Το FeCHA κλείνει δέκα χρόνια και το γιορτάζει όπως ακριβώς του ταιριάζει: με θερινά σινεμά, λατινοαμερικάνικες νευρώσεις, ισπανικό πάθος, queer βλέμματα, πολιτικές ιστορίες, εγκληματικά θρίλερ και ήρωες που μοιάζουν να έχουν βγει από κάποια μελαγχολική μπαλάντα του Αλμοδόβαρ μετά από ξενύχτι. Από τις 21 έως τις 28 Μαΐου, το Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας επιστρέφει για δέκατη χρονιά και απλώνεται ανάμεσα στα θερινά της πόλης — Ελληνίς Cinemax Europa Cinemas και Αελλώ Cinemax — αλλά και στο Ινστιτούτο Θερβάντες και την Ελληνοαμερικανική Ένωση, μετατρέποντας την Αθήνα σε μικρή πρωτεύουσα του ισπανόφωνου σινεμά.
Το φετινό πρόγραμμα μοιάζει με mixtape που έφτιαξε κάποιος σινεφίλ με κρίση μέσης ηλικίας και εξαιρετικό γούστο: 23 ταινίες μεγάλου μήκους, 13 μικρού μήκους, αφιέρωμα στον αδικοχαμένο Fabián Bielinsky — τον άνθρωπο που με τις «9 Βασίλισσες» και την «Αύρα» άλλαξε για πάντα το αργεντίνικο crime cinema — αλλά και το Diversidad, ένα queer αφιέρωμα μικρού μήκους με τη στήριξη του Athens Pride.
Η έναρξη γίνεται με το «Homo Sapiens?» των Gastón Duprat και Mariano Cohn, μια σατιρική ανθολογία χαρακτήρων που κουβαλάει κάτι από το αναρχικό DNA των «Ιστοριών για Αγρίους». Η Αργεντινή το έκανε blockbuster φαινόμενο το 2025 και μάλλον όχι άδικα: όταν ένα φιλμ καταφέρνει να κάνει μια ολόκληρη χώρα να τσακώνεται για το ποιος ήρωας είναι πιο τραγικά ανθρώπινος, κάτι έχει πετύχει. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε υπαρξιακές κρίσεις και νευρωτικές εκρήξεις, θα κυκλοφορούν και τα signature cocktails της Jose Cuervo, γιατί προφανώς το σωστό ισπανόφωνο σινεμά θέλει και τεκίλα.
Η αυλαία πέφτει με το «Ένας Ποιητής» του Simón Mesa Soto, την επίσημη πρόταση της Κολομβίας για τα Όσκαρ 2026. Ένας αποτυχημένος ποιητής, μια ζωή σε αδιέξοδο και μια τελευταία ευκαιρία λύτρωσης μέσα σε ένα σχολείο υποβαθμισμένης συνοικίας. Σαν να λέμε: αν ο Κεν Λόουτς έπινε aguardiente στην Μπογκοτά.
Το FeCHA φέτος φέρνει στην Αθήνα και μια σειρά από δημιουργούς που δεν μοιάζουν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για «εύκολες» ιστορίες. Ο Albert Pintó έρχεται με το αστυνομικό θρίλερ «Γη του Ουδενός», μια βίαιη βουτιά στον κόσμο των καρτέλ στο Κάδιθ, ενώ ο Asier Urbieta παρουσιάζει το «Νησί των Φασιανών», ένα κοινωνικό θρίλερ πάνω στην ευρωπαϊκή ντροπή του μεταναστευτικού. Από την άλλη, η Helena Taberna αποδομεί τη ρομαντική σχέση στο «Εσύ κι Εγώ», ενώ η Avelina Prat στο «Μια Φάρμα στην Πορτογαλία» παρακολουθεί έναν άντρα που χάνεται μέσα στη σιωπή και την απώλεια σαν ήρωας ευρωπαϊκού μυθιστορήματος που ξέφυγε από τις σελίδες του.
Ανάμεσα στα highlights βρίσκεται και το «Ένας Γιος», βασισμένο στο πολυβραβευμένο βιβλίο του Αλεχάντρο Παλόμας, μια ιστορία παιδικού τραύματος και σιωπής που ακούγεται πιο δυνατά από οποιοδήποτε δράμα ενηλίκων. Το «Μεξικό 86» μεταφέρει την πολιτική βία της Γουατεμάλας σε ένα προσωπικό δράμα εξορίας, ενώ το «Belén» — από τους παραγωγούς των «Ιστοριών για Αγρίους» — μετατρέπει μια δικαστική υπόθεση σε φεμινιστικό ξέσπασμα απέναντι σε ένα πατριαρχικό σύστημα που καταρρέει αργά και βασανιστικά.
Και φυσικά υπάρχει και χώρος για εκείνες τις ταινίες που μυρίζουν καλοκαίρι, αλμύρα και ανεκπλήρωτη επιθυμία. Οι «Ερωτευμένοι Αστροναύτες» του Marco Berger επιστρέφουν στο γνώριμο σύμπαν της ρευστής σεξουαλικότητας και της καταπιεσμένης έλξης, ενώ το «Μακριά» του Gerard Oms δίνει στον Mario Casas ίσως τον πιο εύθραυστο και ανθρώπινο ρόλο της καριέρας του: έναν άντρα που χάνεται σε μια ξένη χώρα για να βρει τελικά τον εαυτό του.
Το FeCHA, βέβαια, δεν είναι μόνο προβολές. Είναι και θερινό σινεμά στην Αθήνα στα τέλη Μαΐου. Είναι εκείνη η στιγμή που κάθεσαι με το ποτό στο χέρι, ακούς ισπανικά από δίπλα τραπέζια, βλέπεις τίτλους που δεν θα φτάσουν ποτέ στις multiplex αίθουσες και νιώθεις για λίγο ότι η πόλη απέκτησε ξανά πολιτιστική θερμοκρασία. Κι αυτό, στις μέρες μας, είναι σχεδόν επαναστατικό.
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
