Έχει χρηματοδοτήσει ο ίδιος ένα από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά πιλοτικά προγράμματα, πιστεύοντας ότι η AI θα παράγει τόσο πλούτο που η διανομή του θα είναι αναπόφευκτη.
Μαρκ Ζάκερμπεργκ: Κατά την ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ο ιδρυτής του Facebook τόνισε ότι πρέπει να ερευνήσουμε μια τέτοια προοπτική για να δώσουμε σε όλους ένα «μαξιλάρι ασφαλείας» που θα τους επιτρέπει να ρισκάρουν, να καινοτομούν και να μην εγκλωβίζονται στον αγώνα για επιβίωση.
Τα δύο σενάρια
Με τη συζήτηση να έχει ανοίξει για τα καλά θα πρέπει να σημειώσουμε πως η θεωρία από την πράξη απέχει και… ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας αναμένεται να κριθεί ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα σενάρια που αξίζει να παραθέσουμε.
Το Ουτοπικό Σενάριο (Μετα-καπιταλισμός)
- Αφθονία και μείωση κόστους: Η AI παράγει αγαθά με ελάχιστο κόστος. Οι πολίτες απελευθερώνονται από την αναγκαστική εργασία και στρέφονται στις τέχνες, την επιστήμη και την προσωπική ανάπτυξη.
- Δίκαιη διανομή: Το κράτος λειτουργεί ως αντικειμενικός εγγυητής της ευημερίας, διανέμοντας ισότιμα τα οφέλη της τεχνολογίας σε ολόκληρη την κοινωνία.
Το Δυστοπικό Σενάριο (Ψηφιακός Φεουδαρχισμός)
Μονοπώληση του πλούτου: Οι ελάχιστες Big Tech εταιρείες που κατέχουν τους αλγορίθμους συγκεντρώνουν όλη την ισχύ, καθιστώντας τα κράτη ανίσχυρα να τις φορολογήσουν αποτελεσματικά.
Επίδομα υποταγής: Το βασικό εισόδημα μετατρέπεται σε ένα πενιχρό βοήθημα που απλώς συντηρεί τις μάζες, ενώ οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.
Το βαθύτερο νόημα της ανάλυσης του Ρουμπινί
Η ανάλυση του Νουριέλ Ρουμπινί δεν αποτελεί μια θεωρητική άσκηση για το μακρινό μέλλον, αλλά μια επείγουσα προειδοποίηση για τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν σήμερα. Η συγκέντρωση υπερβολικής ισχύος και δεδομένων στα χέρια λίγων τεχνολογικών ομίλων αποτελεί ήδη πρόκληση για τους δημοκρατικούς θεσμούς και την οικονομική σταθερότητα.
Το τελικό συμπέρασμα του οικονομικού αναλυτή είναι σαφές: ο αλγόριθμος της AI αλλάζει ανεπιστρεπτί τους κανόνες του παιχνιδιού. Αν οι κυβερνήσεις δεν προλάβουν να ρυθμίσουν την αγορά και να επανακαθορίσουν το κοινωνικό συμβόλαιο, η μετάβαση στη νέα εποχή κινδυνεύει να γίνει με όρους χαοτικούς, αντί για όρους κοινωνικής ευημερίας.
Πηγή: ot.gr
