Μια ελληνική ταινία που γεννήθηκε μακριά από τις εμπορικές συνταγές και τις ασφαλείς επιλογές, ξάφνιασε το ελληνικό κοινό, κέρδισε το διεθνές και… 2 χρόνια μετά κατάφερε να βρεθεί στις προτάσεις των New York Times για τις ταινίες που αξίζει να ανακαλύψει κανείς μέσω streaming μέσα στον Ιούνιο. Ο λόγος για το «Μινόρε», τη μεγάλου μήκους δημιουργία του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα, συμπαραγωγή της ΕΡΤ, η οποία ξεχώρισε για τον αλλόκοτο συνδυασμό λαβκραφτικής φαντασίας, λαϊκού ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακής μουσικής (από τον Γιάννη Ζουγανέλη με τραγούδια που ερμηνεύει ο Χρήστος Κάλλου) και χιούμορ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες στο τέλος της σαιζόν το 2024 αφού είχε προηγηθεί μια μακρά φεστιβαλική πορεία. Στη συνέχεια διανεμήθηκε σε Bluray στη Γερμανία σε γερμανικό ντουμπλάζ και προβλήθηκε από την ΕΡΤ3 αφού πέρασε και από το ertflix.
Δείτε το trailer:
Στο εξωτερικό, κέρδισε σταδιακά φανατικό κοινό στους φίλους του φανταστικού κινηματογράφου.
Η δράση του «Μινόρε» λαμβάνει χώρα σε μια παραθαλάσσια ελληνική πόλη, και αφηγείται την ιστορία ενός ναυτικού που αναζητά τον εξαφανισμένο πατέρα του, την ώρα που ένα (ή και περισσότερα;) μυστηριώδη πλάσματα αρχίζουν να επιτίθενται στους κατοίκους, μετατρέποντας την ειδυλλιακή καθημερινότητα σε ένα ξέφρενο μείγμα τρόμου, κωμωδίας και λαϊκού μύθου.
Η αναγνώριση από τους New York Times αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Κουτσολιώτας υπήρξε μία από τις πιο ηχηρές φωνές της συλλογικής αποχής που πραγματοποίησαν Έλληνες σκηνοθέτες από τη διαδικασία επιλογής της ελληνικής πρότασης για τα Όσκαρ εκείνης της χρονιάς. Μαζί με δεκάδες δημιουργούς, αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διαδικασία, καταγγέλλοντας ζητήματα διαφάνειας και θεσμικής λειτουργίας, σε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις που έχει γνωρίσει τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός κινηματογραφικός κινηματογράφος.
Στο αφιέρωμά της με τίτλο «Πέντε ταινίες επιστημονικής φαντασίας για streaming αυτόν τον μήνα», η κριτικός Elisabeth Vincentelli έγραψε για το «Μινόρε»:
«Αφού τερατόμορφα πλάσματα με πλοκάμια εφορμούν αιματηρά από τον ουρανό σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη, ο απορημένος ναυτικός Γουίλιαμ (Νταβίντε Τούτσι) αναρωτιέται: Είναι αυτό κάποια ελληνική παράδοση (που αγνοώ);».
Και το κείμενο συνεχίζει: «Καθώς δεν έχω βρεθεί ποτέ εκεί, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν τα ιπτάμενα πλάσματα που μοιάζουν με χταπόδια αποτελούν συνηθισμένο φαινόμενο σε εκείνη τη γωνιά της Ευρώπης. Το «Μινόρε» του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα είναι όμως σίγουρα «κάτι ελληνικό», με την έννοια ότι ανήκει στη λεγόμενη «παράξενη ελληνική σχολή» κινηματογράφου».
Η Vincentelli περιγράφει στη συνέχεια το ιδιαίτερο κλίμα της ταινίας:
«Ο Γουίλιαμ μένει σε ένα μικρό ξενοδοχείο προσπαθώντας να εντοπίσει τον αγνοούμενο πατέρα του. Τα πάει καλά με τους ντόπιους, (και συγκεκριμένα) με τη φιλική σερβιτόρα Αλίκη (Δάφνη Αλεξάντερ). Η πόλη είναι ήσυχη και όμορφη, γεμάτη εκκεντρικούς χαρακτήρες και παραδοσιακά μουσικά γλέντια στην ταβέρνα. Μερικοί από τους άνδρες λατρεύουν να κυκλοφορούν χωρίς μπλούζα, κάποιες φορές αλειμμένοι με λάδι, ενώ ο ίδιος ο Γουίλιαμ μοιάζει με τον πιο αθώο ξάδελφο του ναυτικού Κερέλ του Ζαν Ζενέ. Ο Κουτσολιώτας όμως δεν πιέζει ιδιαίτερα την queer διάσταση. Κυρίως μάς αφήνει να περάσουμε χρόνο με αυτή την αλλόκοτη, ανομοιογενή παρέα, μέχρι να ξεκινήσουν οι επιθέσεις και ο σκηνοθέτης να ανεβάσει τον δείκτη του Grand Guignol στο έντεκα.»
Η κριτικός ξεχωρίζει επίσης τις αναφορές στον Χ. Φ. Λάβκραφτ:
«Μας πληροφορούν ότι οι νεοφερμένοι είναι τα παιδιά του «Μεγάλου Καταβροχθιστή» και όποιος έχει έστω και μια στοιχειώδη γνώση της μυθολογίας του Λάβκραφτ θα διασκεδάσει με αυτή την αναφορά. Η παρακολούθηση των κατοίκων που προσπαθούν να αντισταθούν στους κοσμικά τρομακτικούς επισκέπτες είναι απολαυστική, ακόμη και όταν η κατάσταση γίνεται αιματηρή, όπως συμβαίνει συνήθως όταν οι χειρότεροι τουρίστες του κόσμου αποφασίζουν να αποβιβαστούν σε μια ελληνική παραλία.»
Η αναφορά των New York Times έρχεται να προστεθεί σε μια διεθνή πορεία που δείχνει ότι το «Μινόρε» συνεχίζει να βρίσκει νέο κοινό πολύ μετά την έξοδό του από τις αίθουσες, και σιγά και σταθερά αποκτά -τουλάχιστον- καλτ στάτους. Για μια ταινία που δημιουργήθηκε εκτός συμβάσεων (πολύ μικρού προϋπολογισμού, με τον δημιουργό να καταφτάνει στην Ελλάδα μετά από συνεργασία με τον Σπίλμπεργκ -και να επιστρέφει για να δουλέψει με τον Ντελ Τόρο-), ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία της: ότι εξακολουθεί να ανακαλύπτεται.
Όσο για τον Κωνσταντίνο Κουτσολιώτα, ο δημιουργός βρίσκεται πλέον εγκατεστημένος στην Ιρλανδία, όπου προετοιμάζει τα επόμενα κινηματογραφικά του σχέδια. Ο Κωνσταντίνος, μοιράστηκε επίσης στα social media και ένα ακόμα ευχάριστο νέο: Είναι πλέον επίσημα μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Αν το «Μινόρε» αποτέλεσε μια παράξενη, μουσική και γεμάτη πλοκάμια ερωτική επιστολή προς την ελληνική ιδιορρυθμία, η επόμενη δουλειά του αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από όσους παρακολουθούν την πορεία ενός από τους πιο ξεχωριστούς δημιουργούς της νεότερης ελληνικής σκηνής.
Οι υπόλοιπες ταινίες που πρότεινε η εφημερίδα ήταν το υποψήφιο για Όσκαρ «Arco», το «Didn’t Die», το «Cold Storage» και το «This is not a Test», ταινίες που διανεμήθηκαν από στούντιο όπως την αρχηγό των Όσκαρ «Neon», το «Studio Canal» και την «IFC».
Πηγή: Elisabeth Vincentelli, «What to Watch (June): Five Science Fiction Movies to Stream Now», The New York Times.
Επίσημη ιστοσελίδα του «Μινόρε»
https://www.melancholystar.com/minore
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
