Θα περίμενε κανείς όταν μια χώρα πλήττεται καθημερινά από τις ισχυρότερες και πιο σύγχρονες αεροπορίες του πλανήτη, αν όχι να ζητάει ανακωχή, να σταματήσει να είναι στρατιωτικά απειλητική. Το Ιράν όμως δεν ανήκει σε αυτές: Κατάφερε με αξιοθαύμαστη μεθοδικότητα να «συμμαχήσει» με την γεωγραφία για να αντέξει στην επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ.
Παρά τις εβδομάδες αδιάκοπων αμερικανοϊσραηλινών πληγμάτων στις εγκαταστάσεις του, το Ιράν εξακολουθεί να είναι σε θέση να εξαπολύει το κρυμμένο οπλοστάσιό του από ρουκέτες και drones εναντίον ενεργειακών εγκαταστάσεων, διυλιστήρια πετρελαίου, μονάδες αφαλάτωσης, καθώς και συγκροτήματα φυσικού αερίου σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Η άμυνα απέναντι σε τέτοιες επιθέσεις μπορεί να κοστίζει πολλαπλάσια από την εξαπόλυσή τους, γεγονός που προκαλεί ανησυχίες ότι ακόμη και καλά εξοπλισμένοι αντίπαλοι θα μπορούσαν να πιεστούν σε μια παρατεταμένη εκστρατεία.
Ωστόσο, όπως αναφέρει η Daily Mail που επικαλείται ειδικούς η πραγματική δυσκολία βρίσκεται στη διείσδυση στην προσεκτικά σχεδιασμένη αρχιτεκτονική όπου αποθηκεύονται τα όπλα.
Αυτά τα υπόγεια συγκροτήματα είναι σχεδιασμένα με γνώμονα την ανθεκτικότητα, με σήραγγες τμηματοποιημένες με ανθεκτικές σε εκρήξεις θύρες για τον περιορισμό των ζημιών.
Πολλαπλές είσοδοι και έξοδοι επιτρέπουν τη συνέχιση των επιχειρήσεων ακόμη και αν ένα ή περισσότερα σημεία πρόσβασης καταστραφούν, ενώ ορισμένα ανοίγματα είναι παραπλανητικά και άλλα είναι κρυμμένα μέσα στις φυσικές πτυχώσεις του εδάφους, γεγονός που τα καθιστά δύσκολα στον εντοπισμό και στην προσβολή.
Ένα θαμμένο οχυρό στα 500 μέτρα
Μια λοιπόν από αυτές τις υπόγειες οχυρώσεις είναι η πυραυλική βάση Γιάντζ που είναι θαμμένη σε σε ένα βουνό σε βάθος 500 μέτρων στο κεντρικό Ιράν.
Σκαμμένη σε ένα από τα σκληρότερα είδη πετρώματος στη Γη, η εγκατάσταση βρίσκεται μέσα σε γρανίτη Σιρκούχ, ο οποίος μπορεί να αντέξει συντριπτικές πιέσεις πολύ πέρα από τα συμβατικά οικοδομικά υλικά, σύμφωνα με το βρετανικό δημοσίευμα, προβάλλοντας το ισχυρότερο δυνατό εμπόδιο ακόμη και για τη μεγαλύτερη αμερικανική βόμβα διάτρησης καταφυγίων, την GBU-57 Massive Ordnance Penetrator.
Αναπαράσταση μια τυπικής υπόγειας στρατιωτικής υποδομής στο Ιράν (Πηγή: Daily Mail)
Και στο εσωτερικό, το βουνό έχει σκαφτεί ώστε να μοιάζει περισσότερο με κρυφή πόλη παρά με στρατιωτική βάση.
Η μυστική εγκατάσταση θεωρείται ότι διαθέτει αυτοματοποιημένο σιδηροδρομικό σύστημα που διατρέχει σήραγγες συνδέοντας χώρους συναρμολόγησης, αποθήκες και πολλαπλές κρυφές εξόδους λαξευμένες σε διαφορετικές πλευρές του βουνού.
Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου (ISW), μόνο η πυραυλική βάση της Γιαζντ εκτιμάται ότι έχει πληγεί τουλάχιστον έξι φορές από την έναρξη του πολέμου. Ωστόσο, βίντεο που δημοσιεύθηκε από λογαριασμό OSINT (open source intelligence) στις 28 Μαρτίου φαίνεται να δείχνει δύο πυραύλους να εκτοξεύονται από την εγκατάσταση, αναφέρει το ISW.
Πανίσχυρος ο ιρανικός γρανίτης
Ακόμα και τα πιο προηγμένα όπλα διάτρησης καταφυγίων περιορίζονται από το υλικό που πρέπει να διαπεράσουν. «Το βουνό δεν ενδιαφέρεται για το πόσες εξόδους μάχης πραγματοποιούνται από πάνω του. Ο σιδηρόδρομος δεν ενδιαφέρεται για το πόσες πύλες σφραγίζονται. Η γεωλογία είναι η άμυνα, και η γεωλογία βρίσκεται εκεί εδώ και 300 εκατομμύρια χρόνια» ανέφερε ο αναλυτής Shanaka Anslem Perera στο βρετανικό Statesman.
Ο γρανίτης ειδικότερα απορροφά και διαχέει την εκρηκτική ενέργεια, μειώνοντας την αποτελεσματικότητα ακόμη και των μεγαλύτερων συμβατικών πυρομαχικών.
Ο Perera είπε: «Η επιμονή των ιρανικών πυραυλικών πληγμάτων παρά τις τρεις εβδομάδες εντατικών επιθέσεων δεν είναι ανθεκτικότητα. Είναι υποδομή. Οι IRGC δεν προετοιμάστηκαν για αυτόν τον πόλεμο χτίζοντας πυραύλους. Προετοιμάστηκαν χτίζοντας σιδηροδρόμους μέσα σε βουνά. Οι πύραυλοι αντικαθίστανται. Οι σιδηρόδρομοι είναι μόνιμοι. Και ο γρανίτης που τους προστατεύει σχηματίστηκε πριν υπάρξουν τα θηλαστικά».
«Το στενό έχει πλάτος 21 μίλια. Το βουνό έχει βάθος 500 μέτρα. Και ο σιδηρόδρομος στο εσωτερικό του εξακολουθεί να μεταφέρει πυραύλους στην επιφάνεια», πρόσθεσε.
Σύμφωνα με το RUSI, η διάτρηση οχυρωμένων υπόγειων εγκαταστάσεων μπορεί να απαιτεί πολλαπλά πλήγματα στο ίδιο σημείο, λεπτομερείς πληροφορίες για την εσωτερική διαρρύθμιση και συνεχή επακόλουθα πλήγματα ώστε να αποτρέπεται η ταχεία αποκατάσταση. Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν ενώ καταστέλλονται οι αεράμυνες και συντονίζονται επιθέσεις σε πολλαπλές διασκορπισμένες τοποθεσίες.
«Τα βουνά στο Ιράν προσφέρουν ένα επίπεδο προστασίας 50-100 μέτρων βράχου που δύσκολα σπάει ακόμη και με βαριές βόμβες» υπογράμμισε στο Globes, ο ειδικός στις σήραγγες δρ Amichai Mittelman.
Ιράν: Μια χώρα γεμάτη υπόγεια φρούρια
Σε ολόκληρο το Ιράν, παρόμοιες υπόγειες «πόλεις πυραύλων», όπως η Γάντζ φέρεται να έχουν λαξευτεί μέσα σε βουνά, σχηματίζοντας ένα διασκορπισμένο δίκτυο οχυρωμένων εγκαταστάσεων που στηρίζουν τη βαλλιστική πυραυλική ικανότητα της χώρας.
Αναφορές περιγράφουν τεράστιες αίθουσες γεμάτες με βαλλιστικούς πυραύλους, drones και συστήματα εκτόξευσης, τα οποία πιστεύεται ότι συνδέονται μεταξύ τους με διαδρόμους μεταφοράς σχεδιασμένους για ταχεία μετακίνηση.
Το Ιράν αφιέρωσε χρόνια στην κατασκευή αυτών των τεράστιων υπόγειων καταφυγίων για να προστατεύσει το εκτεταμένο πυραυλικό της οπλοστάσιο από καταστροφή, λένε ειδικοί.
Οι αμερικανικές υπηρεσίες που επικαλείται το CNN αναφέρουν ότι το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει τους μισούς εκτοξευτές πυραύλων του και χιλιάδες drones, διατηρώντας σημαντική ισχύ πυρός.
Ένα μεγάλο μέρος των πυραύλων cruise παράκτιας άμυνας του, των όπλων που επιτρέπουν στο Ιράν να απειλεί τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ, θεωρείται επίσης ότι παραμένει άθικτο.
Όπως αναφέρει η Daily Mail, τα πλήγματα έχουν καταρρεύσει εισόδους, έχουν δημιουργήσει κρατήρες σε φρεάτια αερισμού και έχουν προκαλέσει ζημιές σε επιφανειακές εγκαταστάσεις. Ωστόσο, το σύστημα βαθιά υπόγεια παραμένει άθικτο. Μπορεί το 77% των ορατών σηράγγων να έχει πληγεί αλλά, λειτουργία τους επανήλθε ταχύτατα.
Παρατηρήθηκε επιστροφή κατασκευαστικού εξοπλισμού μέσα σε λίγες ημέρες, για την απομάκρυνση συντριμμιών και την επαναλειτουργία των οδών πρόσβασης προς τα βουνά.
«Οι Ιρανοί τα σκέφτηκαν όλα»
Μια φαινομενικά καλή λύση στο πρόβλημα είναι η στόχευση των εισόδων. Ωστόσο, όπως σημειώνεται στη Daily Mail και αυτή έχει τους περιορισμούς της, καθώς η καταστροφή ενός ανοίγματος μπορεί να μπλοκάρει προσωρινά την πρόσβαση, αλλά δεν καταρρίπτει το δίκτυο που βρίσκεται πίσω του.
Η ίδια λογική ισχύει και για άλλα πιθανά αδύναμα σημεία, όπως οι οπές αερισμού.
«Οι Ιρανοί τα σκέφτηκαν όλα, γι’ αυτό κατασκεύασαν πολλές οπές και φρεάτια αερισμού και εγκατέστησαν ανεμιστήρες για να συμπιέζουν τον αέρα στο εσωτερικό», είπε ο Mittelman.
«Μερικές φορές αυτό είναι αδύναμο σημείο για υπόγεια συγκροτήματα – η ασφυξία όσων βρίσκονται μέσα, αλλά είναι αμφίβολο αν αυτό ισχύει για τις μεγάλες πυραυλικές πόλεις. Οι ηλεκτρικές υποδομές είναι επίσης κατασκευασμένες με εφεδρείες».
Οι χερσαίες επιχειρήσεις δεν προσφέρουν εύκολη εναλλακτική και οι αναλυτές σημειώνουν ότι η εισαγωγή ειδικών δυνάμεων σε τέτοια βαθιά θαμμένα και πολύπλοκα συστήματα σηράγγων θα ήταν υψηλού κινδύνου και δύσκολη στην κλιμάκωση.
Οι ειδικοί λένε ότι κάθε τοποθεσία θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά, σε πολλαπλές βαριά οχυρωμένες θέσεις.
«Η αποτελεσματικότητα μιας χερσαίας μονάδας σε μια τέτοια εγκατάσταση είναι περιορισμένη και αν πραγματικά θέλεις να λύσεις το πρόβλημα, θα πρέπει να στείλεις μια τέτοια μονάδα σε καθεμία από αυτές τις δεκάδες βάσεις, πράγμα που σημαίνει ότι θα είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις» είπε ο Tal Inbar, ειδικός στο ιρανικό πυραυλικό πρόγραμμα και ανώτερος ερευνητής στη Missile Defense Advocacy Alliance.
Πηγή: in.gr
