Του Κώστα Ράπτη
Την ώρα που η διεθνής συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το καυτό ζήτημα της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στο Στενό του Χορμούζ η αδυσώπητη επικαιρότητα μας φέρνει ενώπιον ενός ερωτήματος αμεσότερου ελληνικού ενδιαφέροντος: Σε ποιον ανήκει η Μεσόγειος;
Θεωρητικά, το διεθνές δίκαιο της θάλασσας παρέχει σαφείς απαντήσεις επ’ αυτού. Προβλέπει τα σχετικά με το εύρος των χωρικών υδάτων, τις ζώνες έρευνας και διάσωσης, την δυνατότητα των πάντων να διαπλέουν ειρηνικά τα διεθνή ύδατα, τους κανόνες συμπεριφοράς πολεμικών και εμπορικών πλοίων κ.ο.κ.
Στην πράξη, όμως, η Μεσόγειος ανήκει σε όποιον κατοχυρώνει την δυνατότητα να επιβάλλει την θέλησή του με όποιο μέσο νομίζει, για όποια αιτία επικαλείται, στο γεωγραφικό εύρος όπου του είναι εφικτό.
Εν προκειμένω, την δυνατότητα αυτή την έχει αποκτήσει, συναντώντας μάλιστα το μίνιμουμ των διεθνών αντιδράσεων, το κράτος του Ισραήλ, το οποίο κατά την προηγηθείσα νύκτα επέδραμε εναντίον του ειρηνικού “Στολίσκου Ελευθερίας”, ο οποίος φιλοδοξούσε για άλλη μία φορά να προσεγγίσει τη Γάζα, ακινητοποιώντας περισσότερα των 20 πλοιαρίων και απάγοντας (όπως είναι ο ακριβής χαρακτηρισμός, εφόσον ούτε αδίκημα τελούνταν, ούτε οι ισραηλινές δυνάμεις είχαν τη δικαιοδοσία να επιληφθούν) περισσότερους από 170 διεθνείς ακτιβιστές που επέβαιναν σε αυτόν.
Όλα αυτά συνέβησαν (με μιαν εξαιρετικά διεσταλμένη αντίληψη της “προληπτικής δράσης”) σε απόσταση 650 ν.μ. από την Λωρίδα της Γάζας, στην θαλάσσια περιοχή νοτίως της Πελοποννήσου και δυτικά της Κρήτης, εντός ελληνικού χώρου έρευνας και διάσωσης.
Να υλοποιήθηκε η επέμβαση αυτή με πλήρη αγνόηση των ελληνικών αρχών είναι ήδη ανησυχητικό. Όμως πιθανότερο είναι το ακόμη χειρότερο σενάριο, να είχε εξασφαλίσει το Ισραήλ την σιωπηρή συναίνεσή τους – εξ ού και η απουσία οποιοασδήποτε επιχειρησιακής (και μέχρι την ώρα αυτή και διπλωματικής) αντίδρασης της ελληνικής πλευράς.
Πρόκειται για απεμπόληση κυριαρχίας, χάριν μιας φερόμενης (και κραυγαλέα ασύμμετρης) “συμμαχίας”, η οποία στην πράξη εγείρει προκλήσεις πολύ λιγότερο αφηρημένες από την πολυσυζητημένη τουρκική απειλή στη Μεσόγειο – πόσω μάλλον από την περιλάλητη γαλλική συνδρομή στην απόκρουσή της…
Και δεν θα πρέπει να λησμονηθεί ότι δια του τρόπου αυτού παραβιάζεται το προσφιλές στην ελληνική πλευρά διεθνές δίκαιο και υπηρετείται μία πρόθεση (η διατήρηση του δράματος της Γάζας στη γενική λήθη), η οποία δεν δικαιώνεται ηθικο-πολιτικά.
Μόνο μια “ιδεολογία εξαίρεσης” μπορεί να στηρίξει τέτοια τολμήματα. Το αποκαλύπτει αυτό ένα απλό νοητικό πείραμα: αν την προηγούμενη νύκτα είχαμε επιδρομή ιρανικών δυνάμεων εναντίον πολιτικών σκαφών σε απόσταση 650 ν.μ. από τις ακτές του Ιράν σύμπασα η Δύση θα μιλούσε σήμερα για “πειρατική ενέργεια”, αντί να κοιτά από την άλλη πλευρά.
Πηγή: capital.gr
