γράφει ο Κώστας Αρβανίτης*
Η έγκριση νόμου από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τη δημιουργία κέντρων απελάσεων εκτός ΕΕ με πολύ αυστηρότερους κανόνες, αντικατοπτρίζει την πλήρη αποκήρυξη των ευρωπαϊκών αξιών, καθώς η Ευρώπη υιοθετεί ολοένα και πιο ακροδεξιές πρακτικές.
Ο κύριος άξονας του νέου νόμου περιβάλλεται από διατάξεις αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο που δεν συνάδουν με μια ανθρώπινη μεταναστευτική πολιτική. Οι δίαυλοι επικοινωνίας με “μη αναγνωρισμένες οντότητες τρίτων χωρών” με σκοπό την επανεισδοχή, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με μη δημοκρατικά καθεστώτα και δεν αποκλείει συμφωνίες ακόμη και με τους Ταλιμπάν για να καταστεί δυνατή η αναγκαστική επιστροφή Αφγανών υπηκόων.
Παράλληλα, αφαιρέθηκε διάταξη που θα επέτρεπε στις αρχές να ερευνούν τον τόπο διαμονής ή “άλλους σχετικούς χώρους” όπου θα μπορούσε να βρεθεί ένας υπήκοος τρίτης χώρας που έλαβε εντολή απέλασης, κάτι που παραπέμπει σε επιδρομές παρόμοιες με αυτές που πραγματοποιεί η αμερικανική ICE, ενώ απαγορεύεται μόνιμα η είσοδος σε άτομα που αποτελούν κίνδυνο για την ασφάλεια- γενικώς και αορίστως..
Το 2018, όταν η Βρετανία σχεδίαζε να φτιάξει στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων στη Ρουάντα, η Κομισιόν είχε αποφανθεί πως η δημιουργία κέντρων επιστροφής εκτός ΕΕ, συνιστά εξωτερική ανάθεση και θα παραβίαζε τις διεθνείς συμβάσεις για τους πρόσφυγες.
Με τη δημιουργία δύο στρατοπέδων συγκέντρωσης προσφύγων στην Αλβανία το 2023, μετά από συμφωνία της Μελόνι με τον Έντι Ράμα, με την πρώτη να δηλώνει πως «είναι ένας νέος, θαρραλέος δρόμος που αντικατοπτρίζει τέλεια το ευρωπαϊκό πνεύμα», η Φον ντερ Λάιεν μετά και από πιέσεις ευρωπαίων ηγετών, εκτίμησε ότι από το πείραμα Ιταλίας-Αλβανίας θα βγουν χρήσιμα συμπεράσματα!
Επαγγελματίες υγείας ευρωπαϊκών χωρών κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη βαθιά μεταμόρφωση των κοινωνιών μας η οποία κρύβεται πίσω από τεχνικούς όρους. Οι ανησυχίες τους επικεντρώνονται στην προτεινόμενη υποχρέωση για όλα τα κράτη-μέλη να εφαρμόσουν ευρείς, ασαφώς καθορισμένους μηχανισμούς εντοπισμού παράτυπων μεταναστών. Στην επιστολή τους προς τους Ευρωπαίους βουλευτές τονίζουν τη νομιμοποίηση της φυλετικής στοχοποίησης και τη μετατροπή σχολείων, νοσοκομείων, χώρων εργασίας, ακόμη και ιδιωτικών κατοικιών, σε εργαλεία εφαρμογής της μεταναστευτικής πολιτικής.
Κάποιες προτάσεις προβλέπουν ότι οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας θα πρέπει να αναφέρουν παράτυπους μετανάστες, κάτι που θεωρείται απειλή για την ηθική τους υποχρέωση να προστατεύουν το απόρρητο των ασθενών και να διασφαλίζουν ασφαλή πρόσβαση στην περίθαλψη, με άμεση συνέπεια τη δημιουργία κλίματος φόβου που θα μπορούσε να αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να ζητήσουν περίθαλψη, όπως ήδη συμβαίνει σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, όπου πραγματοποιούνται καθημερινά επιχειρήσεις τύπου ICE.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου από το 2017 ισχύουν παρόμοιοι κανόνες στο NHS, η επίδραση ήταν εμφανής. Άνθρωποι διστάζουν να επισκεφθούν το σύστημα υγείας, φοβούμενοι επιδρομές τύπου ICE στα σπίτια τους. Αυτή η ρύθμιση της ΕΕ κινδυνεύει να δημιουργήσει το ίδιο κλίμα φόβου σε ολόκληρη την ΕΕ, απομακρύνοντας τους ανθρώπους από τις υπηρεσίες υγείας, με σοβαρές συνέπειες τόσο για τα ίδια τα άτομα όσο και για τα δημόσια συστήματα υγείας συνολικά.
Οι ανησυχίες τους επεκτείνονται και στην επίδραση της παρατεταμένης κράτησης, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, όπως επανειλημμένως τονίζουν τα τελευταία χρόνια. Η κράτηση έχει καλά τεκμηριωμένες συνέπειες για την υγεία: αναπνευστικές και μολυσματικές ασθένειες, σοβαρό άγχος, κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου, επανατραυματισμό, οξείες ψυχιατρικές ανάγκες και αυξημένα ποσοστά αυτοκτονίας. Όπως αναφέρουν, «ιδιαίτερα στην περίπτωση των παιδιών, ο αντίκτυπος της κράτησης είναι καταστροφικός και μακροχρόνιος. Δεν θα είναι ποτέ προς το συμφέρον τους και απαγορεύεται από το διεθνές δίκαιο».
Καθώς η «Ευρώπη φρούριο» υψώνει τα τείχη της και οι πολιτικές ηγεσίες καλλιεργούν στους λαούς την ιδέα ότι ο πρόσφυγας είναι ο θύτης όλων των δεινών, επιτυγχάνουν μια σιωπηρή συναίνεση στα πιο άγρια κατασταλτικά μέτρα. Μέτρα που προσομοιάζουν με τις ναζιστικές απελάσεις του ΄40 όλων των ανεπιθύμητων ομάδων, ως μια άλλη Τελική Λύση σε ένα φαινόμενο που από κοινωνικό και διαχρονικό έχει καταστεί ζήτημα ασφαλείας.
Ο νέος νόμος σε συνδυασμό με τον νέο κατάλογο «ασφαλών» χωρών καταγωγής, θα οδηγήσει σε μακροχρόνια φυλάκιση ανδρών, γυναικών και παιδιών που δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα και είναι ανεπιθύμητοι σε ευρωπαϊκό έδαφος ή στη χώρα προέλευσης. Και η Γερμανία το 1939 ήταν μια ασφαλής χώρα, όχι όμως για τους Εβραίους, τους ομοφυλόφιλους, τους κομμουνιστές, τους Ρομά…
Εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει τις ομοιότητες σχεδόν έναν αιώνα μετά. Μπορεί η εξόντωση να μην είναι άμεσος και διακηρυγμένος στόχος σήμερα, αλλά η ηθική αποστασιοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών, αδιαφορώντας για την παρακαταθήκη τους, θα οδηγήσει νομοτελειακά στην αυτοπραγμάτωσή της. Και πάλι κανείς δεν θα γνωρίζει τίποτα.
* O Κώστας Αρβανίτης είναι αντιπρόεδρος της Left στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ
Πηγή: in.gr
