Η Fabienne Godet γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1964 στο Angers της Γαλλίας. Σπούδασε ψυχολογία και εργάστηκε στον ιατρικό τομέα, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στο ωδείο του Angers και κινηματογράφου. Η ανάγκη της να εκφραστεί μέσα από τον κινηματογράφο την οδήγησε στη σκηνοθεσία. Για την ακρίβεια, η αφορμή ήταν μια άδικη απόλυση από μια εταιρεία, εμπειρία που έγινε η μαγιά της για το ντεμπούτο της. Το 2006 σκηνοθέτησε την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία «Sauf le respect que je vous dois» (στα Ελληνικά είχε αποδοθεί ως «Η Απόλυση»), με πρωταγωνιστή τον Olivier Gourmet, που κέρδισε Grand Prix στο Φεστιβάλ του Μαϊάμι και εκείνη που κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στη Σαγκάη. Ακολούθησαν ντοκιμαντέρ και ταινίες μυθοπλασίας, ανάμεσά τους το «Ne me libérez pas, je m’en charge» (2009) (με φεστιβαλικό ελληνικό τίτλο «Μη με ελευθερώνετε, θα το κάνω εγώ»), που ήταν υποψήφιο για César Καλύτερου Ντοκιμαντέρ, και το «Nos vies formidables» (2019) («Οι απίθανες ζωές μας»). Στον «Αυτόματο Τηλεφωνητή» (Le Répondeur, 2025), που εμπνέεται από βιβλίο, η Godet επιστρέφει στα θέματα που την αφορούν και τα χειρίζεται με χιούμορ και αξιοπρέπεια: η τυχαιότητα μιας συνάντησης, η σχέση με τον εαυτό μας αλλά και με τον άλλον, και η διαφορά ανάμεσα σε αυτό που φαινόμαστε και αυτό που είμαστε.
Συναντηθήκαμε στη Unifrance στο πλαίσιο των προωθητικών δράσεων για τον Γαλλικό κινηματογράφο.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Πως θα παρουσιάζατε την ταινία σας στο Ελληνικό κοινό.
Fabienne Godet: Είμαι η Fabienne, η σκηνοθέτης του «Αυτόματου Τηλεφωνητή». Με λίγα λόγια, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός διάσημου συγγραφέα, βραβευμένου με το Γκονκούρ, ο οποίος θα αποφασίσει να εμπιστευτεί το κινητό του σε έναν μιμητή, για να τον αντικαταστήσει στις τηλεφωνικές επικοινωνίες και να πάρει λίγο ανάσα. Ο μιμητής θα κάνει πολύ καλά τη δουλειά του και θα φτάσει μάλιστα να αναπτύξει τον χαρακτήρα του συγγραφέα. Αυτό θα δημιουργήσει παρεξηγήσεις, αλλά κυρίως θα δώσει στον καθέναν την ευκαιρία να βρεθεί πιο κοντά στον εαυτό του. Η ταινία κυκλοφορεί σύντομα στους ελληνικούς κινηματογράφους και ελπίζω να σας αρέσει.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Αυτό που εκτιμώ πολύ στην ταινία σας είναι ο τρόπος που εντάσσετε ένα κοινωνικό μήνυμα για την αξία του να είσαι ο εαυτός σου, αντί να υιοθετείς την ταυτότητα κάποιου άλλου. Και το κάνετε αυτό με χιούμορ, κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο. Πόσο δύσκολο ήταν να δημιουργήσετε αυτό το περιβάλλον;
Fabienne Godet: Δεν ήταν δύσκολο, επειδή η ταινία βασίζεται σε λογοτεχνικό πρότυπο και νιώθω ότι στη διασκευή ήμουν πιστή στο βιβλίο, αλλά ταυτόχρονα κατάφερα να βρω τον δικό μου δρόμο μέσα στην ιστορία και να προσθέσω τη δική μου ματιά. Στις ταινίες μου γενικά, επανέρχεται πάντα το ίδιο θέμα: η σημασία μιας συνάντησης και το πώς μια συνάντηση μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου, να εκτρέψει μια πορεία. Οπότε η προσέγγιση ενός σοβαρού θέματος με χαμόγελο ήταν μάλλον ευχάριστη.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Ο κεντρικός χαρακτήρας λέει πολύ συχνά «σου εμπιστεύομαι τη ζωή μου» και δίνει σε κάποιον άλλον τη δυνατότητα να μιλά στη θέση του, επειδή θέλει να κάνει τη ζωή του λίγο πιο εύκολη. Βλέπουμε όμως ότι αυτό έχει συνέπειες. Γιατί νομίζετε ότι οι άνθρωποι σήμερα παραχωρούν τόσο εύκολα στους άλλους το δικαίωμα να ενεργούν για λογαριασμό τους;
Fabienne Godet: Η πραγματική αιτία πίσω από την απόφαση του Chosen είναι η ανάγκη να απελευθερωθεί από τον εθισμό του στο κινητό, ώστε να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο βιβλίο που γράφει για τον πατέρα του. Θα συνειδητοποιήσει όμως πολύ γρήγορα ότι η απουσία του κινητού τού ανοίγει τον κόσμο, τον κάνει πιο προσεκτικό απέναντι στους άλλους, τον βοηθά να ξαναβρεί ανθρώπινες σχέσεις. Όταν παίρνω το μετρό και βλέπω τους επιβάτες να είναι όλοι βυθισμένοι στο κινητό τους, σκέφτομαι ότι είμαστε κλεισμένοι στη φούσκα μας. Το κινητό μας αποσυνδέει από τον εαυτό μας και από τους άλλους, μας μεταφέρει πάντα αλλού, στα social media, στην επόμενη ειδοποίηση. Ο Chosen το αντιλαμβάνεται αυτό. Λέμε συχνά ότι κατέχουμε αντικείμενα, αλλά τελικά τα αντικείμενα μας κατέχουν. Και έτσι, αφήνοντας το κινητό, ανοίγεται μπροστά του ένας κόσμος από νέες δυνατότητες. Γίνεται πλήρως διαθέσιμος στους άλλους.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Αν θυμάμαι καλά, ένα τραγούδι που ακούγεται πολλές φορές στην ταινία ως ήχος κλήσης είναι το «I Freak Out». Γιατί επιλέξατε αυτό συγκεκριμένα;
Fabienne Godet: Αρχικά ήθελα το «Stayin’ Alive» των Bee Gees. Ήταν ο πρώτος δίσκος που αγόρασα στα δεκατέσσερά μου και το αγαπούσα. Επίσης, στις πρώτες βοήθειες, αυτό είναι το τραγούδι που χρησιμοποιείς για να κρατάς τον ρυθμό στην καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση. Αλλά ήταν υπερβολικά ακριβό, ακόμα και για λίγα δευτερόλεπτα. Ο παραγωγός μου είπε ότι πρέπει να βρω κάτι άλλο. Αυτό που ήθελα ήταν ένας ήχος που να έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα που έχεις για τον χαρακτήρα. Δεν φαντάζεσαι έναν βραβευμένο με Γκονκούρ συγγραφέα, καλοντυμένο και σοβαρό, να έχει τέτοιο ήχο κλήσης. Ίσως κανείς δεν το πρόσεξε, αλλά φοράει και Adidas με το κοστούμι του. Είναι ενδείξεις: το κάτω μέρος του είναι ακόμα εφηβικό, το επάνω είναι ενήλικο. Ήθελα να δείξω ότι ο χαρακτήρας είναι πολύ πιο σύνθετος από ό,τι φαίνεται. Πάντα με εκπλήσσει η εικόνα που προβάλλουμε. Δεν μπορείς να φανταστείς τον Πρωθυπουργό να χορεύει άγρια σε ένα club, αλλά έχοντας κάποιες φορές βρεθεί σε τέτοια μέρη, μπορώ να σας πω ότι είναι άνθρωποι σαν εσένα και εμένα.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος: Υπάρχει επίσης ο Μουστακί στην ταινία. Ο χαρακτήρας του μιμητή στην αρχή μιλά ασταμάτητα και σταδιακά αρχίζει να ακούει. Και μόνο όταν σωπαίνει αρχίζει να κατανοεί την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας. Θα ήθελα να μου μιλήσετε για τη σημασία της σιωπής.
Fabienne Godet: Ο μιμητής μπαίνει στην ιδιωτική ζωή του συγγραφέα και αρχίζει να τον ακούει. Η σιωπή αντικατοπτρίζει αυτή την καλοπροαίρετη ακρόαση που έχει ο μιμητής απέναντι στον συγγραφέα. Η σιωπή σε αυτή την ταινία δεν έχει περισσότερη σημασία από αυτό: το να ξέρεις να σωπαίνεις και να ακούς τον άλλον είναι ίσως ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα.
Η Fabienne Godet δεν φτιάχνει ταινίες για να διδάξει. Φτιάχνει ταινίες γιατί τη συγκινούν. Ο «Αυτόματος Τηλεφωνητής» φαίνεται ελαφρύς και είναι βαθύς, φαίνεται κωμωδία και αγγίζει κάτι από το κόστος που έχει η σύγχρονη ζωή. Ένας βραβευμένος συγγραφέας αναθέτει τη φωνή του σε έναν αγνώστο για να ξαναβρεί τον εαυτό του. Η σκηνοθέτης το συνοψίζει με μια φράση που αξίζει να κρατηθεί: «Λέμε ότι κατέχουμε αντικείμενα. Αλλά τελικά τα αντικείμενα μας κατέχουν».
η Weirdwave,από τις 14 Μαϊου, εγκαινιάζει τη νέα καλοκαιρινή σεζόν στα θερινά, με την απολαυστική γαλλική κωμωδία της Φαμπιέν Γκοντέ Αυτόματος τηλεφωνητής.
Η ταινία αγαπήθηκε από το κοινό στο 26ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος όπου έκανε την ελληνική της πρεμιέρα.
Ο Πιερ (Ντενί Πονταλιντές), γνωστος συγγραφέας, προτείνει στον Μπατίστ (Σαλίφ Σισέ), έναν μίμο, να γίνει η τηλεφωνική «φωνή» του, και να διαχειρίζεται όλες τις κλήσεις του, ώστε εκείνος να αφοσιωθεί απερίσπαστος στο επόμενο μυθιστόρημά του.
Τί συμβαίνει όμως όταν παίρνεις στα χέρια σου τη ζωή κάποιου άλλου …μαζί με το τηλέφωνό του;
O Αυτόματος τηλεφωνητής απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο Festival de l’ Alpes d’ Huez 2025.
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
