“Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σίγουρα θα θυμούνται τις ευτυχισμένες μέρες που η κρίση του ευρώ θεωρούνταν το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ευρώπης” γράφει η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, σε δημοσίευμά της που εστιάζει στην προσπάθεια “ολικής πολιτικής επαναφοράς” του Αλέξη Τσίπρα.
“Ο πρωταγωνιστής της από την ελληνική πλευρά, ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, δημοσίευσε πρόσφατα ένα βιβλίο με τα απομνημονεύματά του από την περίοδο που ήταν επικεφαλής της κυβέρνησης μεταξύ 2015 και 2019 – ένα πρώτο βήμα προς μια επιστροφή που ο ηττημένος λαϊκιστής προετοιμάζει εδώ και μήνες. Αλλά το αν μπορεί να αποκατασταθεί πολιτικά παραμένει αβέβαιο.
Ο Τσίπρας εξελέγη στην εξουσία το 2015 με μια υπόσχεση που ακούγονταν αδύνατη και αργότερα αποδείχθηκε αδύνατη: αρνήθηκε να εξυπηρετήσει τα χρέη της Ελλάδας και αντ’ αυτού απαίτησε ακόμη περισσότερα χρήματα από τους πιστωτές της χώρας χωρίς να εφαρμόσει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Το υπονοούμενο της απειλής της Αθήνας ήταν ότι εάν η Ευρώπη αρνούνταν, η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε χρεοκοπία, αλλά αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση και να παρασύρει μαζί της ολόκληρη την ευρωζώνη προς τα κάτω.
Αλλά η προσπάθεια μονομερούς εκβιασμού όλων των άλλων χωρών της ευρωζώνης απέτυχε τόσο προβλέψιμα όσο και παταγωδώς. Η κρίση στην Ελλάδα επιδεινώθηκε και οι τράπεζες αναγκάστηκαν να κλείσουν. Ως αποτέλεσμα, ο Τσίπρας και ο “Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς” ή ΣΥΡΙΖΑ, υποβιβάστηκαν ξανά στην αντιπολίτευση στις βουλευτικές εκλογές του καλοκαιριού του 2019.
Ακολούθησαν κι άλλες εκλογικές ήττες με αποτέλεσμα ο Τσίπρας να παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος λίγα χρόνια αργότερα. Τον περασμένο Οκτώβριο, τελικά παραιτήθηκε και από τη βουλευτική του έδρα – αλλά όχι χωρίς να ανακοινώσει ότι σε καμία περίπτωση δεν θεωρούσε ότι η πολιτική του καριέρα είχε τελειώσει: “Δεν θα είμαστε αντίπαλοι”, είπε στους συναδέλφους του στο κόμμα αποχαιρετώντας. “Και ίσως σύντομα να πλεύσουμε ξανά μαζί σε πιο ήρεμα νερά”.
Σαν τον Οδυσσέα, τον πιο ηρωικό από όλους τους ήρωες
Αυτή ήταν η ποιητική ανακοίνωση ενός πεζού εγχειρήματος: ο Τσίπρας ετοιμάζεται να ιδρύσει ένα νέο, μετριοπαθώς αριστερό κόμμα. Σε μια δεξαμενή σκέψης που ίδρυσε, την οποία ονόμασε με μετριοφροσύνη “Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας”, καταστρώνονται σχέδια για ένα κίνημα που θα ενώσει σοσιαλδημοκρατικά, ριζοσπαστικά αριστερά και περιβαλλοντολογικά ρεύματα.
Το πώς υποτίθεται ότι θα λειτουργήσει είναι ασαφές, αλλά η ουσιαστική συνέπεια σχεδόν ποτέ δεν είχε σημασία στη ζωή του Αλέξη Τσίπρα. Ο πολιτικός προετοίμασε την επιστροφή του στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής πριν από λίγες εβδομάδες με τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων του, στα οποία έδωσε τον σαφώς μη μετριοπαθή τίτλο “Ιθάκη”.
Το ελληνικό νησί είναι, σύμφωνα με την αφήγηση του Ομήρου, το νησί καταγωγής του Οδυσσέα, του πιο ηρωικού από όλους τους Έλληνες ήρωες, αν και στην έρευνα αμφισβητείται τουλάχιστον εάν η σημερινή Ιθάκη αντιστοιχεί στην ομηρική Ιθάκη.
Η “Ιθάκη” του Τσίπρα σημείωσε τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον εκδότη, η αρχική έκδοση, που αριθμούσε σχεδόν 35.000 αντίτυπα, εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες ώρες από την πρώτη ημέρα των πωλήσεων. Όσον αφορά το μέγεθος του πληθυσμού, αυτό θα ισοδυναμούσε με περίπου 250.000 βιβλία που πουλήθηκαν αμέσως στη Γερμανία. Φυσικά, οι 762 σελίδες ενδιέφεραν κυρίως τους αναγνώστες για την αφήγηση εκείνων των ετών κατά τα οποία ο συγγραφέας έβλεπε τον εαυτό του και την Ελλάδα (με αυτή τη σειρά) στο επίκεντρο των παγκόσμιων γεγονότων.
Όσοι ελπίζουν σε ζουμερές ιστορίες για να τις αφηγηθούν γύρω από το τραπεζάκι του καφέ στα απομνημονεύματα ενός πολιτικού θα ανταμειφθούν σε πολλά σημεία. Οι αφηγήσεις του Τσίπρα για τις δύο επισκέψεις του στη Ρωσία ως επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ιδιαίτερα συναρπαστικές.
Ο αφηγητής δεν διστάζει να ασκήσει καυστική κριτική σε ορισμένους πρώην συναδέλφους του από τη Ριζοσπαστική Αριστερά. Ο Τσίπρας αστειεύεται λέγοντας ότι είχε την εντύπωση ότι η μισή αντιπροσωπεία του πίστευε ότι δεν ταξίδευε στη Ρωσία, αλλά στη Σοβιετική Ένωση.
Διασκεδαστικές ιστορίες
Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με τον τότε Ρώσο πρωθυπουργό Ντμίτρι Μεντβέντεφ, οι πολιτικοί του ΣΥΡΙΖΑ τον προσφώνησαν, με κάθε σοβαρότητα, ως “Σύντροφε Πρωθυπουργέ”. Ο Τσίπρας τώρα το παρουσιάζει σαν να ντρεπόταν γι’ αυτό εκείνη την εποχή. Φαντάστηκε πώς πρέπει να ένιωθε ο Μεντβέντεφ, σαν να είχε να κάνει όχι μόνο με παλιούς κομμουνιστές, αλλά και με ταξιδιώτες του χρόνου που είχαν εισέλθει σε λάθος αιώνα.
Η αφήγηση του Τσίπρα για μια συνάντηση που είχε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν είναι τουλάχιστον εξίσου διασκεδαστική — στο βαθμό που μπορεί να είναι διασκεδαστική μια ιστορία που αφορά τον Ρώσο δικτάτορα και εγκληματία πολέμου. Σε αυτήν την ιστορία, ο Τσίπρας ζητά από τον Πούτιν να αγοράσει ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας 300 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτά τα ομόλογα, φυσικά, ήταν άχρηστα. Ο Πούτιν απάντησε ότι θα προτιμούσε να δωρίσει τα χρήματα σε ένα ορφανοτροφείο, γιατί αντί να τα δώσει στην Ελλάδα, θα μπορούσε κάλλιστα να τα πετάξει στα σκουπίδια.
Σύμφωνα με τον Τσίπρα, ο Πούτιν συνέχισε λέγοντας ότι η Ελλάδα ήταν μια χρεοκοπημένη χώρα και δεν χρειαζόταν 300 εκατομμύρια, αλλά 300 δισεκατομμύρια ευρώ. Θα έπρεπε αντ’ αυτού να προσπαθήσει να καταλήξει σε συμφωνία με την Άνγκελα Μέρκελ, λέγεται ότι συμβούλεψε ο Ρώσος τον Έλληνα. Κάτι που και εν τέλει συνέβη. Φυσικά, δεν γνωρίζουμε αν όλα αυτά είναι αλήθεια, αλλά όπως λέει και η παροιμία, “Se non è vero, è ben trovato” – “Αν δεν είναι αλήθεια, είναι μια καλή ιστορία” – όταν πρόκειται για απομνημονεύματα.
Πιο σημαντικά για το πολιτικό μέλλον του Τσίπρα είναι, ωστόσο, τα αποσπάσματα από το βιβλίο του που δείχνουν να αποστασιοποιείται από τους πρώην ριζοσπαστικούς αριστερούς συντρόφους του, και πάνω απ’ όλα από τον ακόμη ασταθή προσωρινό υπουργό Οικονομικών, Γιάννη Βαρουφάκη.
Αν όσα γράφει ο Τσίπρας στο βιβλίο του είναι αλήθεια, ο Βαρουφάκης επανειλημμένα διακρίθηκε στο υπουργικό συμβούλιο για τις γελοίες προτάσεις του, η εφαρμογή των οποίων θα είχε βυθίσει τον ελληνικό πληθυσμό σε μια δυστυχία που συγκριτικά θα έκανε την πραγματική μακροχρόνια οικονομική παρακμή της χώρας να μοιάζει με ένα απαλό αεράκι.
Ο Βαρουφάκης φέρεται να είχε ως στόχο την αποβολή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και να μετριάσει την αναπόφευκτη κατάρρευση των δημόσιων οικονομικών τυπώνοντας κουπόνια για τους συνταξιούχους και τους δημόσιους υπαλλήλους. Το γεγονός ότι αυτά τα κουπόνια θα ήταν άχρηστα αμέσως μετά την εισαγωγή τους, καθώς κανείς δεν θα τα δεχόταν ως πληρωμή, φαινόταν να αποτελεί μια λεπτομέρεια που δεν απασχολούσε τον πλούσιο κερδοσκόπο Βαρουφάκη.
Οι μέρες της περιπέτειας τελείωσαν
Ο Τσίπρας γράφει ότι ρώτησε τον υπουργό Οικονομικών και τους υποστηρικτές του αν είχαν τρελαθεί. Η κυβέρνηση δεν θα άντεχε ούτε μέρα αν εξαπατούσε τον πληθυσμό με άχρηστα χαρτιά. Ο Βαρουφάκης πρότεινε στη συνέχεια ότι τα κουπόνια δεν χρειάζονταν να τυπώνονται σε χαρτί. Θα μπορούσαν επίσης να εκδίδονται ηλεκτρονικά, μέσω κινητών τηλεφώνων.
Ο Βαρουφάκης έκτοτε έχει επιβεβαιώσει τουλάχιστον εν μέρει αυτό το σχεδόν απίστευτο επεισόδιο που ανέφερε ο Τσίπρας στα απομνημονεύματά του. Η ιδέα με τα κουπόνια ήταν “μια καινοτόμος λύση για τη διατήρηση της εσωτερικής ρευστότητας”, δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του.
Το μήνυμα που στέλνει ο Τσίπρας με τέτοιες ιστορίες είναι σαφές: Κοιτάξτε, δεν είμαι ριζοσπάστης, οι μέρες της περιπέτειας τελείωσαν, μπορείτε να με εμπιστευτείτε”.
Πηγή: capital.gr
