Της Νίκης Ζορμπά
Σύντομη πολύ είναι η πασχαλινή ανάπαυλα για το πολιτικό σκηνικό, που “βράζει”. Η κυβέρνηση βρίσκεται αναντίλεκτα στριμωγμένη, όσο κι αν επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα, εκφεύγοντας του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το ΠΑΣΟΚ κρατά ερμητικά κλειστές τις πόρτες του σε “συμπράξεις” με τα αριστερά του, αναζητώντας χρυσή ευκαιρία για να αναδειχθεί ως εναλλακτική δύναμη εξουσίας και ηγεμονική δύναμη του χώρου της Κεντροαριστεράς.
Η ελάσσων αντιπολίτευση, πιο αριστερά, περιδινείται στις αντιφάσεις, τον κατακερματισμό, την πολύ μικρή απήχηση στο εκλογικό σώμα και, φυσικά, στις υπαρξιακές της αγωνίες.
Είναι οξύμωρο πως η επιχειρηματολογία όλων των κομμάτων αριστερά της Ν.Δ. είναι ταυτόσημη στην κριτική τους απέναντι στην κυβέρνηση σε σχεδόν απόλυτο βαθμό, αλλά ακολουθούν εντελώς χωριστές διαδρομές; Ασφαλώς και όχι. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά μπορεί οριζοντίως να προσάπτουν στην κυβέρνηση πως ούτε φιλελεύθερη είναι ούτε ικανή στη διαχείριση της καθημερινότητας, εγκαλώντας τη για γενικευμένη διαφθορά, αλλά ο φόβος πως η κάλπη τελικά μάλλον δεν κείται τόσο μακράν υπαγορεύει σε κάθε κόμμα την περιφρούρηση της περιοχής του. Κατά το δυνατόν.
ΠΑΣΟΚ
Η Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται σε καλό –για τα δεδομένα της– φεγγάρι: Το κόμμα βγήκε από το συνέδριό του ενωμένο, τεχνητά έστω, και αμέσως μετά, με τα δύο σκάνδαλα, ΟΠΕΚΕΠΕ και υποκλοπές, αποδείχθηκε εμπράκτως, στις πρώτες δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν, ότι “ξεκολλάει” η βελόνα, ακόμα και αν έχει πολύ δρόμο να διανύσει ώστε να είναι υπολογίσιμη κυβερνητική επιλογή.
Δεν θεωρούν πως οι κάλπες θα στηθούν νωρίτερα από το φθινόπωρο –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου– αλλά μάλλον αποκλείουν το ενδεχόμενο να διενεργηθούν στη λήξη της συνταγματικής θητείας της Ν.Δ.
Όπερ σημαίνει πως, στον πυκνό πολιτικά χρόνο που έχει στη διάθεσή του το ΠΑΣΟΚ, έχει την τελευταία ευκαιρία πριν από τις εθνικές κάλπες να επιδείξει “κυβερνησιμότητα”, εναλλακτικό κυβερνητικό σχέδιο και ικανότητα συσπείρωσης όχι των ψηφοφόρων του, διότι δεν του αρκούν, αλλά κεντρώων δυσαρεστημένων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και έτερων από την πιο αριστερή δεξαμενή, προκειμένου “να φύγει ο Μητσοτάκης”.
Είναι μονόδρομος, συνεπώς, για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να επιστρατεύσει το δόγμα της “χαμένης ψήφου”, την οποία στο πρόσφατο παρελθόν, ευλόγως πολιτικά, αντιμαχόταν. Τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ, επί Αλέξη Τσίπρα –πριν καταβυθιστεί εκλογικά–, επιχειρούσε να θέσει ευθέως ανάλογο δίλημμα στο εκλογικό σώμα: Όστις θέλει να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μόνον σε εμάς έχει νόημα να ρίξει την ψήφο του, οι άλλοι δεν μπορούν – με τα γνωστά αποτελέσματα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης εξάλλου, δεν αφίσταται της ρητορικής του περί εκλογικής ανατροπής και “νίκης έστω και με μία ψήφο διαφορά”, την οποία ασμένως υποστηρίζουν και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, καθ’ όσον εξυπηρετεί να ανεβαίνει τόσο ο πήχης για την ηγεσία.
Συνομολογούν, άλλωστε, κατ’ ιδίαν βουλευτές και στελέχη πως πρωτιά μόνο “με ένα πολιτικό θαύμα επιτυγχάνεται, παρότι η κυβέρνηση βρίσκεται βαριά εκτεθειμένη και σε αποδρομή”.
Υπάρχει δυνατότητα ανατροπής με ρεαλιστικούς όρους; Δύσκολα –σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές και δημοσκόπους–, αλλά η συνθήκη στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση είναι πρωτόγνωρη στην επταετία της διακυβέρνησής της. Για το ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του, όμως, οι επόμενες κάλπες δεν αποτελούν “ακόμα μία μάχη”.
Το γνωρίζει και η Χαριλάου Τρικούπη πως εάν το ΠΑΣΟΚ τερματίσει δεύτερο, και μάλιστα με μεγάλη διαφορά από τη Ν.Δ. (που παραμένει ακόμη κυρίαρχη), η ηγεσία του θα υποστεί αμφισβήτηση. Η “ομοψυχία” στο κόμμα, όπως προέκυψε ευκρινώς και από το συνέδριό του, έχει ημερομηνία λήξης τις επόμενες εκλογές.
Οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις δεν απειλούν πια να εξοβελίσουν το ΠΑΣΟΚ από τη δεύτερη θέση (τη μόνη που έχει “κλειδωμένη” αυτή τη στιγμή), αλλά ακολουθούν άλλα δύο κόμματα: της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα. Αμφότεροι είναι πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη, με μεγαλύτερο, προφανέστατα, τον πρώην πρωθυπουργό.
ΣΥΡΙΖΑ
Εξυπακούεται πως δεν είχε καμία “τύχη” η πίεση του ΣΥΡΙΖΑ προς το ΠΑΣΟΚ για από κοινού κατάθεση πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση. Η Χαριλάου Τρικούπη ευλόγως θα αξιοποιήσει την αντικειμενική δυνατότητα που έχει, ως μόνο κόμμα με κυβερνητικό σχέδιο, να εμφανίζεται πως ηγείται του αντιπολιτευτικού γενικώς και αντιμητσοτακικού ειδικώς μετώπου.
Η Κουμουνδούρου, παρά τις προσπάθειές της να δείξει ότι “κινείται” αξιόμαχα στην κατεύθυνση συγκρότησης “προοδευτικού μετώπου”, δεν έχει καμία πιθανότητα να γλιτώσει από νέα διάσπαση. Η πλειοψηφία του κόμματος, είτε από επιλογή είτε από ανάγκη, βρίσκεται στον προθάλαμο του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και μια μειοψηφία μεν, αλλά “φασαριόζικη”, που δεν είναι έτσι κι αλλιώς καλοδεχούμενη από τον πρώην πρωθυπουργό (ομάδα Πολάκη), θέλει να κρατήσει τα κλειδιά της Κουμουνδούρου.
Και η Νέα Αριστερά βρίσκεται στην ίδια πολιτική κατάσταση, αλλά χωρίς την ίδια “προίκα”: Η πλειοψηφία των βουλευτών της, αρχής γενομένης από τον παραιτηθέντα πρόεδρό της, Αλέξη Χαρίτση, όχι μόνον δεν έχει αποκλείσει επιστροφή και συνεργασία με πρώην συντρόφους, με άξονα φυσικά τον Αλέξη Τσίπρα, αλλά κινείται ήδη παρασκηνιακά σε αυτή την κατεύθυνση. Η νέα ηγεσία της (Γ. Σακελλαρίδης) φλερτάρει με τον Γ. Βαρουφάκη.
Ο Τσίπρας θα είναι παρών στις εκλογές
Με δημόσια παρέμβασή του προσφάτως, ο Αλέξης Τσίπρας επιβεβαίωσε αυτό που όλοι προεξοφλούσαν: Οργανώνει το κόμμα του και θα είναι παρών στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν. Βούλησή του όμως είναι, εάν δεν προκύψουν στο μεταξύ ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, την ανακοίνωση του κόμματος να την κάνει τον Σεπτέμβριο – σε χρόνο ΔΕΘ.
Έχει απαξιώσει πλήρως συλλήβδην τα υπάρχοντα κόμματα του “προοδευτικού χώρου” και δεν συζητά “μεταγραφές” εν ενεργεία βουλευτών. Κοινώς, όποιος από τους πρώην συντρόφους του θέλει να επιβιβαστεί στο νέο πολιτικό σκαρί θα πρέπει προηγουμένως να έχει εγκαταλείψει τη βουλευτική του έδρα.
Είναι δεδομένο πως… στη μάχη του “μικρού τελικού” (στις πρώτες κάλπες τουλάχιστον) θα συμμετάσχει πολύ ενεργά και με δημοσκοπικό αέρα που, για την ώρα, υπερβαίνει το ΠΑΣΟΚ.
*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κεφάλαιο”
Πηγή: capital.gr
