Καμία από τις δύο πλευρές δεν επιλέγει μέχρι στιγμής οξεία αντίδραση – η μία πετάει διαρκώς το γάντι στην άλλη, χωρίς ποτέ να το σηκώνει. Μέγαρο Μαξίμου και Κοινοβουλευτική Ομάδα ανταλλάσσουν «μηνύματα» δημοσίως πια (αποκρούουν χτυπήματα, υπεραμύνονται των επιλογών τους) και, ακόμα κι αν δεν φτάνουν στα άκρα, περιπλέκουν την ήδη σύνθετη εξίσωση των εσωκομματικών ισορροπιών.
Οι γαλάζιοι βρίσκονται σε κίνηση με κάθε τρόπο: κάποιοι οργανώνουν ξανά, κατά πληροφορίες, τραπεζώματα με στελέχη του ίδιου εσωκομματικού κλίματος, ορισμένοι συντονίζονται σε ομαδικά chat, άλλοι διατυπώνουν αιτήματα με αρθρογραφία ή μέσα από τηλεπαράθυρα (πρώην υπουργός θέλει κατάργηση των εξωκοινοβουλευτικών στελεχών, βουλευτής περιφέρειας θέλει κατάργηση του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια κ.ο.κ.).
Το πιεστικό περιβάλλον υποχρεώνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε χειρουργική διαχείριση, προτού οι ενδοοικογενειακές αναταράξεις εξελιχθούν σε σοβαρό πολιτικό πρόβλημα. Το εσωκομματικό μέτωπο μοιάζει να είναι το πιο εκρηκτικό της επταετίας επειδή γίνονται ταυτόχρονα ορατά κρούσματα, τα οποία αν είχαν απασχολήσει το πρωθυπουργικό περιβάλλον άλλες φορές μέχρι σήμερα ήταν μεμονωμένα.
Στο προσκήνιο έρχονται πλέον όλα, έστω έμμεσα: γκρίνιες και προσωπικές πικρίες από το παρελθόν, διαφωνίες για τον προσανατολισμό της παράταξης και ενστάσεις για κεντρικές επιλογές που αφορούν το σήμερα, αλληλοκαρφώματα που μαρτυρούν προετοιμασία για το μέλλον, την επόμενη μέρα της ΝΔ.
Εξού και στο σκληρό εσωκομματικό παίγνιο ενώνονται στελέχη με κοινά χαρακτηριστικά (π.χ. πρόσωπα της παραδοσιακής ΝΔ νιώθουν πιο κοντά, όπως αισθάνονται εγγύτερα στελέχη που αναδείχθηκαν επί προεδρίας Μητσοτάκη στο κόμμα) ενώ μπαίνουν στο γήπεδο με διαφορετικές στρατηγικές οι «μεγαλύτεροι» παίκτες (διεκδικώντας επιρροή) αλλά και οι μέχρι πρότινος «ήσυχοι» της ΚΟ. Κοινή γραμμή όσων διαφοροποιούνται, ότι δεν πρόκειται για αντάρτες – «χτυπάμε εμείς κουδουνάκι, πριν οι πολίτες χτυπήσουν καμπάνα» λέει ένας εξ αυτών.
Φωνές δυσαρέσκειας
Στις τάξεις της ΚΟ είναι κυρίαρχη μία εκτίμηση που έχει να κάνει με τον εκλογικό ορίζοντα. Εμπειρος κοινοβουλευτικός, που δεν έχει πρωθυπουργικές αναφορές, μπορεί να αναγνωρίζει από τη μία ότι η ατμόσφαιρα δείχνει πως αρκεί μια σπίθα για να φουντώσει ανεξέλεγκτα η εσωκομματική φωτιά, ωστόσο θεωρεί ότι απάντηση στο αν υπάρξουν και νέα μεγαλύτερα κύματα διαφοροποιήσεων – όπως εκείνο με την ανοιχτή επιστολή πέντε βουλευτών προς το Μαξίμου μέσω των «ΝΕΩΝ» – θα δοθεί από το πόσο κοντά είναι η ώρα της κάλπης.
«Αλλο να ριχτούμε στη μάχη για εκλογές σε πέντε μήνες, το φθινόπωρο του 2026 και άλλο σε έναν χρόνο, την άνοιξη του 2027» λέει, θεωρώντας ότι όσο πιο μακριά είναι η ώρα της αναμέτρησης τόσο μεγαλύτερο το παράθυρο για παιχνίδια εσωκομματικού ανταγωνισμού, έκφραση δυσφορίας και εν μέρει για αποσυσπείρωση.
Αλλο στέλεχος με διαύλους και εντός Μαξίμου εκτιμά ότι δεν θα σταματήσουν οι εσωκομματικές βολές αλλά δύσκολα αυτές θα εξελιχθούν σε συντεταγμένο «κίνημα» σε μια φάση που η ΝΔ ψάχνει γέφυρες εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Σε ό,τι αφορά πάντως τον εκλογικό χρόνο, ο Μητσοτάκης επιμένει να απαντά στους συνομιλητές του για το 2027, ενώ δύο διαφορετικές ομάδες στελεχών (και άρα αντικρουόμενες εισηγήσεις και επιχειρήματα) υπάρχουν και εντός του Μαξίμου.
Οι φωνές δυσαρέσκειας απελευθερώνονται πλέον για τρία ζητήματα: το επιτελικό κράτος, το χάσμα μεταξύ στελεχών της Αττικής και βουλευτών της περιφέρειας, η κόντρα ανάμεσα σε εξωκοινοβουλευτικούς και ΚΟ. Και τα τρία μέτωπα που τροφοδοτούν εντάσεις, διευρύνθηκαν με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά έρχονται από πιο μακριά.
Πολύ περισσότεροι βουλευτές της ΝΔ από όσους βγαίνουν δημόσια έχουν παράπονα για την πρωθυπουργική αυλή. Διότι από όσα λένε παρασκηνιακά, ιδίως στον Ακη Σκέρτσο χρεώνουν σε μεγάλο βαθμό το ρήγμα με το δεξιόστροφο συντηρητικό ακροατήριο, που, όπως πιστεύουν, φάνηκε με την αποχή αυτών των ψηφοφόρων στην ευρωκάλπη και το οποίο δεν έχει κλείσει από τότε. Δεν είναι τυχαίο ότι την πορεία της ΝΔ προς τις εθνικές εκλογές συνοδεύουν από το 2024 – με υφέσεις και εξάρσεις – συζητήσεις σχετικά με τον ιδεολογικό προσανατολισμό της.
Εξάλλου οι γαλάζιες επικρίσεις για το επιτελικό κράτος ούτε είναι καινούργιες, απλώς δεν μένουν πια στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες βουλευτών, ούτε αφορούν στην πραγματικότητα το μοντέλο διακυβέρνησης, αλλά έχουν να κάνουν με τα πρόσωπα που εκπροσωπούν το μοντέλο και τον τρόπο λειτουργίας του. Εξού και ο ΟΠΕΚΕΠΕ – υπόθεση που εξαρχής προκάλεσε πολιτικό κόστος στη ΝΔ, φέρνοντας σε δύσκολη θέση μέλη της ΚΟ και του κόμματος στις αγροτικές περιοχές κυρίως – οδηγεί εσχάτως σε ολοένα και πιο συντονισμένα βουλευτικά πυρά για «ευθύνες» και του επιτελικού κράτους ως προς το τι θα έπρεπε να έχει γίνει ή να διαπιστωθεί νωρίτερα και καλύτερα.
Επίσης δεν είναι καινούργια ούτε η κόντρα ανάμεσα σε παραταξιακούς και εκπροσώπους της λαϊκής Δεξιάς απέναντι στους τεχνοκράτες της κυβέρνησης (και ακόμα περισσότερο της στενής πρωθυπουργικής ομάδας), απλώς αποδεικνύεται ότι αφηνόταν να βαθαίνουν οι εσωτερικές αποστάσεις, γινόταν επιφανειακή ή έστω συγκυριακή διαχείριση του προβλήματος με αποτέλεσμα να προκύψει έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ κυβερνητικών στελεχών και μελών της ΚΟ. Εξού και δεν μπορούν να χαμηλώσουν εύκολα οι γαλάζιες φωνές περί «αφ’ υψηλού κριτικής», περί «αρχοντόπουλων» και «διορισμένων».
Πηγή: tanea.gr
