H Maria rolls είναι μια νέα γυναίκα που έχασε την κινητικότητα του σώματός της αλλά διατηρεί υπερκινητικό το χιούμορ της
H Maria rolls είναι μια νέα γυναίκα που έχασε την κινητικότητα του σώματός της αλλά διατηρεί υπερκινητικό το χιούμορ της. Μαρία Χατζηιωάννου, ή αλλιώς Maria Rolls. Κάθε ερώτηση που έκανα, είχε μια απάντηση που με έκανε να νιώσω πως θέλω να υποκλιθώ στη γοητεία της και στην αμεσότητα των νοημάτων κάθε πρότασης. Δυσκολεύτηκα να επιλέξω ανάμεσα στις λέξεις και στα νοήματα που ξετυλίχτηκαν από μια συζήτηση που με συνεπήρε από τα πρώτα λεπτά. Η ζωή έχει πολλές ανατροπές και δυνητικά είμαστε όλοι μέσα στο κουβάρι που κυλά και καθώς ξετιλύγεται έχουμε δύο επιλογές. Να μπερδευτούμε και να κολλήσουμε ή να κυλήσουμε με κάθε τρόπο. Η Μαρία rolls το καταφέρνει και συνεχίζει να ρολάρει κόντρα στα εμπόδια που της έφερε η ζωή, γιατί αυτό που μετράει είναι να ζεις όσο καλύτερα μπορείς. Τα τελευταία εξι χρόνια ζει με την εξέλιξη της σκλήρυνσης κατα πλάκας να της έχει επιφέρει τετραπληγία. Αυτή την δύσκολη κατάσταση, η Μαρια Rolls την μετέτρεψε σε μια διαδικασία επικοινωνίας και η εξωστρέφεια μέσα από τα video με μαύρο χιούμορ έγινε ο δικός της αγωγός φωτός, ζωής και ρεαλισμού με πολλές δόσεις γέλιου, γιατί όπως μας είπε και η ίδια «Επειδή δηλαδή έχω τετραπληγία δεν μπορώ να κάνω χιούμορ;»
Συνέντευξη στην Εννη Λεβέντη από την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 15 Μαρτίου 2026
Μαρία, πώς γεννήθηκε η ιδέα για το “Maria Rolls” και ποια είναι η γυναίκα πίσω από το δημοφιλές προφίλ στο TikTok
Η ιδέα για τα βίντεο γεννήθηκε όταν βρισκόμουν σε μία αρκετά ζόρικη συναισθηματικά περίοδο και αυτός ήταν ένας τρόπος να ξεχαστώ, περνώντας την ώρα μου ευχάριστα και δημιουργικά. Το συζήτησα με τους φίλους μου και ψήθηκαν αμέσως! Αν δεν είχα εκείνους, δεν θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί η ιδέα.
Όσο για το ποιά κρύβεται πίσω από την Maria Rolls, Είμαι η Μαρία και τον Ιούνιο θα κλείσω τα 35. Έχω αποφοιτήσει από το τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης του ΕΚΠΑ. Πριν την αναπηρία μου ασχολιόμουν με τη μουσική, τραγουδούσα σε διάφορα μουσικά σχήματα. Πάσχω από σκλήρυνση κατά πλάκας και τα τελευταία 6 χρόνια έχω τετραπληγία. Το χιούμορ ανέκαθεν έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην ζωή μου . Δεν έχει αλλάξει κάτι πρακτικά στην καθημερινότητά μου από την απήχηση που έχει το κανάλι στα social. Κυρίως άγχος και ανασφάλειες απασχολούν τις σκέψεις μου, οι οποίες, βέβαια, μπαίνουν σε σίγαση όταν βρίσκομαι με φίλους. Δυστυχώς, όμως, δεν συμβαίνει πολύ συχνά αυτό λόγω των υποχρεώσεών τους.
Επιλέγεις το μαύρο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό για να μιλήσεις για την τετραπληγία. Είναι αυτός ένας τρόπος να «εκπαιδεύσεις» το κοινό και να εμψυχώσεις άλλους ανθρώπους ή μια προσωπική ανάγκη σου για έκφραση και επικοινωνία;
Θα έλεγα κυρίως το δεύτερο. Αν δεν περνούσα εγώ η ίδια ωραία, δεν υπήρχε περίπτωση να καταπιεστώ να το κάνω μόνο για το awareness. Δεν είμαι τόσο αλτρουίστρια! Δεν ήταν καν αυτοσκοπός να “εκπαιδεύσω” τον κόσμο σχετικά με την αναπηρία. Υπάρχουν άλλοι που το κάνουν και πολύ πετυχημένα. Εγώ απλώς θέλω να παράγω καυστικό, αιχμηρό περιεχόμενο με μαύρο χιούμορ σχετικό με την αναπηρία μου. Τώρα, αν μέσω των βίντεο κάποιοι άνθρωποι έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο της αναπηρίας και νιώθουν ότι αποκομίζουν κάτι από αυτό, εννοείται πως μόνο θετικό μπορεί να είναι! Αν κάποιος μέσα από ένα αστείο, συνειδητοποιήσει κάτι για την αναπηρία, είναι κέρδος. Το μαύρο χιούμορ για μένα είναι το πιο ειλικρινές μέσο να επικοινωνήσεις δύσκολες καταστάσεις και ταυτόχρονα να τις αποδυναμώσεις. Πάντως, τα βίντεό μου δεν θα ήθελα να ταυτιστούν με νουθετικό χαρακτήρα. Ο σκοπός είναι ένας και για μένα ο πιο ψυχοθεραπευτικός: το γέλιο.
Στα βίντεό σου περιγράφεις σουρεαλιστικές στιγμές, όπως το να δίνεις εντολή στη Siri και εκείνη να μην ανταποκρίνεται. Πόσο δύσκολο ή τελικά καλύτερο και κάποιες φορές αστείο μπορεί να είναι να χρησιμοποιείς την τεχνολογία;
Βασικά, είναι ένα συνοθύλευμα όλων όσων αναφέρεις. Στην αρχή, ίσως να με δυσκόλεψε λίγο, αλλά το συνήθισα πολύ γρήγορα. Πραγματικά, είναι ένα σωτήριο εργαλείο που μπήκε στη ζωή μου, καθώς είναι το μόνο μέσο που μου παρέχει μία αυτονομία και ανεξαρτησία. Σαφώς, όταν χρησιμοποιείς την συσκευή αποκλειστικά με φωνητικές εντολές, δεν το κάνεις με την ίδια ταχύτητα που θα το έκανες με τα χέρια σου, αλλά, ειλικρινά, είναι το τελευταίο που με νοιάζει. Και μόνο που μπορώ να κάνω σχεδόν τα ίδια πράγματα – με ελάχιστες εξαιρέσεις – που έκανα και πριν, έχει παίξει σπουδαίο ρόλο στην ψυχολογία μου. Το ότι έχω την δυνατότητα να είμαι ενεργή στα social, να επικοινωνώ με κόσμο, να πληρώνω λογαριασμούς κτλ, για μένα είναι μεγάλο αίσθημα ελευθερίας. Υπάρχουν, βέβαια, και κωμικοτραγικές στιγμές, όπου άλλα λέω κι άλλα καταλαβαίνει. Έχει τύχει να στείλω καρδούλες σε άγνωστο προφίλ – ευτυχώς δεν έστειλα τίποτα άλλο -, έχει τύχει να πάρω τηλέφωνο κάποιον καταλάθος, να μην υπακούει στην εντολή που έδινα για να το κλείσει, με αποτέλεσμα να αναγκαστώ να μιλήσω, επειδή ντράπηκα να πω ότι δεν είχα σκοπό να πάρω. Άλλες φορές, η Siri πετάγεται ενώ μιλάμε, γιατί νομίζει λανθασμένα ότι απευθύνομαι σε εκείνη. Γενικότερα, νομίζω πως όλους μας λίγο-πολύ μάς έχει προδώσει η τεχνολογία. Ο χειρότερος εφιάλτης μου, όμως, είναι όταν “κολλάει” τις στιγμές που μπορεί να μείνω για λίγο μόνη μου στο σπίτι. Εκεί παθαίνω πανικό. Ευτυχώς έχει συμβεί ελάχιστες φορές, αλλά πάντα με ανησυχεί αυτό το ενδεχόμενο. Είμαι ευγνώμων που ζούμε σε μία εποχή, όπου η τεχνολογία ανθίζει και παρέχει εργαλεία αυτονομίας και ανεξαρτησίας σε ανθρώπους με αναπηρία.
Αναφέρεις το περιστατικό στην τράπεζα όπου σου ζήτησαν υπογραφή. Πώς διαχειρίζεσαι την αμηχανία των ανθρώπων που δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν σε ένα άτομο με αναπηρία;
Γενικότερα, ένα κομμάτι μέσα μου το απολαμβάνει πάρα πολύ όταν συναντώ ανθρώπους που δεν ξέρουν πώς να με αντιμετωπίσουν.Αν διακρίνω ότι το άτομο που έχω απέναντί μου, πασχίζει να κάνει το σωστό, επειδή πραγματικά ενδιαφέρεται, αλλά καταλήγει να κάνει κάτι άχαρο, το βρίσκω οριακά χαριτωμένο. Κάτι άλλο που συμβαίνει συχνά, είναι να με κοιτάζουν περίεργα όταν είμαι έξω και βλέπουν να με ταΐζουν. Στην αρχή ένιωθα άβολα, αλλά, πλέον, τους πολεμάω με τα ίδια τους τα όπλα. Δεν παίρνω το βλέμμα μου από πάνω τους όσο μασάω, μέχρι που λυγίζουν και κοιτάζουν αλλού αμήχανα. Πάντα κερδίζω σε αυτήν την μάχη. Είμαστε άνθρωποι, όχι εξωγήινοι. Θα μου πεις, δεν μας βλέπεις και πολύ συχνά έξω – γιατί άραγε; -, οπότε κάνουμε εντύπωση.
Όσον αφορά το περιστατικό που συνέβη στην τράπεζα, όπου δεν υπήρχε η δυνατότητα ηλεκτρονικής υπογραφής, με αποτέλεσμα να μην καταφέρω να κάνω τη δουλειά μου, κάθε άλλο παρά με χιούμορ το αντιμετώπισα. Ενώ ήμουν εκεί με όλα τα έγγραφα, δεν μπορούσε να προχωρήσει η διαδικασία, λόγω του ότι δεν ήμουν σε θέση να υπογράψω. Μου πρότειναν να κάνω πληρεξούσιο. Ένιωσα εκνευρισμό και απογοήτευση. Από την στιγμή που έχω πλήρη διαύγεια, όρεξη, θέληση και διάθεση, για ποιόν λόγο να εξουσιοδοτήσω έναν τρίτο να “τρέχει” για δικές μου υποθέσεις; Το αστείο είναι ότι, τελικά, έκανα ηλεκτρονική εξουσιοδότηση, η οποία για να γίνει, απαιτείται ηλεκτρονική υπογραφή! Διακρίνεις την τραγική ειρωνεία εδώ πέρα; Το μόνο καλό που προέκυψε, εν τέλει, από αυτήν την ιστορία, είναι ότι μού έδωσαν υλικό για βίντεο! Η πολιτεία είναι υποχρεωμένη και υπεύθυνη να θεσπίζει νόμους, που να εξασφαλίζουν ότι τα ΑμεΑ θα εξυπηρετούνται ισότιμα σε κάθε πτυχή της ζωής.
Ποιο είναι το πιο συνηθισμένο ταμπού που προσπαθείς να σπάσεις μέσα από το περιεχόμενό σου;
Δεν προσπαθώ να σπάσω κανένα ταμπού, τουλάχιστον όχι συνειδητά. Θέλω να πω, όταν μας έρχεται ιδέα για ένα βίντεο, δεν έχουμε ως γνώμονα να καταρρίψουμε κάποιο στερεότυπο. Τελικά, όμως, αυτό καταλήγει να συμβαίνει με έναν πολύ φυσικό τρόπο, χωρίς να είναι αυτοσκοπός. Τα αφήνουμε όλα στον αυτοσχεδιασμό. Φαντάζομαι, αυτό που κάνει εντύπωση στον περισσότερο κόσμο, είναι ότι βλέπουν μία γυναίκα με τετραπληγία να “τσαλακώνεται” και να κάνει κάφρικο χιούμορ. Την δυσάρεστη για μένα εμπειρία, κατάφερα να την μετατρέψω σε κάτι δημιουργικό. Επειδή δηλαδή έχω τετραπληγία δεν μπορώ να κάνω χιούμορ; Ένα ακόμα ζήτημα που έχουμε θίξει είναι η σεξουαλικότητα και η αναπηρία. Για πολλούς, δεν περνούσε από το μυαλό ότι μπορούν να συνυπάρξουν αυτά τα δύο. Δεν το βρίσκω παράλογο γιατί δεν επικοινωνείται συχνά αυτό το θέμα. Υπάρχει η πεποίθηση ότι τα ΑμεΑ έχουν σοβαρότερα προβλήματα για να τους απασχολεί κάτι τέτοιο. Ωστόσο αυτό δεν είναι ρεαλιστικό γιατί αναπηρία δεν συνεπάγεται με αποκλεισμό από μία υγιή σεξουαλική ζωή.
Η αναπηρία στην Ελλάδα συνοδεύεται συχνά από οίκτο. Εσύ πώς καταφέρνεις να μετατρέψεις αυτόν τον οίκτο σε γέλιο και θαυμασμό;
Με το να είμαι ένα βήμα μπροστά! Όταν βλέπουν ότι σατιρίζω εγώ η ίδια την κατάστασή μου, δεν τους αφήνω και πολλές επιλογές πέρα από το να καταλήξουν να γελάνε και εκείνοι. Τους φέρνω στο ίδιο μήκος κύματος με εμένα, δεν υπάρχουν περιθώρια για οίκτο. Το χιούμορ έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα που υπάρχει μεταξύ οίκτου ή αμηχανίας σε αποδοχή και κατανόηση. Όσες φορές τυχαίνει να με αναγνωρίσουν έξω, με χαιρετάνε με ενθουσιασμό και ένα τεράστιο χαμόγελο.
Τον πρώτο καιρό υπήρχαν στιγμές που ένιωθα άβολα όταν με κοιτούσαν, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ο λόγος που αισθάνομαι έτσι, δεν έχει να κάνει με τρίτους, αλλά επειδή δεν έχω αποδεχτεί εγώ η ίδια την νέα μου εικόνα. Δεν ανέβαζα φωτογραφίες που ήμουν στο αναπηρικό αμαξίδιο, φρόντιζα να το κρύβω. Ώσπου μία μέρα αποφάσισα να εξηγήσω τι ακριβώς μου συμβαίνει. Δεν έχω κάνει κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπομαι. Κανείς δεν πρέπει να ντρέπεται επειδή πάσχει από μία νόσο. Τώρα όχι μόνο δεν το κρύβω, αλλά το επικοινωνώ όσο περισσότερο μπορώ!
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις προσβασιμότητας που αντιμετωπίζει μια τετραπληγική γυναίκα στην καθημερινότητά της στην Ελλάδα;
Ετοιμαστείτε, θα απαγγείλω! Αυτό το θέμα δεν ξέρω από πού να το πιάσουμε και πού να το αφήσουμε. Είναι μεγάλος βραχνάς η έλλειψη προσβασιμότητας και η απουσία υποδομών. Τα λέμε και τα ξαναλέμε και στο ίδιο έργο θεατές παραμένουμε. Το έχω πει πολλές φορές ότι αυτή η πόλη κανονικά θέλει ξήλωμα και φτιάξιμο από την αρχή. Αντί να προσαρμόζουν τους δρόμους, έτσι ώστε να κυκλοφορούμε κι εμείς άνετα και με ασφάλεια, προσαρμοζόμαστε εμείς.Τα περισσότερα πεζοδρόμια δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Παντού δέντρα, κολώνες και ξεχαρβαλωμένες πλάκες. Όταν βγαίνουμε, μοιραία, κινούμαστε πάνω στον δρόμο με ό,τι κινδύνους συνεπάγεται αυτό. Στην κυριολεξία ζούμε από τύχη. Μόνο αν κυκλοφορείς με αναπηρικό αμαξίδιο μπορείς να καταλάβεις πόσο άβολο και κουραστικό είναι. Πέρα από αυτά, όμως, υπάρχουν κι άλλα ζητήματα αποκλεισμού. Ας πούμε, τα προσβάσιμα ιατρεία είναι μετρημένα, με αποτέλεσμα να αναγκάζεσαι να καλείς κάποιον κατ’οίκον. Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, σημαίνει οικονομικό κόστος. Καλή και η τηλεϊατρική, αλλά κάποιες φορές είναι απαραίτητο να πας στο ιατρείο. Και ας μην πούμε τώρα για τα σαλόνια ομορφιάς πόσο δεν βολεύουν μια γυναίκα που είναι σε αμαξίδιο.
Οι χώροι εστίασης, επίσης, είναι ένα θέμα. Σχετική νομοθεσία υπάρχει όμως ποιός την τηρεί και ποιός ελέγχει αν τηρείται. Θέλω να πάω σε ένα θέατρο και το σκέφτομαι μία και δύο φορές. Όποτε με έχουν σηκώσει στα χέρια με το αμαξίδιο σε σκάλες, μού παίρνει μισή ώρα να ηρεμήσω από την ταχυκαρδία. Παίζουμε κορώνα-γράμματα τη ζωή μας, επειδή κάποιοι δεν επενδύουν χρήματα για προσβασιμότητα και δεν συνειδητοποιούν ότι χάνουν πιο πολλά με το να μας αποκλείουν. Μην ξεγελιέστε, δεν είμαστε λίγοι. Απλώς δεν μας βλέπετε.
Μία άλλη συνθήκη στην οποία συναντάμε εμπόδια, είναι οι διακοπές. Σάς προκαλώ να μπείτε σε οποιαδήποτε πλατφόρμα και να δοκιμάσετε να βάλετε στα φίλτρα προσβάσιμα καταλύματα σε οποιαδήποτε περιοχή. Οι επιλογές μειώνονται δραματικά. Ακόμα και αν βρεθεί κάτι, δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να φτάσεις σώα και αβλαβής. Στην πλειοψηφία των πλοίων και ειδικά στα ferry boats δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τους χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που καταλήγουν να μένουν κάτω στο γκαράζ, που όλοι ξέρουμε πόσο ασφυκτικά είναι, ενώ εννοείται πως δεν τηρείται κανένα πρωτόκολλο ασφαλείας σε περίπτωση κινδύνου. Δεν είναι απλώς αμέλεια, πρόκειται για εγκληματική αδιαφορία.
Εδώ και κάμποσο καιρό ονειρεύομαι να κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Μπαίνω σε διάφορα forums και διαβάζω εμπειρίες άλλων ΑμεΑ σχετικά με αεροπορικές εταιρείες. Δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά. Η μεγαλύτερη ανησυχία τους είναι αν θα φτάσει άθικτο το αναπηρικό αμαξίδιό στον εκάστοτε προορισμό. Πριν λίγες μέρες μάθαμε για την θανατηφόρα πτώση που είχε μία ΑμεΑ γυναίκα κατά την αποβίβασή της από αεροσκάφος στο “Ελευθέριος Βενιζέλος”. Πάγωσε το αίμα μου στο άκουσμα αυτής της είδησης. Να έχεις θέληση και όρεξη για ζωή και να σου κόβουν τα φτερά…
Κάπως έτσι προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Αντιμετωπίζουμε δυσκολίες από το πιο απλό πράγμα μέχρι το πιο σπουδαίο. Θέλω να βγάλω καινούργια ταυτότητα και επειδή το τμήμα της περιοχής μου δεν είναι προσβάσιμο, μου είπαν ότι υπάρχει η δυνατότητα να γίνει η διαδικασία σπίτι. Έδωσα τα στοιχεία μου και υποτίθεται θα την είχα τον Φεβρουάριο. Ακόμα περιμένω.
Είναι πολύ κουραστικό και ψυχοφθόρο να προσπαθείς να ενταχθείς σε μία πόλη που είναι εχθρική απέναντί σου.
Τι σημαίνει για σένα η φράση «η αναπηρία δεν σημαίνει καθήλωση»;
Σημαίνει ότι το σώμα μπορεί να έχει περιορισμούς, αλλά το μυαλό, το χιούμορ, η δημιουργικότητα, η διάθεση, η θέληση και η όρεξη για ζωή δεν έχουν. Προφανώς, λόγω της αναπηρίας έχω στερηθεί την αυτονομία και την ανεξαρτησία μου. Δεν θα κρύψω ότι είναι κάτι που μου στοιχίζει. Αν, όμως, υπάρχει σοβαρή στήριξη από τον περίγυρό σου, την κοινωνία και την πολιτεία, η πλειοψηφία των περιορισμών που έχει το σώμα σου, μπορεί να παρακαμφθεί. Τα εμπόδια και τον αποκλεισμό μάς τα θέτει το ίδιο το κράτος. Αυτό είναι που μας “καθηλώνει”. Με καλούν σε διάφορα events, θεατρικές παραστάσεις, κοινωνικές εκδηλώσεις κτλ. Θα μου πεις δεν χαίρεσαι; Και ναι και όχι, επειδή ξέρω ότι οι πιθανότητες να πάω είναι ελάχιστες. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν έχω κανέναν να με πάει.
Επομένως πώς περνάνε οι μέρες σου;
Βγαίνω σπάνια έξω. Μπορεί να περάσουν μήνες. Όσο οι ζωές των άλλων κυλάνε κανονικά, εγώ παρακολουθώ αμέτοχη από το δωμάτιό μου με συντροφιά το κινητό. Και είμαι από τους τυχερούς.Υπάρχει πολλή δυστυχία, πόνος και απομόνωση πίσω από τις κλειστές πόρτες, που ούτε καν πάει το μυαλό μας. Όταν είμαι μόνη μου και βυθίζομαι στις σκέψεις μου, – και αν θέλετε το πιστεύετε – σπανίως φαντασιώνομαι τον εαυτό μου όπως ήμουν πριν την αναπηρία. Στους λογισμούς μου είμαι κομμάτι μιας μεγάλης παρέας, που κάνουμε ταξίδια, εκδρομές, βόλτες, πάμε σε θέατρα και συναυλίες, γελάμε και σχολιάζουμε καυστικά τον κόσμο, όπως οι γέροι του Muppet Show. Αυτό που μου λείπει, είναι η σύνδεση και η επαφή με ανθρώπους που νιώθω άνετα και οικεία.
Τούτων λεχθέντων, τι είναι αυτό που εν τέλει με περιορίζει και με κρατάει κλεισμένη στο σπίτι; Ποιός είναι πραγματικά ο λόγος που στερούμαι επιλογών για την ζωή και την καθημερινότητά μου; Το αφήνω στην δική σας κρίση…
Έχεις δεχτεί μήνυμα από άνθρωπο με βαριά κατάθλιψη που γέλασε με τα βίντεό σου. Πώς νιώθεις ξέροντας ότι η δική σου δύναμη γίνεται έμπνευση για άλλες παθήσεις;
Αυτό ήταν κάτι πολύ πέραν των προσδοκιών μου και μόνο χαρά και συγκίνηση μού προκαλεί. Ξέρω πολύ καλά πώς είναι να ζεις μέσα στο στρες, το άγχος και την ανασφάλεια. Πριν την αναπηρία μου, είχα κρίσεις πανικού. Ήμουν σε ένα διαρκές fight or flight mode. Προσπαθούσα να μην αποφεύγω χώρους με πολυκοσμία. Μια φορά είχαμε πάει σε ένα stand up comedy του Θωμά Ζάμπρα. Είχα καθήσει στον διάδρομο για να μπορέσω να φύγω, σε περίπτωση που φρικάρω. Σκέψεις και σενάρια να βασανίζουν το μυαλό μου, μέχρι τη στιγμή που βγήκε στην σκηνή. Ξαφνικά σταμάτησαν οι σκέψεις και άρχισα να γελάω. Για όσο διήρκησε η παράσταση, πραγματικά ξεχάστηκα και βυθίστηκα σε έναν άλλον κόσμο. Αυτό το αίσθημα της ανακούφισης μετά από ένα έντονο και αέναο στρες, ήταν ανεκτίμητο. Πώς τα φέρνει τελικά η ζωή και τώρα βρέθηκα να είμαι εγώ αυτή που λαμβάνει τέτοιου είδους μηνύματα από κόσμο που αντιμετωπίζει δυσκολίες. Αν μου έλεγαν πριν λίγα χρόνια ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα τους πίστευα. Κάθε φορά που διαβάζω αντίστοιχα μηνύματα και σχόλια, τους νιώθω περισσότερο απ’ όσο μπορούν να φανταστούν.
Ποια ήταν η πιο ακραία ή «κουφή» ερώτηση που σου έχουν κάνει στα social media και πώς απάντησες;
Οι περισσότερες ερωτήσεις έχουν να κάνουν με το σεξ. Αν μπορεί να γίνει πρακτικά, αν έχω επιθυμίες, τέτοια πράγματα. Δεν το βρίσκω παράλογο να υπάρχουν αυτές οι απορίες και απαντάω όταν καταλαβαίνω ότι πηγάζουν από γνήσιο ενδιαφέρον. Το σεξ, άλλωστε, είναι μέσα στην ζωή είναι κι αυτό.
Υπάρχουν στιγμές που η «μαύρη κωμωδία» στερεύει; Πώς αντιμετωπίζεις τις δύσκολες μέρες σου;
Είναι δεδομένο αυτό. Δεν είμαι χαρακτήρας σε σειρά για να είμαι όλη την ώρα μέσα στην τρελή χαρά. Αυτή είναι και η παγίδα των social που πέφτουμε οι περισσότεροι. Η πλασματική ευτυχία, η απαράμιλλη ομορφιά, η αψεγάδιαστη τελειότητα και οι ψεύτικες ζωές δίνουν και παίρνουν. Αυτό έχει τεράστιο αντίκτυπο στην ψυχολογία μας και σίγουρα δεν είναι τυχαίο που αρκετός κόσμος αντιμετωπίζει θέματα ψυχικής υγείας. Τον περισσότερο χρόνο τον περνάω μόνη μου και οι ώρες κυλάνε αργά και ανιαρά με τις όποιες δυσκολίες. Δεν έχω έναν συγκεκριμένο cope mechanism για να διαχειρίζομαι break downs, φόβους και ανησυχίες. Κάνω υπομονή και προσπαθώ να αποσπάσω την προσοχή μου και με κάτι άλλο. Αυτό που με γεμίζει αληθινά και ζεσταίνει την μαύρη μου ψυχή (drama queen alert), είναι όταν βρίσκομαι με φίλους.
Kάποιοι σε κατηγόρησαν ότι «προσποιείσαι» την τετραπληγία. Πώς απαντάς σε τέτοιου είδους ακραία σχόλια;
Μόνο γέλιο μου προκαλούν τέτοιου είδους σχόλια. Υπάρχει, όμως, αιτιολόγηση και στην ουσία αντικατοπτρίζουν τον τρόπο που βλέπει τα ΑμεΑ ένα σημαντικό ποσοστό της κοινωνίας. Όταν καταλήγει κάποιος να γράψει κάτι τέτοιο, σημαίνει ότι η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση βλέποντας ένα βίντεό μου, είναι να υποθέσει ότι υποδύομαι έναν ρόλο και κάνω την τετραπληγική. Αν ίσχυε όντως αυτό, θα έπρεπε να εισαγάγω καινούργια method acting και να προταθώ για Όσκαρ για την πετυχημένη ερμηνεία μου. Εγώ, πάντως, θα συνεχίσω να είμαι δημιουργική και να χαίρομαι.
Πιστεύεις ότι η ελληνική κοινωνία έχει κάνει βήματα προόδου στην αποδοχή της αναπηρίας ή έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας;
Πιστεύω ότι γίνεται συζήτηση γύρω από το θέμα της αναπηρίας και πολλά ΑμεΑ, πλέον, μιλάνε ανοιχτά για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, διεκδικώντας ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες, συμπερίληψη, καθολική προσβασιμότητα και υποδομές σε όλη τη χώρα. Τολμούν και θίγουν τα κακώς κείμενα, καταδεικνύουν τις ανεπάρκειες του κράτους, επισημαίνουν ποιες συμπεριφορές είναι ανεκτές και ποιες όχι .Αυτός, όμως, είναι ένας προσωπικός αγώνας και μία διαρκής προσπάθεια των ίδιων των ΑμεΑ χωρίς καμία στήριξη από την πολιτεία. Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι με σοβαρές νόσους και γονείς παιδιών ΑμεΑ που παλεύουν καθημερινά με γιατρούς, νοσοκομεία και θεραπείες, να έχουν απέναντί τους ένα κράτος που κωφεύει. Είναι τραγικό να αναγκάζονται να στραφούν σε ΜΚΟ και εράνους, για να να ανταπεξέλθουν στα δυσβάσταχτα έξοδα εξαιτίας της απουσίας κρατικού μηχανισμού. Πολλοί υποφέρουν σιωπηλά και στωικά, ενώ το κουράγιο τους κρέμεται από μία κλωστή. Ο κοινωνικός αποκλεισμός και τα εμπόδια εξακολουθούν και έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.
Ποιο είναι το «κουνούπι» στην καθημερινότητά σου; Αυτό το μικρό, ενοχλητικό εμπόδιο που οι υπόλοιποι θεωρούμε δεδομένο;
Φαντάζομαι εννοείς πέρα από το ίδιο το κουνούπι, γιατί κι αυτά τα άτιμα με έχουν γλεντήσει κανονικά! Είναι πολλά πράγματα στην καθημερινότητα που με ζορίζουν, αλλά πλέον το έχω συνηθίσει και έχω προσαρμοστεί. Δεν με ενοχλεί που δεν περπατάω, αλλά αυτό που με τσούζει είναι που δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου.
Θα ξεκινήσω από τον ύπνο. Δεν μπορώ να αλλάξω μόνη μου πλευρό, συνεπώς, κάθε τόσο φωνάζω τη μητέρα μου να με γυρίσει. Πάντα νιώθω άσχημα όταν πρέπει να την ξυπνήσω, γιατί, συνήθως, δεν μπορώ να κάτσω πάνω από 2 ώρες στο ίδιο σημείο.
Πάμε τώρα στο κομμάτι της τουαλέτας και της προσωπικής υγιεινής. Εδώ δεν χωράνε ντροπές και ιστορίες. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει, οπότε αποδέχτηκα σχετικά γρήγορα την νέα συνθήκη. Με έχουν δει όλοι οι φίλοι μου γυμνή, αλλά έχω χτίσει τέτοια ανοσία, που είναι το τελευταίο πράγμα που με νοιάζει.
Δεν κάνω πια μανικιούρ, γιατί πρέπει να κόβουμε τα νύχια μου σύρριζα, επειδή τα μπήγω στο δέρμα κάθε φορά που τα χέρια μου κλείνουν ακούσια σε γροθιές λόγω σπαστικότητας.
Έχω αποχαιρετήσει την ιδιωτικότητά μου, αφού υποχρεωτικά ξέρουν πότε βγαίνω, πότε γυρίζω και με ποιον. Επίσης, αν θέλω να γνωρίσω κάποιον, αναγκαστικά πρέπει να έρθει από το σπίτι. Είναι κάτι που με ενθουσιάζει αυτό; Σίγουρα όχι, αλλά it is what it is.
Κάτι άλλο, που φαινομενικά είναι απλό, αλλά με εκνευρίζει πολύ, είναι όταν μπαίνει τρίχα μπροστά στα μάτια μου. Φυσάω και ξαναφυσάω για να την απομακρύνω, αλλά δεν έχω πολλή δύναμη και πάντα κάνω μία τρύπα στο νερό.
Το ότι δεν μπορώ να λιώσω στα χάδια σκυλάκια που έρχονται πάνω μου και μου κάνουν χαρές, είναι κάτι που με ισοπεδώνει. Μακάρι να μπορούσα να τους εξηγήσω τι ακριβώς μού συμβαίνει, για να μην νομίζουν ότι τα αγνοώ.
Συνοψίζοντας λοιπόν, ο ύπνος, η τουαλέτα, το ντύσιμο, η ανακούφιση από τον κνησμό, η αποτρίχωση και γενικά ο καλλωπισμός, γιατί δεν σταματήσαμε να είμαστε γυναίκες επειδή είμαστε ανάπηρες, το αν θα βγω έξω, έχει περάσει στον έλεγχο των άλλων.
Πώς αντέδρασε ο κύκλος σου όταν είδε ότι αποφάσισες να «τσαλακωθείς» και να αυτοσαρκάζεσαι δημόσια;
Ήδη ήξεραν ποιο είναι το χιούμορ μου. Ευτυχώς, περιβάλλομαι από άτομα που έχουν υψηλή αίσθηση του χιούμορ Τα βίντεο που κάνουμε, είναι μία ομαδική δουλειά με δικούς μου ανθρώπους. Βασικός πυλώνας είναι ο Δημήτρης Πανόπουλος (aka Honest Physio), ο οποίος πρωταγωνιστεί στα περισσότερα και αναλαμβάνει και το edit. Θεωρώ πως έχει απίστευτο ταλέντο στην κωμωδία. Συμμετέχουν, επίσης, ο Χριστόφορος Ραζής, ο Στρατής Steele και ο Ορέστης Σιάκης. Το μακιγιάζ το επιμελούνται η ξαδέρφη μου, Κάρμεν Παϊτέρη και η νονά μου, Σιμέλα Κομίνη. Έχει κάνει και 2-3 φωνητικά cameos η μητέρα μου, τα οποία, μάλιστα, είχαν μεγάλη απήχηση. Το βλέπω να μας κλέβει την δόξα στο τέλος! Προσπαθούμε να την ψήσουμε να συμμετάσχει σε κάποιο βίντεο, αλλά μέχρι τώρα τζίφος. Δεν χάνω, όμως τις ελπίδες μου! Είναι μαγικό αυτό με τη μητέρα μου, γιατί δεν έχει απολύτως καμία επαφή με τον κόσμο των social media και γενικότερα με την τεχνολογία και στην κυριολεξία είναι ο εαυτός της (λογικό, αφού δεν ξέρει ότι την γράφουμε, την ενημερώνουμε κατόπιν!).
Αν μπορούσες να αλλάξεις ένα μόνο πράγμα στη νοοτροπία των Ελλήνων σχετικά με την αναπηρία, ποιο θα ήταν αυτό;
Θα ήθελα να αποβάλουμε επιτέλους την νοοτροπία του ωχαδελφισμού. Έχουμε την τάση να αγνοούμε οτι δε μας «αφορά», ξεχνώντας ότι αύριο μπορούμε να είμαστε εμείς στην θέση του άλλου. Στην Ευρωπαΐκή Ένωση περίπου το 24% των ενηλίκων έχει κάποια μορφή αναπηρίας. Είναι πολύ εύκολο να μεταπηδήσει κάποιος σε αυτό το ποσοστό. Η αναπηρία δεν είναι μπέρτα για να αποτελούμε inspiration porn. Δεν χρειάζεται να μας κοιτάζουν ούτε από ψηλά, ούτε από χαμηλά, αλλά να μας βλέπουν ως ίσους. Δεν ζητάμε να μας κάνει κανείς χάρη, απαιτούμε να κυκλοφορούμε όπως όλοι οι άνθρωποι.
Τι ετοιμάζει η Maria Rolls για το μέλλον; Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στείλεις στους ανθρώπους στη Θεσσαλία που σε παρακολουθούν;
Οι ιδέες μου για βίντεο συνεχίζονται Μου δίνει τροφή η πραγματικότητα. Έχουμε σκοπό να κάνουμε ακόμα πιο αιχμηρά, μαύρα και κάφρικα βίντεο, οπότε μείνετε συντονισμένοι. Δεν είναι το καλύτερό μου να δίνω συμβουλές αλλά αν πρέπει να πω κάτι, θα πω το εξής: Ο χρόνος που φεύγει δε γυρίζει πίσω, να τον αξιοποιείτε με ανθρώπους που αξίζουν και να γελάτε όσο μπορείτε.
