Αργά το Σάββατο, οι ισραηλινές δυνάμεις ξεκίνησαν νέα χερσαία εισβολή στη νότια επαρχία Κουνέιτρα της Συρίας, σηματοδοτώντας μια ακόμη παραβίαση της συριακής κυριαρχίας και του διεθνούς δικαίου. Μάλιστα έφτιαξαν και σημεία ελέγχου όπου κάνουν ελέγχους σε διερχόμενα οχήματα.
Σύμφωνα με το επίσημο συριακό πρακτορείο ειδήσεων SANA, μια ισραηλινή θωρακισμένη φάλαγγα που αποτελείτο από τουλάχιστον δύο άρματα μάχης Merkava, δύο στρατιωτικά οχήματα και ένα Χάμερ εισέβαλε στον στρατηγικής σημασίας ανατολικό λόφο Ταλ αλ Αχμάρ Αλ Σαρκίγια, όπου οι στρατιώτες κατέλαβαν αμέσως θέσεις μέσα σε προκατασκευασμένα κτίσματα που είχαν παραδοθεί μόλις μια μέρα νωρίτερα.
Η κίνηση αυτή δεν ήταν μια περαστική περιπολία, αλλά μια σκόπιμη, προμελετημένη κατάληψη. Την Παρασκευή, οι ισραηλινές δυνάμεις είχαν ήδη μεταφέρει τρία φορτηγά γεμάτα προκατασκευασμένα δωμάτια στην ίδια κορυφή λόφου, συνοδευόμενα από έναν γερανό, μια μπουλντόζα και δύο επιπλέον Χάμερ, και είχαν αρχίσει να ξεφορτώνουν τις κατασκευές υπό στρατιωτική κάλυψη.
Μέχρι το βράδυ του Σαββάτου, αυτά τα προσωρινά δωμάτια είχαν μετατραπεί σε μόνιμο στρατιωτικό φυλάκιο, με μια μπουλντόζα να παραμένει ακόμη στην κορυφή του λόφου, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα νέο ισραηλινό φυλάκιο εντός συριακού εδάφους. Δεν έχει δοθεί καμία επίσημη εξήγηση για την κίνηση αυτή, αλλά η πρόθεση είναι εμφανής για όσους την εξετάσουν προσεκτικά: το Ισραήλ αποικίζει συστηματικά εδάφη πέρα από τα κατεχόμενα Υψώματα του Γκολάν.
Περαιτέρω επέκταση και κατοχή της Συρίας
Αυτή η σταδιακή προσάρτηση αποτελεί σύμφωνα με το interbellum άμεση συνέπεια της μονομερούς δήλωσης του Ισραήλ, που εκδόθηκε αμέσως μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024, σύμφωνα με την οποία η Συμφωνία Αποχώρησης του 1974 είχε «καταρρεύσει».
Η εν λόγω συμφωνία, που είχε επιτευχθεί με τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, είχε διατηρήσει για πέντε δεκαετίες μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη ασφαλείας μεταξύ των εδαφών που ελέγχονταν από το Ισραήλ και των συριακών δυνάμεων.
Με την αποχώρηση του συριακού στρατού από τις θέσεις του, ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου διέταξε τις δυνάμεις του να καταλάβουν τη ζώνη ασφαλείας και τις περιοχές πέραν αυτής, μια κίνηση που η διεθνής κοινότητα σε μεγάλο βαθμό απέτυχε να καταδικάσει.
Έκτοτε, οι ισραηλινές δυνάμεις όχι μόνο κατέλαβαν τη ζώνη, αλλά κατασκεύασαν επίσης τουλάχιστον δέκα μόνιμες στρατιωτικές βάσεις στις επαρχίες Κουνέιτρα και Νταράα, ισοπεδώνοντας καλλιεργήσιμες εκτάσεις, κατεδαφίζοντας σπίτια και εκτοπίζοντας εκατοντάδες Σύρους πολίτες στη διαδικασία.
Η εισβολή του Σαββάτου στο Ταλ αλ-Αχμάρ, το οποίο βρίσκεται εκτός της αρχικής ζώνης ασφαλείας, αντιπροσωπεύει μια περαιτέρω επέκταση αυτής της κατοχής, μια σαφή παραβίαση της συμφωνίας του 1974.
Οι επιθέσεις εναντίον της Συρίας άρχισαν αμέσως μετά την πτώση Άσαντ και πριν εδραιωθεί ο Αλ Σάρα
Η εισβολή στην Κουνέιτρα δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μεμονωμένο περιστατικό. Από την κατάρρευση της κυβέρνησης Άσαντ, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες εισβολές, έχουν εγκαταστήσει σημεία ελέγχου, έχουν προβεί σε συλλήψεις και εξαφανίσεις Σύρων κατοίκων και έχουν χρησιμοποιήσει βαρύ μηχανολογικό εξοπλισμό για να ισοπεδώσουν γεωργικές εκτάσεις.
Ταυτόχρονα, η ισραηλινή πολεμική αεροπορία έχει εξαπολύσει κύματα αεροπορικών επιθέσεων σε ολόκληρη τη Συρία, στοχεύοντας πρώην στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αλλά και σκοτώνοντας επανειλημμένα αμάχους. Μόνο στα μέσα Απριλίου, ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις επιθέσεις κοντά στην πόλη Νάουα της επαρχίας Νταράα σκότωσαν εννέα αμάχους, ενώ ξεχωριστές επιθέσεις στις επαρχίες Λατάκια και Ταρτούς σκότωσαν τουλάχιστον έναν ακόμη και τραυμάτισαν τρεις άλλους.
Ένας οργανισμός παρακολούθησης του πολέμου με έδρα τη Βρετανία ανέφερε ότι, σε ένα μόνο κύμα βίας στις αρχές Απριλίου, 745 άμαχοι σκοτώθηκαν στις παράκτιες επαρχίες, μαζί με δεκάδες μαχητές. Καμία από αυτές τις επιχειρήσεις δεν έχει εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και όλες παραβιάζουν τις πιο βασικές αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Το Ισραήλ καταλαμβάνει περισσότερα εδάφη αντί να τα εγκαταλείπει
Αυτό που καθιστά αυτή την τελευταία παραβίαση ιδιαίτερα κυνική είναι η χρονική στιγμή στην οποία συνέβη. Μόλις λίγες ημέρες πριν από την εισβολή, ο Πρόεδρος της Συρίας Αχμάντ αλ-Σάρα είχε δηλώσει δημοσίως ότι η Δαμασκός «επιθυμεί σοβαρά να καταλήξει σε κάποια μορφή συμφωνίας ασφάλειας» με το Ισραήλ, η οποία θα διαφύλασσε την περιφερειακή σταθερότητα.
Σε συνέντευξή του στο Anadolu, ο αλ-Σαρά επιβεβαίωσε ότι οι συνομιλίες δεν είχαν φτάσει σε αδιέξοδο, αν και προχωρούσαν με «εξαιρετική δυσκολία» ακριβώς λόγω της επιμονής του Ισραήλ να διατηρήσει στρατιωτική παρουσία εντός της Συρίας.
Ο Σύριος ηγέτης κατέστησε σαφές ότι οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να εγγυάται την πλήρη απόσυρση του Ισραήλ στις γραμμές αποχώρησης του 1974 και ότι τα Υψώματα του Γκολάν, τα οποία κατέλαβε το Ισραήλ το 1967, παραμένουν συριακό έδαφος, ενώ οποιοδήποτε άλλο καθεστώς είναι άκυρο.
Αντί να ανταποκριθεί σε αυτή την πρόταση, το Ισραήλ απάντησε στέλνοντας άρματα μάχης και προκατασκευασμένους στρατώνες βαθύτερα στο συριακό έδαφος.
Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί απαθής
Ενώ η εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν διατηρείται και η προσοχή της Ουάσιγκτον παραμένει στραμμένη στον Περσικό Κόλπο, το Ισραήλ εκμεταλλεύεται το κενό για να εδραιώσει την κατοχή του στη νότια Συρία.
Τα προκατασκευασμένα κτίρια που στέκονται πλέον στον λόφο Ταλ αλ-Αχμάρ δεν είναι απλώς προσωρινά καταλύματα για στρατιώτες· είναι μόνιμα σύμβολα ενός κράτους που θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω του διεθνούς δικαίου.
Η Συμφωνία Αποχώρησης του 1974 μπορεί να είναι παλιά, αλλά παραμένει δεσμευτική έως ότου καταγγελθεί επίσημα με αμοιβαία συναίνεση, κάτι που το Ισραήλ δεν έχει επιδιώξει ποτέ.
Το Συμβούλιο Ασφαλείας, εν τω μεταξύ, δεν έχει δείξει καμία διάθεση να αναλάβει δράση.
Με κάθε νέα εισβολή, κάθε νέο οικισμό, κάθε νέο θύμα μεταξύ των αμάχων, το Ισραήλ επεκτείνει την παράνομη κατοχή του, ενώ η διεθνής κοινότητα δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο από τις συνηθισμένες δηλώσεις «ανησυχίας».
Για τους κατοίκους της Κουνέιτρα, των οποίων τα σπίτια βρίσκονται σε οπτική επαφή με τα προχωρούντα άρματα μάχης, η ανησυχία δεν αρκεί. Απαιτείται δράση, αλλά αυτή δεν έρχεται.
Πηγή: in.gr
