Για να το ξεκαθαρίσουμε προκαταβολικά: Έφτασαν να παίζουν 48 στο Μουντιάλ. Βρήκε τρόπο να φτάσει ως εκεί το τιμημένο Κουρασάο με πληθυσμό σαν του Πειραιά. και εμείς δεν είμαστε εκεί. Άρα όσοι θέλουν να δουν το ποτήρι μισογεμάτο επικαλούμενοι παραδείγματα του τύπου «Μα εδώ δεν προκρίθηκε η Ιταλία» ας συγκεντρωθούν να σχηματίσουν μια δική τους ΕΠΣ, γιατί είναι βέβαιο πως μπορούν.
Οι υπόλοιποι; Μεταξύ μας έχουμε δει τόσες φορές το έργο που τουλάχιστον θα θυμηθούμε τα νιάτα μας. Για εμάς τα άξια τέκνα της Generation X, παράδειγμα, το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ Μουντιάλ χωρίς Ελλάδα. Όπως δεν είχαν πρόβλημα οι Boomers που τέτοιες ημέρες αναπολούν τον βασιλιά Πελέ. Αντίθετα αποδείχθηκε σχεδόν πρόβλημα το Μουντιάλ με Ελλάδα τέτοιες ημέρες το σωτήριο έτος 1994, στα ίδια μέρη με το τωρινό.
Παίξαμε 4-4-2 δεχόμενοι τέσσερα (0-4) από την Αργεντινή του Θεού Ντιέγκο, τέσσερα από τη Βουλγαρία (0-2) του Στόιτσκοφ και δύο (0-2) από τη Νιγηρία. «Τι σας ζητάει ο προπονητής. Να κάνετε ένα σουτ σας ζητάει» έμεινε θρυλική η ατάκα του αείμνηστου Αλκέτα Παναγούλια απευθείας από τα εθνικά μας αποδυτήρια. Μαζί και το παράπονο του για το πόσο κατακρίθηκε τελικά μια πρώτη σημαντική επιτυχία του ποδοσφαίρου μας. Η πρώτη πρόκριση στην τελική φάση της κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.
Ακολούθησαν οι συμμετοχές 2010 και 2014 σερί σε Νότια Αφρική και Βραζιλία. Η back to back παρουσία που καλόμαθε τους πιτσιρικάδες της εποχής. Αλλά όταν δεν έχεις αυτό που αγαπάς, αγάπα αυτό που εμείς.
Τι κάναμε στα χρόνια μας: Είχαμε όλοι από μια εθνική αγαπημένη. Οι περισσότεροι Βραζιλία. Όσοι έχουμε γούστο Αργεντινή. Άλλοι με… δύσκολα παιδικά χρόνια Γερμανία -πως γίνεται να υποστηρίζεις τη Γερμανία;-. Κάποιοι Ιταλία για την ομάδα του ΄82, Ολλανδία για την γοητεία του να φτάνεις στην πηγή δίχως να πίνεις νερό. Γαλλία για τον Μισέλ Πλατινί. Ουρουγουάη για τον Έντσο Φραντσέσκολι. Δεν είναι και τόσο δύσκολο. Σαράντα μέρες κρατά το Μουντιάλ. Προλαβαίνουμε στο τέλος να το πάρουμε μέχρι προσωπικά.
Πηγή: in.gr
