"Ο Γιάτσεκ Γκμοχ μου έδωσε τρομερή αυτοπεποίθηση"
Ο κ. Μαλουμίδης μιλώντας στην “Πολιτεία Θεσσαλών” ανατρέχει στη μακρά ποδοσφαιρική του διαδρομή, ξεκινώντας από τα παιδικά του χρόνια στα Καισαριανά Έδεσσας, όπου το ποδόσφαιρο αποτελούσε καθημερινό κομμάτι της ζωής του. Θυμάται ότι έπαιζε ασταμάτητα στην πλατεία, στο σχολείο αλλά και στο σπίτι, γεγονός που δείχνει πως η αγάπη του για το άθλημα γεννήθηκε πολύ νωρίς και διαμόρφωσε την πορεία του.
Συνέντευξη στη Λόλα Γάτσιου από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 21 Ιουνίου 2026
Η μεταγραφή του στην ΑΕΛ το 1979 αποτέλεσε καθοριστικό σημείο στη ζωή του. Προηγήθηκε η παρουσία του στον Φίλιππο Φλαμουριάς και στον Εδεσσαϊκό, ενώ η ένταξή του στην ομάδα πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη ανθρώπων που πίστεψαν στις δυνατότητές του. Όπως τονίζει, η ΑΕΛ δεν αποτέλεσε μόνο έναν σημαντικό ποδοσφαιρικό σταθμό αλλά έναν τόπο όπου δημιούργησε βαθιές φιλίες και δεσμούς που διατηρεί μέχρι σήμερα.
Αναφερόμενος στην καθημερινότητα της ομάδας τη δεκαετία του ’80, υπογραμμίζει τη σημασία των αποδυτηρίων και του οικογενειακού κλίματος που επικρατούσε. Παρά τις περιορισμένες υποδομές της εποχής, η συνοχή, η πειθαρχία και η συμβολή ανθρώπων που εργάζονταν γύρω από την ομάδα συνέβαλαν στη δημιουργία ενός ισχυρού συνόλου.
“Όταν ήρθα για να παίξουμε με την ΑΕΛ ενώ ήμουν στον Ηρακλή, νομίζω ήταν ημιτελικός το 1987, συμμετείχα στο γκολ του Ηρακλή και το πανηγύρισα αυθόρμητα. Όταν έγινε αλλαγή και βγήκα λίγο πριν το τέλος του αγώνα, όλο το γήπεδο με χειροκρότησε…”
Από τις πιο έντονες αναμνήσεις του ξεχωρίζει το πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι της ΑΕΛ απέναντι στη Χόνβεντ, μια αναμέτρηση που θυμάται για την εξαιρετική εμφάνιση της ομάδας και τη μεγάλη πρόκληση απέναντι σε έναν ισχυρό αντίπαλο. Παρότι η πρόκριση χάθηκε, το παιχνίδι αυτό έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη του.
Ως σημαντικές επιρροές στην καριέρα του αναφέρει συμπαίκτες που ξεχώριζαν για τον χαρακτήρα και την αγωνιστικότητά τους, αλλά και προπονητές που του έδωσαν αυτοπεποίθηση και ποδοσφαιρικές αρχές. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στον επαγγελματισμό, τη λεπτομέρεια και τις σύγχρονες ιδέες που εφαρμόζονταν ήδη τότε στην ΑΕΛ.
Ο ίδιος θεωρεί πως η επιτυχία της ομάδας στηρίχθηκε όχι μόνο στο ταλέντο των ποδοσφαιριστών αλλά και στη διοικητική σταθερότητα, την οικονομική συνέπεια και τη διατήρηση κοινής πορείας χωρίς συχνές αλλαγές.
Ιδιαίτερη θέση στη συνέντευξη κατέχουν οι σχέσεις του με τους φιλάθλους. Περιγράφει συγκινητικές στιγμές αναγνώρισης και αγάπης, που επιβεβαίωσαν τη σύνδεσή του με τον κόσμο της ομάδας. Το προσωνύμιο «Μαύρο Φτερό», που τον συνόδευσε σε όλη την καριέρα του, αποτελεί για τον ίδιο σύμβολο αυτής της σχέσης.
“Ο κόσμος θέλω να με θυμάται σαν έναν αθλητή που αντιμετώπισε με πολύ σεβασμό όχι μόνο τους φιλάθλους της ομάδας του άλλα όλους, που δεν αντιδίκισε με διαιτητές, αντίπαλους ποδοσφαιριστές, παράγοντες και δεν ζήτησε ποτέ να ευνοηθεί κάνοντας θεατρινισμούς στον αγωνιστικό χώρο”
Κλείνοντας, δηλώνει πως θέλει να τον θυμούνται ως έναν αθλητή που αγωνίστηκε με ήθος, σεβασμό και αξιοπρέπεια. Για την ΑΕΛ εκφράζει αισιοδοξία ότι μπορεί να επιστρέψει στις επιτυχίες, με βασική προϋπόθεση την ενότητα και τη στήριξη του κόσμου της.
Κύριε Μαλουμίδη, πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το ποδόσφαιρο και τι θυμάστε από τα πρώτα σας βήματα;
Τα πρώτα ποδοσφαιρικά μου βήματα τα έκανα παίζοντας αδιάκοπα μπάλα στην πλατεία του χωριού μου, τα Καισαριανά Έδεσσας, στο σχολείο, ακόμα και μέσα στο σπίτι, όπου έβαζα τη μικρότερη αδελφή μου τερματοφύλακα και χρησιμοποιούσα για μπάλα κουβάρι από κλωστή.
Πώς προέκυψε η μεταγραφή σας στην ομάδα της ΑΕΛ;
Στην ομάδα της ΑΕΛ ήρθα το 1979, επί Αντώνη Καντώνια, αφού προηγουμένως είχα παίξει για 3 χρόνια στο Φίλιππο Φλαμουριάς και 4 χρόνια στον Εδεσσαϊκό. Ήταν πολύ σημαντική για μένα η μεταγραφή στην ΑΕΛ που πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του τότε ιδιοκτήτη εργοστασίου μεταποίησης φρούτων κ. Ντριγκόγια. Ακόμη και σήμερα διατηρώ στενές φιλικές σχέσεις με τους Λαρισαίους νυν ιδιοκτήτες του εργαστασίου Σαϊτηδες, λέγοντας με αυτόν τον τρόπο “ευχαριστώ” γιατί η μεταγραφή μου στην ΑΕΛ σημάδεψε τη ζωή μου.
“Η ΑΕΛ εκείνα τα χρόνια ξεχώριζε γιατί πέρα από αναμφισβήτητο ταλέντο των ποδοσφαιστών της είχε διοικητική σταθερότητα, οικονομική συνέπεια και σταθερότητα στους προπονητές”
Πώς ήταν τα αποδυτήρια και η καθημερινότητα της ΑΕΛ της δεκαετίας του ‘80;
Σημαντικό ρόλο σε όλες τις ομάδες παίζουν τα αποδυτήρια. Τα χρόνια εκείνα, παρά τις δυσκολίες στις υποδομές, είχαμε τη βοήθεια αρχικά του Λώλου κι έπειτα του Παπαγιάννη που ήταν οι φροντιστές της ομάδας. Φυσικά σημαντική ήταν η βοήθεια του ανεπανάληπτου μασέρ Θανάση Γουλούλη, ο οποίος είχε κατά κύριο λόγο τη φροντίδα των μεγάλων, Δράμαλη, Αργυρούλη και Παραφέστα. Στην προπόνηση Κέρβερος ήταν ο αρχηγός μας, ο Παραφέστας, δεν άφηνε κανένας να λουφάζει και φυσικά αυτό το αναφέρω σαν έπαινο, γιατί ήταν κάτι που έμενα μου άρεσε και το επικροτούσα.
Υπάρχει κάποιο παιχνίδι που θυμάστε ακόμα έντονα;
Υπάρχουν πολλά αξέχαστα παιχνίδια, αλλά θα αναφερθώ στο πρώτο ευρωπαϊκό παιχνίδι της ΑΕΛ με τη Χόβεντ. Η Χόβεντ τότε είχε 6 διεθνείς ποδοσφαιριστές, με τον Λάγιος Ντέταρι να μην είναι τότε το πτώτο της όνομα. Στον μεταξύ μας αγώνα πραγματοποιήσαμε φοβερή εμφάνιση και θυμάμαι στο τέλος είχα την ευκαιρία με ατομική ενέργεια να κάνω το 3-0, χωρίς δυστυχώς να το πετύχω. Μετά δυστυχώς, στον επαναληπτικό αγώνα στη Βουδαπέστη, η ΑΕΛ μας αποκλείστηκε στην παράταση.
Ποιος συμπαίκτης ή προπονητής σάς επηρέασε περισσότερο στην καριέρα σας και γιατί;
Από τους συμπαίκτες μου θα αναφερθώ στους Δράμαλη, Αργυρούλη και Παραφέστα, αλλά και στον Ιβάν Σπασόφσκι με τον οποίο έκανα πολλή παρέα.
Από τους προπονητές αυτός που δούλεψε στην ΑΕΛ έντονα με επαγγελματισμό και μαζί του παίζαμε πολύ καλό ποδόσφαιρο, ήταν ο αείμνηστος Αντώνης Γεωργιάδης. Όμως εμένα με σημάδεψε ο Γιάτσεκ Γκμοχ, μου έδωσε τρομερή αυτοπεποίθηση, έκανα μαζί του 14 γκολ. Πρόσεχε την παραμικρή λεπτομέρεια κι αυτά που ακούμε σήμερα για πρέσιγκ, γρήγορη μεταβίβαση κ.λπ., η ΑΕΛ τα έκανε πριν από 45 χρόνια.
Τι ήταν αυτό που έκανε την ΑΕΛ ξεχωριστή εκείνα τα χρόνια;
Η ΑΕΛ εκείνα τα χρόνια ξεχώριζε, κατά τη γνώμη μου, γιατί πέρα από αναμφισβήτητο ταλέντο των ποδοσφαιστών της είχε και διοικητική σταθερότητα, οικονομική συνέπεια, σταθερότητα στους προπονητές -δεν άλλαζε η ομάδα ποτέ προπονητή μέσα στη χρονιά-, και αυτό ήταν ένα μάθημα που το πήρα και το εφάρμοσα στον Εδεσσαϊκό τα χρόνια που έπαιζε στην Α’ εθνική.
Πώς ζούσατε τη σχέση με τους ανθρώπους και τους φιλάθλους της ομάδας;
Με τους παράγοντες που υπηρετούσαν την ομάδα υπήρχαν σχέσεις αγάπης και στοργής. Κάθε πρόβλημα λυνόταν έγκαιρα κι έτσι μετά σχεδόν από 50 χρόνια μιλώ πάντα με χαρά με τον Χολέβα, τον Λόκα, την οικογένεια Καντώνια που με ευεργέτησε και φυσικά όσο ζούσε, έβλεπα τα καλοκαίρια τον Κώστα Σαμαρά στη Φούρκα στη Χαλκιδική.
Για τη σχέση μου με τον κόσμο θα διηγηθώ δύο περιστατικά. Το πρώτο ήταν όταν ήρθα για να παίξουμε με την ΑΕΛ ενώ ήμουν στον Ηρακλή, νομίζω ήταν ημιτελικός το 1987, συμμετείχα στο γκολ του Ηρακλή και το πανηγύρισα αυθόρμητα. Όταν έγινε αλλαγή και βγήκα λίγο πριν το τέλος του αγώνα, όλο το γήπεδο με χειροκρότησε, αυτό δεν είναι μεγάλη τιμή;
Το δεύτερο περιστατικό ήταν πριν 20 χρόνια, στο καθιερωμένο παιχνίδι των παλαιμάχων για τους συμπαίκτες μας που έφυγαν απ ό τη ζωή. Έφτασα στο γήπεδο μαζί με τις τρεις κόρες μου, φοιτήτριες τότε, λίγο καθυστερημένα. Έτρεξαν όλοι να με αγκαλιάσουν, ο Αλεξούλης με σήκωσε στον αέρα σαν φτερό και περίπου 2.000 κόσμος φώναζε το σύνθημα “φόρτσα μαύρο φτερό”… Ήταν τοσο συγκινητικό, τα κορίτσια μου έβαλαν τα κλάματα…
Πώς γεννήθηκε το προσωνύμιο «Μαύρο Φτερό» ;
“Μαύρο φτερό” με βάφτισε ο αείμνηστος αθλητικός δημοσιογράφος Αντώνης Τζιτζέλης, και το παρατσούκλι με συνόδεψε και στη συνέχεια στην ομάδα του Ηρακλή. Και θέλω να επισημάνω ότι τόσο ο Αντώνης Τζιτζέλης όσο και ο συνάδελφός του Κώστας Μπετχαβές με βοήθησαν και με στήριξαν πολύ στις δύσκολες στιγμές μου.
Υπάρχει κάποιο περιστατικό στα αποδυτήρια που δεν έχει δημοσιευτεί ποτέ και θέλετε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας;
Στα αποδυτήρια της ΑΕΛ σχεδόν σε κάθε προπόνηση συνέβαιναν ανεπανάληπτα περιστατικά… Ίσως δεν μου φαίνεται, αλλά ήμουν μεγάλο πειραχτήρι, όχι όμως όσο ήταν ο αείμνηστος Ηλίας Σελιώνης -ποτέ οι παλαίμαχοι δεν θα είμαστε ίδιοι μετά τον χαμό του. Τα πειράγματα ήταν καλοπροαίρετα, και τα θυμόμαστε πάντα στις συναντήσεις μας οι παλαίμαχοι.
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας σας; Υπήρξε στιγμή που σκεφτήκατε να σταματήσετε νωρίτερα;
Σαφώς η δυσκολότερη στιγμή ήταν η αποχώρησή μου από την ΑΕΛ μετά τον αποτυχημένο 2ο τελικό με τον Παναθηναϊκό το 1984. Κάποιοι πίστεψαν, εκμεταλλευόμενοι τον τότε αθλητικό νόμο, ότι θα πα΄ρέμενα εκβιαστικά και άλλαξαν την προ του τελικού προσφορά που μου είχε γίνει. Όμως επειδή ήταν θέμα κυρίως αξιοπρέπειας, έφερα στην ομάδα 9.000.000 δρχ, και αποχώρησα. Αυτό έγινε όταν ήταν πρόεδρος ο Σαμαράς, αλλά λόγω του χαρακτήρα μου δεν κράτησα κακία, πήγαινα και τον έβλεπα στο εξοχικό του τα καλοκαίρια. Περασμένα….ξεχασμένα…
Βλέπετε ποδόσφαιρο με το ίδιο πάθος;
Σήμερα φυσικά βλέπω ποδόσφαιρο, απολαμβάνω όμορφες στιγμές αθλητών κι επειδή διανύουμε περίοδο μουντιάλ και είμαι οπαδός του Μέσι, συγκινήθηκα βλέποντας ζωντανά την πρεμιέρα του με την Αλγερία. Ακούγεται παράξενο, αλλά θα σας εξομολογηθώ κάτι… Όταν έπαιζα ποδόσφαιρο το κύριο μέλημά μου ήταν όχι πώς θα κερδίσουμε τον αγώνα, αλλά πώς θα κάνω μια ενέργεια να χαρεί ο κόσμος και δόξα τον Θεό αυτό ο κόσμος μου το επέστρεψε απλόχερα.
Πώς θα θέλατε να σας θυμάται ο κόσμος;
Ο κόσμος θέλω να με θυμάται σαν έναν αθλητή που αντιμετώπισε με πολύ σεβασμό όχι μόνο τους φιλάθλους της ομάδας του άλλα όλους, έναν άνθρωπο που δεν αντιδίκισε με διαιτητές, αντίπαλους ποδοσφαιριστές, παράγοντες και δεν ζήτησε ποτέ να ευνοηθεί κάνοντας θεατρινισμούς στον αγωνιστικό χώρο. Το κυριότερο όμως είναι η αγάπη που είχα και έχω μέχρι σήμερα με τους συμπαικτες μου…
Όταν ακούτε σήμερα τη λέξη «ΑΕΛ», ποια είναι η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό;
Η λέξη ΑΕΛ έχει σημαδέψει τη ζωή μου, την οικογένεια μου, με έχει διανορφώσει και ολοκληρώσει σαν άνθρωπο, έχω τις πιο όμορφες αναμνήσεις και τις μοιράζομαι στις συναντήσεις μας με τους πρώην συμπαίκτες και παράγοντες της ομάδας…
Πιστεύετε ότι η ΑΕΛ θα κατακτήσει κι άλλους τίτλους;
Όλες οι ομάδες διανύουν καλές και κακές περιόδους… Η ΑΕΛ υποβιβάστηκε και φυσικά η διοίκηση έκανε λάθη που πρέπει να αντιμετωπίσει με αυτοκριτική…
Οι φίλαθλοι οργανωμένοι και μη, που από τη δεκαετία του ’80 ήταν πάντα δίπλα στην ομάδα, είναι η μεγάλη δύναμη της ΑΕΛ και πρέπει να συνεχίσουν να τη στηρίζουν για να ζήσει μεγάλες στιγμές με τίτλους και πάλι η ομάδα και όλη η πόλη.
Γεγονότα σαν αυτά που έγιναν πριν λίγες μέρες στην πόλη δεν τιμούν την ΑΕΛ και την ιστορία της και φυσικά από τη μεριά μου τα καταδικάζω απερίφραστα. Έτσι λοιπόν στα δύσκολα όπως τώρα η απάντηση είναι μόνο ΕΝΟΤΗΤΑ!
(ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ)
O Κώστας Μαλουμίδης με το παρατσούκλι “μαύρο φτερό”, είναι από τις χαρακτηριστικές μορφές της ΑΕΛ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80. Αγωνιζόταν κυρίως ως επιθετικός και φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΛ περίπου από το 1979 έως το 1984.
Ήταν από τους ποδοσφαιριστές που βοήθησαν να μπουν τα θεμέλια της μεγάλης ΑΕΛ που ακολούθησε αργότερα τη δεκαετία του ’80.
Γεννήθηκε στην Έδεσσα (1956) και αργότερα ασχολήθηκε και με την προπονητική. Σήμερα είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός.
