Μια νέα αλλαγή έρχεται στον ορίζοντα και ξαφνικά, νιώθεις τον εαυτό σου να κλονίζεται. Οι αμφιβολίες σε κυριεύουν και η αυτοκριτική γίνεται η πιο δυνατή φωνή μέσα σου.
Κάθεσαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και κοιτάς το email που μόλις έφτασε. Μια νέα αναδιάρθρωση στη δουλειά, ένα project που αλλάζει εντελώς κατεύθυνση, μια κατάσταση που απαιτεί να προσαρμοστείς ξανά από την αρχή. Πριν καν προλάβεις να επεξεργαστείς τα νέα δεδομένα, ένα γνώριμο βάρος κάνει την εμφάνισή του στο στομάχι σου. Και τότε, αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιος φταίει.
Φταίει η αγορά που αλλάζει διαρκώς; Η διοίκηση που ζητάει διαρκώς νέα πράγματα; Ή μήπως, στο τέλος της ημέρας, ο στόχος της κριτικής σου γίνεται ο ίδιος σου ο εαυτός;
Η αλήθεια είναι πως όταν η αυτοπεποίθησή μας κλονίζεται μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα, το πρώτο άτομο που δείχνουμε με το δάχτυλο είμαστε εμείς οι ίδιες. Γεμίζουμε αμφιβολίες, αφήνουμε την εσωτερική μας φωνή να γίνει επικριτική και νιώθουμε ντροπή να ζητήσουμε βοήθεια. Δουλεύουμε περισσότερες ώρες, πιέζουμε τα όριά μας, ελπίζοντας να βρούμε τη λύση. Όταν αυτό το μοτίβο αποτυγχάνει, καταλήγουμε να αποφεύγουμε τις προκλήσεις ή να παραπονιόμαστε για αυτές.
«Εγώ φταίω που δεν λειτουργεί αυτό»
Το πρώτο πράγμα που κλονίζουν οι αλλαγές είναι η εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις. Όταν βγαίνουμε από το comfort zone μας, η αυτοκριτική εμφανίζεται σχεδόν ακαριαία. Το μυαλό μας ψιθυρίζει πως αν ήμασταν ικανές, η διαδικασία θα έμοιαζε εύκολη.
Σε εκείνες τις στιγμές, το μυαλό μας στήνει ένα δικό του, προσωπικό δράμα, όπου η αυτοκριτική γίνεται η κύρια αφηγήτρια. Νιώθουμε πως κουβαλάμε όλο το βάρος του κόσμου και πως φταίμε αποκλειστικά εμείς για ό,τι δεν πάει καλά. Όταν νιώθουμε απειλή, το νευρικό μας σύστημα ενεργοποιεί τις άμυνές μας. Αντιστρέφοντας αυτόν τον φόβο προς τα μέσα, αρχίζουμε να πολεμάμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Η αρνητική εσωτερική ομιλία βάζει τον εγκέφαλό μας σε μια κατάσταση αυτοτιμωρίας. Εγκλωβιζόμαστε σε έναν κύκλο υπερανάλυσης και αναβλητικότητας. Έρευνες έχουν δείξει πως όσο περισσότερο ασκούμε αυτοκριτική, τόσο πιο αργή είναι η πρόοδός μας προς τους στόχους μας. Αντί να μαστιγώνουμε τον εαυτό μας, χρειάζεται να δοκιμάσουμε την καλοσύνη. Σκέψου αυτή τη νέα, υποστηρικτική φωνή σαν μια φίλη που σε ενθαρρύνει να δεις τα πράγματα με καθαρό βλέμμα.
Την επόμενη φορά που θα δυσκολευτείς, ρώτησε τον εαυτό σου τι σου λένε τα συναισθήματά σου για αυτή την αλλαγή. Αναρωτήσου τι θα σου έλεγε ένας άνθρωπος που σε αγαπάει και πιστεύει σε σένα. Μοιράσου με άλλους πώς μιλάς στον εαυτό σου όταν δυσκολεύεσαι. Όταν αναφέρεις τις αδυναμίες και τα λάθη σου χωρίς αυτομαστίγωμα, δείχνεις στους άλλους ότι είναι ασφαλές να είναι και αυτοί μαθητές.
Η ψευδαίσθηση του ελέγχου
Το δεύτερο στοιχείο που διαταράσσουν οι αλλαγές είναι η ικανότητά μας να μαθαίνουμε και να προσαρμοζόμαστε. Όσο αυξάνεται η αβεβαιότητα, τόσο προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πάντα γύρω μας. Φτιάχνουμε ατελείωτα πλάνα, διορθώνουμε τη δουλειά των άλλων και αρνούμαστε να αφήσουμε κάτι μέχρι να γίνει ακριβώς όπως το έχουμε στο μυαλό μας.
Όταν στρεσαριζόμαστε, ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας που χάνουμε την ικανότητα να σκεφτούμε δημιουργικά. Χάνουμε την προοπτική μας και αδυνατούμε να κάνουμε αυτό που απαιτεί η αλλαγή: να παρατηρήσουμε, να μάθουμε και να προσαρμοστούμε.
Η ενσυνειδητότητα, η πράξη του να παρατηρείς τι συμβαίνει χωρίς να παρασύρεσαι από αυτό, ηρεμεί την αντίδραση στο στρες. Δημιούργησε χώρο ανάμεσα σε σένα και το πρόβλημα ονομάζοντας αυτό που συμβαίνει. Παραδέξου την αβεβαιότητα και το άγχος σου, και στη συνέχεια εστίασε στο επόμενο μικρό βήμα που μπορείς να ελέγξεις. Ελέγξτε τακτικά καθώς εξελίσσεται η αλλαγή και συνεχίστε να ρωτάτε: Τι μας διδάσκει αυτή η αλλαγή για τις δυνάμεις και τους αγώνες μας; Πώς θέλουμε να προσαρμόσουμε την προσέγγισή μας;
«Μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου»
Η τρίτη συνέπεια των απότομων αλλαγών είναι πως ροκανίζουν το θάρρος μας να ζητήσουμε βοήθεια. Όσο η δυσκολία παραμένει, πείθουμε τον εαυτό μας πως οφείλουμε να τα βγάλουμε πέρα μόνες μας. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας, κρύβουμε την κούρασή μας και προσπαθούμε να προχωρήσουμε.
Συχνά νιώθουμε πως όλοι οι άλλοι τα καταφέρνουν περίφημα και πως κάτι πάει λάθος με εμάς. Η ανάγκη για βοήθεια φαντάζει στο μυαλό μας σαν αδυναμία. Όμως, το να χρειαζόμαστε υποστήριξη είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Κάθε φορά που ζητάς βοήθεια, χτίζεις εμπιστοσύνη με τους γύρω σου. Δείχνεις πως εκτιμάς τη γνώση τους.
Μοιράσου τους προβληματισμούς σου με κάποιον που εμπιστεύεσαι. Εξήγησε γιατί αυτή η αλλαγή σε δυσκολεύει και ζήτα ξεκάθαρα αυτό που χρειάζεσαι.
Όταν η επόμενη αλλαγή σε βγάλει εκτός πορείας, παρατήρησε προς τα πού δείχνει το δάχτυλο της επίρριψης ευθυνών. Η εξάντληση που νιώθεις έχει κάτι να σου πει. Συχνά, είναι το σημάδι πως ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου έχει γίνει το πραγματικό εμπόδιο που καλείσαι να ξεπεράσεις.
Πηγή: allyou.gr
