Παρατηρώντας τον τρόπο που βιώνω την ερωτική επαφή, συνειδητοποίησα πως αποτελεί έναν απόλυτα ειλικρινή καθρέφτη των ορίων, των αναγκών και των ανασφαλειών μου, δείχνοντάς μου τον δρόμο για την ουσιαστική προσωπική απελευθέρωση.
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κάποιες φορές έπιανα τον εαυτό μου να αφήνεται σε σκέψεις που καμία σχέση δεν είχαν με τη στιγμή. Μια λίστα υποχρεώσεων, μια εκκρεμότητα στη δουλειά, μια ενοχή για κάτι που είπα νωρίτερα μέσα στη μέρα. Αποφάσισα να κάνω ένα βήμα πίσω και να παρατηρήσω τι πραγματικά συμβαίνει μέσα μου εκείνες τις στιγμές. Γρήγορα συνειδητοποίησα κάτι που με ταρακούνησε: ο τρόπος που διαχειριζόμουν τη σεξουαλικότητά μου ήταν ένας καθρέφτης του πώς διαχειριζόμουν ολόκληρη τη ζωή μου.
Αν δυσκολευόμαστε να βάλουμε όρια στη δουλειά ή στις φιλίες μας, πιθανότατα δυσκολευόμαστε να διεκδικήσουμε αυτό που μας αρέσει πίσω από τις κλειστές πόρτες. Έμαθα να παρατηρώ το μοτίβο. Όταν λειτουργούσα με βασικό γνώμονα να ευχαριστήσω τους γύρω μου, η ερωτική επαφή μετατρεπόταν σε άλλη μια «υποχρέωση» όπου προτεραιότητα είχε η ικανοποίηση του άλλου. Ένιωθα μια εσωτερική ικανοποίηση όταν έβλεπα τον σύντροφό μου χαρούμενο, αλλά παράλληλα οι δικές μου ανάγκες έμεναν στο περιθώριο. Άρχισα να αναρωτιέμαι τι με κρατούσε πίσω από το να ζητήσω αυτό που με γεμίζει. Η απάντηση κρυβόταν στον φόβο της απόρριψης και στην ενοχή που ένιωθα όταν αποδεχόμουν την απόλαυση – είτε αυτή ήταν ένα δώρο, ένα κομπλιμέντο, είτε η σωματική επαφή.
Η αποσύνδεση από το σώμα μας την ώρα της επαφής μαρτυρά πολλά. Η ικανότητα να παραμένουμε παρούσες, να νιώθουμε κάθε άγγιγμα και να συνδεόμαστε με το περιβάλλον απαιτεί να νιώθουμε ασφαλείς. Πολλές φορές, όταν το άγχος της απόδοσης, οι ανασφάλειες για την εικόνα του σώματός μας ή οι καταπιεσμένες συγκρούσεις κατακλύζουν το μυαλό μας, απομακρυνόμαστε από τη στιγμή. Παρατήρησα ότι σε περιόδους έντονης συναισθηματικής πίεσης, απέφευγα την ερωτική επαφή και έστρεφα την προσοχή μου σε άλλες διεξόδους, όπως το φαγητό, νιώθοντας μετά ενοχές για την υπερκατανάλωση. Τα κενά που προσπαθούμε να γεμίσουμε συχνά συγκοινωνούν.
Η αναζήτηση της επιβεβαίωσης μέσω του σεξ αποτελεί μια ανθρώπινη, φυσιολογική αντίδραση. Όλοι θέλουμε να νιώθουμε επιθυμητοί. Όταν όμως η αξία μας εξαρτάται αποκλειστικά από την επιβεβαίωση που λαμβάνουμε στο κρεβάτι, τότε κρύβουμε κάτω από το χαλί βαθιές ανασφάλειες. Μαθαίνουμε από μικρές να προσαρμοζόμαστε σε ρόλους που μας υπαγορεύει η κοινωνία, φορώντας τη μάσκα του ατόμου που πρέπει πάντα να ικανοποιεί. Αυτή η δυναμική μπορεί να οδηγήσει σε σχέσεις όπου η ερωτική επαφή χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την απόκτηση ελέγχου, την αναζήτηση προσοχής ή ακόμα και για την κάλυψη του κενού της μοναξιάς.
Για να βρω την προσωπική μου ελευθερία, χρειάστηκε να αναρωτηθώ ποιο ήταν το πραγματικό μου κίνητρο κάθε φορά. Αναζητούσα τη γνήσια σύνδεση; Ήθελα να εκφράσω αγάπη; Ή μήπως κάλυπτα τον φόβο της εγκατάλειψης; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα με βοήθησε να ξεκαθαρίσω τα συναισθήματά μου.
Η επικοινωνία παραμένει το κλειδί. Είναι οξύμωρο το πώς μπορούμε να αναλύουμε με τις ώρες πολύπλοκα θέματα, αλλά νιώθουμε αμηχανία όταν πρέπει να μιλήσουμε για τις φαντασιώσεις, τις προτιμήσεις και το ίδιο μας το σώμα. Το να μιλήσω ανοιχτά στον σύντροφό μου για το τι με ευχαριστεί και τι με δυσκολεύει απαίτησε θάρρος. Σημάδεψε όμως μια αλλαγή πορείας. Κατάλαβα ότι αν γνωρίζουμε πραγματικά τις ανάγκες μας, η συζήτηση παύει να μοιάζει με απειλή και γίνεται μια γέφυρα σύνδεσης.
Οι ανάγκες μας εξελίσσονται. Η απελευθέρωση έρχεται όταν αφήνουμε πίσω παλιές ταυτότητες και προσδοκίες, δίνοντας στον εαυτό μας τον χώρο να ανακαλύψει από την αρχή τι σημαίνει ικανοποίηση. Κάθε φορά που διεκδικούμε τη φωνή μας μέσα στην ερωτική επαφή, διεκδικούμε ταυτόχρονα και τον χώρο μας μέσα στην ίδια μας τη ζωή. Αποκτώντας επίγνωση των κινήτρων και των επιθυμιών μας, μαθαίνουμε να ζούμε με αυθεντικότητα, τόσο στο κρεβάτι όσο και έξω από αυτό.
Πηγή: allyou.gr
