Κάποιοι πουλάνε τρέλα με πονηρούς σκοπούς στη Λάρισα..!
Η δημόσια συζήτηση γύρω από περιστατικά βίας απαιτεί καθαρές θέσεις, συνέπεια και υπευθυνότητα. Όταν κάποιος εμφανίζεται να καταδικάζει τη βία, αλλά ταυτόχρονα επιτίθεται ή αποδοκιμάζει όσους θεσμικούς φορείς προβαίνουν στην ίδια ακριβώς καταδίκη, στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εμπορικό Επιμελητήριο Λάρισας και τον Ιατρικό Σύλλογο Λάρισας, οι οποίοι εξέδωσαν δημόσιες ανακοινώσεις για το θέμα, καταδικάζοντας τα γεγονότα, δημιουργείται εύλογα ένα ερώτημα, ποιο είναι τελικά το πραγματικό μήνυμα που επιδιώκει να περάσει;
Η δημοσιογραφία, όταν ασκείται με επαγγελματισμό, έχει συγκεκριμένο ρόλο, να ενημερώνει, να ερευνά, να ελέγχει την εξουσία και να συμβάλλει στην ψύχραιμη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Δεν είναι αποστολή της να δημιουργεί σύγχυση ούτε να εκπέμπει αντιφατικά μηνύματα σε ζητήματα που αφορούν τη δημοκρατική ομαλότητα και την κοινωνική ειρήνη.
Η ιδιότητα του ραδιοφωνικού παραγωγού και εκείνη του δημοσιογράφου δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην.
Το γεγονός ότι κάποιος διαθέτει δημόσιο βήμα, μικρόφωνο ή εκπομπή δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ασκεί δημοσιογραφία με την αυστηρή έννοια του όρου. Όποιος επιλέγει να παρεμβαίνει στη δημόσια σφαίρα οφείλει να γνωρίζει αυτές τις βασικές αρχές και να τις υπηρετεί με συνέπεια. Διαφορετικά, κινδυνεύει να εκλαμβάνει την προσωπική άποψη ως δημοσιογραφικό έργο και τον σχολιασμό ως τεκμηριωμένη ενημέρωση, δύο έννοιες που κάθε σοβαρός επαγγελματίας γνωρίζει ότι δεν είναι ταυτόσημες.
Η αντίφαση αυτή δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη. Διότι η καταδίκη της βίας δεν είναι ζήτημα προσωπικής προβολής, ούτε πεδίο μικροπολιτικών ή επικοινωνιακών παιχνιδιών. Αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση κάθε δημοκρατικού πολίτη και κάθε θεσμικού παράγοντα που σέβεται τον δημόσιο διάλογο.
Όταν λοιπόν κάποιος δηλώνει ότι απορρίπτει τη βία, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζει με δυσπιστία ή ειρωνεία τους θεσμούς που πράττουν το ίδιο, η στάση αυτή εκπέμπει αντιφατικά μηνύματα. Και τα αντιφατικά μηνύματα, ιδιαίτερα σε περιόδους έντασης, δεν συμβάλλουν στην εκτόνωση των καταστάσεων αλλά στην περαιτέρω σύγχυση της κοινής γνώμης.
Οι πολίτες έχουν πλέον την εμπειρία να διακρίνουν πότε μια θέση είναι ουσιαστική και πότε εξυπηρετεί επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Δεν αρκεί να καταδικάζεις τη βία με το ένα χέρι και με το άλλο να απαξιώνεις όσους κάνουν ακριβώς το ίδιο. Η συνέπεια αποτελεί προϋπόθεση αξιοπιστίας.
Στη Λάρισα, όπως και παντού, η κοινωνία χρειάζεται καθαρό λόγο, όχι διπλά μηνύματα. Χρειάζεται υπευθυνότητα, όχι επικοινωνιακές ακροβασίες. Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται πρόσωπα που να υπηρετούν με συνέπεια όσα δημόσια δηλώνουν, χωρίς αστερίσκους και χωρίς επιλεκτικές ευαισθησίες.
Γιατί η καταδίκη της βίας έχει αξία μόνο όταν είναι ειλικρινής, σταθερή και χωρίς αντιφάσεις. Όλα τα υπόλοιπα δικαιολογημένα γεννούν ερωτήματα.
