Της Νίκης Ζορμπά
Το κλισέ που επιστρατεύεται οσάκις υπάρχει γενικευμένη αναμπουμπούλα σε κόμματα, πρόσωπα ή και οριζόντια στο πολιτικό σκηνικό, το “μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση”, στην τελευταία τριετία της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει εξαντλήσει τα όριά του.
Πρωτοβουλία
Για τη Ν.Δ., που πιέζεται δημοσκοπικά μεν αλλά παραμένει πρώτη σε όλες τις δημοσκοπήσεις ακόμα και αν έχει υποστεί μεγάλη φθορά, θα μπορούσε να έχει μια δόση αλήθειας: Εκτός πολύ δραματικών εξελίξεων (δυστυχέστατα, όχι πράγμα σπάνιο για τη χώρα μας), οι αποφάσεις είναι στα χέρια του Κ. Μητσοτάκη. Πώς αξιοποιεί τη δύναμη της πρωτοβουλίας;
Δεσμεύεται για εκλογές την άνοιξη του 2027, ενώ όλα εντός και εκτός του κόμματός του μυρίζουν “κάλπες” πολύ νωρίτερα, ακόμα και εντός του Σεπτεμβρίου, κρατώντας σε φόρμα τούς βουλευτές και τον κομματικό μηχανισμό, ενώ παράλληλα “τρέχει” την αντιπολίτευση, με προφανείς στόχους δύο: να ξεδιπλώσουν όλη την ατζέντα τους και να “καούν” στο ζέσταμα.
Μάχη
Είναι όλα ευθύγραμμα και ανέφελα για την κυβερνητική παράταξη; Ασφαλέστατα όχι. Τα σκάνδαλα έχουν τρώσει το προφίλ (και τα ποσοστά) της, ενώ καραδοκεί ο Α. Σαμαράς και το κόμμα που προεξοφλείται ότι θα ανακοινώσει προσεχώς, στερώντας ποσοστά που δεν της περισσεύουν. Εν προκειμένω, όμως, έχει σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα: είναι αυτό που, παραδόξως ίσως, θα σκεφτεί κανείς, συνόψισε σε μία φράση του ο Αλέξης Τσίπρας: “Η κυβέρνηση δεν έχει θετική εικόνα, αλλά η αντιπολίτευση έχει αρνητική”.
Παραδοχή φυσικά (στο “Politico”) που κουμπώνει με το επιχείρημά του γιατί επέστρεψε διεκδικώντας ξανά τη διακυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί, και αριστερότερα αυτού επικρατεί ο πολυκερματισμός και το χάος.
Επέστρεψε λοιπόν ο πρώην πρωθυπουργός με την ΕΛΑΣ του, απαλλαγμένος από “εσωκομματικά βαρίδια”, καταπώς τα ανέλυσε εκτενέστατα στο βιβλίο του. Απαλλαγή που συνεπάγεται, όμως, πλέον και την πλήρη ευθύνη. Δεν υπάρχουν πια άλλοθι για τον κ. Τσίπρα, και ο βαθμός δυσκολίας του εγχειρήματός του –ιδίως με βάση τους φιλόδοξους στόχους του (υπερφίαλους κατά άλλους)– έχει υψηλό βαθμό επικινδυνότητας και ρίσκου: Δεν επέστρεψε διαλύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργώντας το ολόδικό του κόμμα, χωρίς ερείσματα κοινωνικά, εφόσον η πλειονότητα των στελεχών του είναι άγνωστα πρόσωπα, “φρέσκα” κατά κύριο λόγο, για να προσγειωθεί σε ένα βολικό και εύκολο για τον ίδιο ποσοστό μικρού αντιπολιτευτικού κόμματος.
Επανήλθε έπειτα από πολύ προσεκτικό σχεδιασμό μηνών, με στόχο να βρεθεί για δεύτερη φορά στο τιμόνι της χώρας. Ο ίδιος διατρανώνει πως μπορεί να το επιτύχει από την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Οι γειωμένοι συνομιλητές του εξηγούν πως είναι εφικτό για τη δεύτερη. Εάν και εφόσον το ΕΛΑΣ διατηρήσει την ανοδική του πορεία στις δημοσκοπήσεις προϊόντος του χρόνου και καταγραφεί στις κάλπες δεύτερο κόμμα, αφήνοντας πίσω το ΠΑΣΟΚ.
Αυτή τη στιγμή το στοίχημα της δεύτερης θέσης φαίνεται εύκολο. Στη μάχη με τον Νίκο Ανδρουλάκη ο πρώην πρωθυπουργός υπερτερεί –αναμφιβόλως– σε προσωπική επιρροή και κυβερνησιμότητα. Έχει ήδη κυβερνήσει και διαθέτει ο ίδιος ως πολιτικό πρόσωπο ορκισμένους φίλους, πέρα από αντιπάλους. Εάν όμως (δεδομένου ότι η πολιτική είναι δυναμικό φαινόμενο) δεν επιτύχει να υπερτερήσει με διαφορά του Ν. Ανδρουλάκη, οπότε θα καταρριφθεί στην πράξη το (γνωστό τοις πάσι) σκεπτικό του “όποιος αναδειχθεί πρώτος από τους δυο τους θα κερδίσει την ηγεμονία του κεντροαριστερού χώρου”, η επόμενη ημέρα για τον πρώην πρωθυπουργό θα είναι εξαιρετικά δύσκολη.
Ασφαλώς και έχει επίγνωση του κινδύνου (ακόμα και αντίπαλοί του αναγνωρίζουν, άλλωστε, πως είναι “χαρισματικό πολιτικό ζώο”. Υπάρχει ακόμα ένας παράγοντας για τον πρώην πρωθυπουργό: η τόλμη του – ή έξη στον πολιτικό τζόγο κατά τους επικριτές του. Κοινώς, δεν ορρωδεί προ υψηλών ρίσκων. Το διαπίστωσαν οι πολίτες επανειλημμένως άλλωστε: από το δημοψήφισμα και το δραματικό α’ εξάμηνο του 2015 έως και την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, που του στοίχισε πολιτικά, αλλά τον έβαλε και στον διεθνή χάρτη ως… ικανό “παίκτη” στα δύσκολα.
Υπαρξιακά στοιχήματα
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται επί προσωπικού, και όχι μόνο, σε εξόχως δύσκολη θέση: επιμένει να μιλάει για πρωτιά στις εκλογές (ενώ δημοσκοπικά εμφανίζεται σε τριτοτέταρτη θέση), επιμένει να αρνείται συνεργασία με τη Ν.Δ. ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος (κρατώντας ερμητικά κλειστά τα αυτιά του σε εσωκομματικές φωνές που το “συζητούν” ως ενδεχόμενο), δεν έχει καθόλου αξιόμαχο κυβερνητικό προφίλ, ενώ επί προσωπικού οι δημοσκοπικές επιδόσεις του είναι υποδεέστερες του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ.
Και πριν από την επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα, άλλωστε, ο Ν. Ανδρουλάκης δοκίμασε την εσωκομματική αμφισβήτηση επανειλημμένως και του δόθηκε “διορία” (ελέω προεκλογικού κομματικού πατριωτισμού) έως τις επερχόμενες κάλπες.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αναμένεται, εάν ευοδωθούν οι δημοσκοπικές εκτιμήσεις, να έρθει αντιμέτωπος με πολλαπλά διλήμματα – όλα σημαντικής δυσκολίας:
– Εάν είναι τρίτος και εκπέσει από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ η κυβέρνηση δεν διαθέτει αυτοδυναμία, πώς θα αναχαιτίσει τυχόν κύμα στο εσωτερικό του που θα ζητά συνεργασία με την κυβέρνηση;
– Με ποιο πειστικό αφήγημα και δυναμική θα αποκρούσει νέα αμφισβήτησή του για τη θέση του προέδρου;
– Αντίπαλοί του (κυριότατα εντός των πασοκικών τειχών) συζητούν όλο και πιο δυνατά, έστω κατ’ ιδίαν, πως ο ίδιος έχει αποφασίσει να παραμείνει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, επιδιώκοντας να το κρατήσει ακόμα και ως ένα “μικρό αλλά πλήρως ελεγχόμενο κόμμα”.
Χαριλάου Τρικούπη και Αμαλίας βρίσκονται ενώπιον υπαρξιακών κινδύνων, με τον πρώην πρωθυπουργό να υπερτερεί σε δυνατότητες και διεξόδους: Αν μη τι άλλο, δεν τον… αναζητά κανείς για συνεργασία και δεν έχει κόμμα και… κορυφαία στελέχη για να λογοδοτήσει.
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κεφάλαιο”
Πηγή: capital.gr
