Να αρχίσουµε µε το καλό νέο, πρώτον επειδή είναι το µόνο, δεύτερον επειδή τα καλά νέα σπανίζουν στο συγκεκριµένο πεδίο και τρίτον, και σπουδαιότερο, επειδή αφορά τα παιδιά και τα εγγόνια µας: σύµφωνα µε µια µελέτη που δηµοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Geoscientific Model Development, το χειρότερο από τα κλιµατικά σενάρια, που προέβλεπε αύξηση της θερµοκρασίας του πλανήτη µέχρι το τέλος του αιώνα κατά 4,4 βαθµούς Κελσίου σε σχέση µε τα προβιοµηχανικά επίπεδα (1850-1900), µπορεί πλέον να αποκλειστεί. Και ο λόγος δεν είναι αυτός που επικαλέστηκε ο πρόεδρος Τραµπ, ότι δηλαδή οι επιστήµονες είναι απατεώνες, αλλά ότι έγιναν βήµατα, υπεγράφη η Συµφωνία του Παρισιού, πολλές χώρες εφάρµοσαν µια κλιµατική πολιτική, άλλες απέκτησαν πρόσβαση σε ανανεώσιµες τεχνολογίες για την παραγωγή φτηνότερης ενέργειας.
Τα κακά νέα είναι πολλά. Μαζί µε το εφιαλτικό σενάριο, εγκαταλείφθηκε και το πιο αισιόδοξο, που προέβλεπε περιορισµό της αύξησης της θερµοκρασίας στον 1,5 βαθµό: η πιο ρεαλιστική εκτίµηση είναι σήµερα για αύξηση 2,8 βαθµών µέχρι το 2100. Το δεύτερο κακό νέο είναι ότι φέτος οι καύσωνες στην Ευρώπη άρχισαν νωρίς, Μάιο µήνα. Το τρίτο κακό νέο είναι ότι οι πόλεµοι στο Ιράν και την Ουκρανία έστειλαν πίσω την αναγκαία απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιµα, µολονότι παραµένει ο στόχος να καταστεί η Ευρώπη η πρώτη κλιµατικά ουδέτερη ήπειρος µε µηδενικές εκποµπές µέχρι το 2050. Και το τέταρτο κακό νέο είναι ότι η χώρα µας έκανε στροφή σε σχέση µε την πολιτική που ακολουθούσε µέχρι τα τέλη της προηγούµενης δεκαετίας και αποφάσισε να αυξήσει τους εθνικούς στόχους για το φυσικό αέριο και να µειώσει το µερίδιο των ανανεώσιµων πηγών ενέργειας και τον στόχο περιορισµού εκποµπών για το 2040.
Θα διαβάσετε πολλά άρθρα για τα ζητήµατα αυτά στο 14ο τεύχος του περιοδικού Int., που θα κυκλοφορεί πλέον αποκλειστικά σε ψηφιακή µορφή – το οµολογούµε, όχι µόνο για οικολογικούς λόγους! Θα πάρετε µάλιστα και µια ιδέα από ένα πολύ ενδιαφέρον κόµικ που κυκλοφόρησε πριν από λίγα χρόνια στη Γαλλία, και στη συνέχεια σε ελληνική µετάφραση, µε τίτλο «Ενας κόσµος χωρίς τέλος».
Οπως πάντα, όµως, θα βρείτε εδώ και κείµενα διαφορετικής θεµατολογίας. Με αφορµή το νοµοσχέδιο που θα κατατεθεί προσεχώς στην τουρκική Εθνοσυνέλευση για το νέο πλαίσιο των θαλασσίων διεκδικήσεων της χώρας σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, η Σία Αναγνωστοπούλου περιγράφει τη µετάβαση της Τουρκίας από το «ηγεµονικό πρότζεκτ του ενός έθνους» στο δόγµα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Με αφορµή τη σκλήρυνση της µεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης, που πολλοί θεωρούν ότι πλέον «τραµποποιείται» εν µέσω µάλιστα δηµογραφικής κρίσης, ο Πέτρος Κωνσταντινίδης παρουσιάζει την άλλη προσέγγιση, όπως εφαρµόζεται τουλάχιστον στην Ισπανία. O Hλίας Ρουµπάνης τέλος, συνοµιλεί µε την Ελεάννα Γεωργαλή, κόρη του άλλοτε «βασιλιά του καφέ» στην Αιθιοπία, για την οικογενειακή της επιχείρηση στην ιδιαίτερη αυτή χώρα και για το αβέβαιο µέλλον του καφέ αν δεν ληφθούν µέτρα για την καταπολέµηση της κλιµατικής αλλαγής.
Γιατί οι πιστοί αναγνώστες του Int. το ξέρετε καλά: κάθε τεύχος κάνει έναν κύκλο, καταλήγοντας στο βασικό του θέµα. Στην κλιµατική κρίση θα συνεχίσουµε έτσι κι αλλιώς να δίνουµε έµφαση καθώς, όπως γράφει και ο Γιάννης Τσιπουρίδης στο ακροτελεύτιο άρθρο, δυστυχώς δεν έχει επινοηθεί εµβόλιο γι’ αυτήν.
Πηγή: tanea.gr
