Ο μύθος λέει ότι στις διαδοχικές συσκέψεις για την διαβόητη φιέστα τίτλου της ΑΕΚ, ο Μάριος Ηλιόπουλος επέμενε για άλογα. Είχε την έμπνευση να μετατρέψει τον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας σε έναν σύγχρονο… ιππόδρομο του Βυζαντίου.
«Λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι είχε αποφασίσει να παραστήσει ο ίδιος προσωπικά τον… Μεγάλο Κωνσταντίνο» έλεγε προ ολίγου στην ασφάλεια της ανωνυμίας του ένας από εκείνους που έδωσαν μάχη για να τον πείσουν ότι τα δύσμοιρα ζώα δεν έχουν καμιά δουλειά στο γήπεδο. Και έφτυνε στον κόρφο του.
Κάποιος που δεν σταμάτησε να (του) επαναλαμβάνει το προφανές; οτι δεν μπορούσε κανείς να γνωρίζει πως θα αντιδράσουν τα άλογα σε μια αρένα των 30.000 ανθρώπων, μέσα στους καπνούς, τα μεγάλα φώτα και τις μουσικές από τα μεγάφωνα. «Θα αφηνιάσουν, πρόεδρε» του είπε μαζί με άλλους.
Που να ήξερε ότι θα τα μιμούνταν ο ίδιος! Και ότι θα φτάναμε σήμερα στο σημείο μια κατά τα άλλα ποδοσφαιρική φιέστα να τη συζητούν μέχρι την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Όχι από θαυμασμό. Από το σοκ και δέος μπροστά στο one man show κάποιου που έδωσε άλλα όρια στο σημείο συνάντησης της γραφικότητας με τον περίγελο.
Θυμάστε την «σημασία του να είναι κανείς σοβαρός» του Όσκαρ Ουάιλντ; Ε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Super Mario δεν το ξεφύλλισε ποτέ αυτό το αριστούργημα. Είναι όμως μια συζήτηση το πόσο μπορεί κάποιος να «φθείρει» το προσωπικό του προφίλ. Και μια άλλη το πόσο έχει δικαίωμα να προσβάλει έναν οργανισμό όπως η ΑΕΚ. Την παράδοση, τον κληρονομία.
Τους χιλιάδες που χθες στις κερκίδες έμειναν να κοιτάζουν αμήχανα λες και έβλεπαν εκείνο το απίθανο φιλμ με τον Τζόνι Ντεπ και τον Μπενίσιο Ντελ Τόρο: Φόβος και παράνοια (στο Λας Βέγκας). Πήγαν οι άνθρωποι να δουν τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές να σηκώνουν το πρωτάθλημα. Και βρέθηκαν παγιδευμένοι σε ιστό αράχνης.
Τι να πρωτοθυμηθείς; Την συναυλία του με αυτοσχέδια τραγούδια. Το πάρτι καραόκε. Το επικίνδυνο κιτσαριό ενός ανθρώπου στην έκτη δεκαετία της ζωής του, που όταν δεν αγαπά τόσο πολύ τους νέους (όπως επιμένει!) ρίχνει με το αγωνιστικό του αυτοκίνητο σπινιές στον αγωνιστικό χώρο σαν «κάγκουρας»! Τον ίδιο αγωνιστικό χώρο που οι φίλοι της ΑΕΚ αποκαλούν «σπίτι μας»;
«Ε, ε, ε, ω, ω, ω, αν δεν τραγουδήσεις δεν φεύγουμε από εδώ» τον πίκαραν από το «πέταλο» θυμίζοντας τα 90s και το κοινό κάτω από τις προεκλογικές ομιλίες του Βασίλη Λεβέντη στο κέντρο της Αθήνας.
Και πρέπει να το έπιασε το υπονοούμενο. Και συμπτωματικά να εμφάνισε από το μανίκι του έναν… πάκο με σημειώσεις. Μια σύντομη-αυτοσχέδια πολιτική ομιλία των 8.000 λέξεων.
Για τa funds, τις τράπεζες και τους κακούς τραπεζίτες που δεν δανείζουν τον λαό, αλλά «ίσως και αν τον ίδιο αν ισχύει πως βρίσκεται σε black list στα περισσότερα τραπεζικά ιδρύματα της χώρας!» προσθέτει με νόημα ένας καλός του φίλος.
Και κάπου εκεί, να σου και πάλι η νεολαία. Ευτυχώς «όχι εκείνης που… λιποθυμά εργαζόμενη στην SeaJet» λέει κάποιος με γνώσεις στο ρεπορτάζ της ναυτιλίας. Και προσθέτει και άλλα πολλά παράξενα. Κάποια ακαταλαβίστικα του… 2011.
Ένα άλλο κινηματογραφικό σενάριο για μια στημένη πειρατεία (!!!!) που έφτασε ως την βρετανική βουλή και που έγινε η έμπνευση για να γραφτούν βιβλία. Σενάριο θρίλερ. Με ανατινάξεις, μια δολοφονία και άλλα που –επαναλαμβάνω- δεν τα κατάλαβα. Όπως και μια «dark fleet» ατάκα που χρειάστηκα λεξικό.
Πίσω στην ποδοσφαιρική φιέστα; Είδα κάποια στιγμή σε ένα πλάνο τον Δημήτρη Μελισσανίδη στην γιορτή. Εκείνον που έφτιαξε το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας ευεργετώντας την ΑΕΚ. Που πήρε δύο πρωταθλήματα την τελευταία οκταετία ανοίγοντας τον δρόμο στον επόμενο. Δεν ειπώθηκε για εκείνον το παραμικρό. Όχι, «ευχαριστώ» αλλά ούτε το όνομα του.
Αντίθετα ακούστηκε ξανά και ξανά ότι ο νέος ιδιοκτήτης είναι με το «ευ αγωνίζεσθαι». Άρα ο προηγούμενος δεν ήταν; Και αυτό το είπε ο νυν για τον πρώην σε νύχτα φιέστας (έστω της δικής του).
Να μου πεις όμως εδώ είπε το Bella Ciao. Στους ανεμόμυλους του Δον Κιχώτη και τις φανταστικές μάχες του με το «παρασκήνιο» του ποδόσφαιρου, θα κολλούσε;
Έχετε κατά νου τι σημαίνει Bella Ciao; Και όμως αυτός ο ύμνος κατά του φασισμού βγήκε από χείλη business partner του Μαξίμου θυμίζοντας εκείνο το ανέκδοτο. Ήταν λέει ένας με δέκα πολυκατοικίες. Και πήγαινε τα βράδια στα σκυλάδικα για να χορέψει για την «πουτ@ν@ τη ζωή που μου χρεώσανε». Άλα…
Πίσω στον πρόλογο: Τι θα είχε συμβεί άραγε αν η πρόταση για τα άλογα είχε περάσει σε ένα live stage που κάποια στιγμή χάθηκε –για λίγο ευτυχώς- το παιδί ενός ποδοσφαιριστή; Άγνωστο. Μπορεί όμως στο σάουντρακ να χωρούσε ακόμη ένα χιτ. «Το ένα άλογο να είναι άσπρο. Το άλλο άλογο να είναι μαύρο». Και πίσω στην άμαξα κάποιος με… περικεφαλαία
Πηγή: in.gr
