Η ψιλή κουβέντα (small talk) με αγνώστους, ή ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε πολύ καλά, για ασήμαντα θέματα όπως ο καιρός ή το φαγητό, φέρνει κάποιους ανθρώπους σε δύσκολη θέση. Σε αυτούς ανήκει η Claire Eastham, συγγραφέας του βιβλίου «F**k I Think I’m Dying», που σε ένα άρθρο της στην Guardian μοιράστηκε ένα προσωπικό πείραμα που αποφάσισε να κάνει: να απέχει από αυτήν για έναν μήνα.
«Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, με έφερνε σε δύσκολη θέση. Στην καλύτερη περίπτωση ήταν βαρετή, στη χειρότερη μου προκαλούσε στρες. Ένας συνάδελφος σχολίαζε τον καιρό, ενώ μπορούσα να δω και μόνη ότι βρέχει. Ο ταχυδρόμος με ρωτούσε: “Πώς είσαι σήμερα;”. Κι εγώ αδυνατούσα να δώσω μια σύντομη απάντηση σε αυτή την τόσο γενική ερώτηση».
Εργαζόταν για χρόνια στον εκδοτικό χώρο του βιβλίου, όπου ήταν απαραίτητη η κοινωνική δικτύωση. Μπορούσε να συζητάει με άνεση για συγγραφείς ή προϋπολογισμούς μάρκετινγκ, αλλά δυσκολευόταν να ρωτήσει έναν πελάτη με ποιο μέσο είχε μετακινηθεί για να φτάσει σε μια εκδήλωση ή έναν δημοσιογράφο πού είχε παρκάρει. «Δεν με ενδιέφερε καθόλου! Γιατί λοιπόν κάναμε τέτοιες συζητήσεις; Όλοι οι άλλοι έμοιαζαν άνετοι, αλλά εγώ έφτανα στα όριά μου».
Μπορούσε να συζητάει με άνεση για συγγραφείς ή προϋπολογισμούς μάρκετινγκ, αλλά δυσκολευόταν να ρωτήσει έναν πελάτη με ποιο μέσο είχε μετακινηθεί για να φτάσει σε μια εκδήλωση ή έναν δημοσιογράφο πού είχε παρκάρει.
Κανόνες της «κουβεντούλας», όπως πόση ώρα πρέπει να κρατήσει ή αν πρέπει να απαντήσει στις ερωτήσεις του άλλου τυπικά ή με ειλικρίνεια, της προκαλούσαν άγχος. Σταδιακά, ως συγγραφέας, άρχισε να κάνει πρόβες στο small talk «όπως ένας ηθοποιός προβάρει τον ρόλο του για μια παράσταση, προσπαθώντας απελπισμένα να δείχνω άνετη και με αυτοπεποίθηση».
Η καραντίνα στην πανδημία λειτούργησε σαν ανακούφιση, καθώς απαλλάχθηκε για μερικούς μήνες από την «κουβεντούλα», αλλά με την επιστροφή της στην κοινωνική ζωή, οι τυπικές συζητήσεις για τον καιρό και την κίνηση εξελίχθηκαν σε εφιάλτη. «Οι ιατρικές μάσκες που φορούσαμε με είχαν κάνει να ξεχάσω πώς να ξαναφορέσω την κοινωνική μου μάσκα».
Μέχρι που, σε μια έκθεση εικαστικών, είχε την ιδέα να αλλάξει εντελώς προσέγγιση. Αντί να ξεκινάει συζητήσεις για τον καιρό, πλησίαζε κάποιον και του έκανε ερωτήσεις που δεν περίμενε. Ρώτησε λοιπόν μια φωτογράφο για το ζώδιό της – και ακολούθησε μια αβίαστη συζήτηση μεταξύ τους για δέκα λεπτά. Τον επόμενο που πλησίασε τον ρώτησε για τον δάσκαλο εικαστικών που είχε στο σχολείο. «Μέχρι το τέλος της βραδιάς, είχα πολλές απολαυστικές συζητήσεις».
Ήταν αρχές Μαΐου, και ιδανική στιγμή να ξεκινήσει ένα πείραμα, τουλάχιστον για τις επόμενες 27 μέρες, μέχρι το τέλος του μήνα. «Οι κανόνες μου ήταν απλοί: Χωρίς να γίνομαι αγενής, θα απέφευγα όλες τις ερωτήσεις για την υγεία, τον καιρό, τις συγκοινωνίες ή το σχολείο των παιδιών και θα έθιγα κάποιο θέμα που έβρισκα πραγματικά ενδιαφέρον.
«Οι κανόνες μου ήταν απλοί: Χωρίς να γίνομαι αγενής, θα απέφευγα όλες τις ερωτήσεις για την υγεία, τον καιρό, τις συγκοινωνίες ή το σχολείο των παιδιών και θα έθιγα κάποιο θέμα που έβρισκα πραγματικά ενδιαφέρον».
»Όταν ένας σερβιτόρος με ρώτησε αν απολαμβάνω τον ήλιο, απάντησα: “Η άνοιξη μου αρέσει, αλλά η αγαπημένη μου εποχή είναι το φθινόπωρο. Η δική σου;”. Και σε μια εκδήλωση συγγραφέα, όταν μια γυναίκα σχολίασε ότι τα παιδιά της δεν είχαν σχολείο, τη ρώτησα: “Ποια ήταν τα δικά σου αγαπημένα μαθήματα;”
»Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Οι περισσότεροι όχι απλώς ήταν πρόθυμοι να παίξουν αυτό το παιχνίδι αλλά έδειχναν ανακουφισμένοι. Όπως αποδείχθηκε, δεν ήμουν η μοναδική που έβλεπε την κουβεντούλα σαν ένα αμήχανο και αναγκαστικό τελετουργικό. Αντί για βεβιασμένες στιχομυθίες, οι συζητήσεις έγιναν απρόβλεπτες και, το πιο σημαντικό, αληθινές. Έμαθα για το παράλληλο πρότζεκτ ενός σερβιτόρου ως drag artist, για το πάθος ενός αποφοίτου για τη μελισσοκομία και για το μυθιστόρημα που έγραφε μια νοσηλεύτρια σε κλινική ψυχικής υγείας.
»Υπήρξαν βέβαια και λίγες άβολες στιγμές. Κάποιοι δεν το καταλάβαιναν, κοιτώντας με περίεργα προτού βρουν μια δικαιολογία για να απομακρυνθούν. Λίγοι αντέδρασαν με ξεκάθαρη καχυποψία. Αλλά δεν το πήρα προσωπικά. Οι περισσότεροι έδειξαν να αγκαλιάζουν την αλλαγή.
«Τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά. Οι περισσότεροι όχι απλώς ήταν πρόθυμοι να παίξουν αυτό το παιχνίδι αλλά έδειχναν ανακουφισμένοι. Όπως αποδείχθηκε, δεν ήμουν η μοναδική που έβλεπε την κουβεντούλα σαν ένα αμήχανο και αναγκαστικό τελετουργικό».
»Καθώς πλησίαζε το τέλος του μήνα, συνειδητοποίησα ότι η κουβεντούλα, παρά τις δυσκολίες της, έχει έναν σκοπό. Είναι ένα διαβατήριο για το είδος της αλληλεπίδρασης και της σύνδεσης που όλοι οι άνθρωποι είναι προγραμματισμένοι να επιδιώκουν.
»Έτσι, δεν μου προκαλεί πλέον άγχος. Αντί να με τρομάζει, επιλέγω πώς θα τη χρησιμοποιήσω, χωρίς να πιέζομαι να το “κάνω σωστά”. Απέχοντας για έναν μήνα μπόρεσα να δω πιο καθαρά πώς έχουμε μάθει όλοι να ακολουθούμε το ίδιο σενάριο για να καλλιεργήσουμε ένα κοινό έδαφος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό το σενάριο, να το κάνεις πιο αυθεντικό και πιο ενδιαφέρον».
The post «Τι συνέβη όταν σταμάτησα την ψιλή κουβέντα με αγνώστους για έναν μήνα» appeared first on | Ό,τι έχει σημασία για τις γυναίκες.
Πηγή: marieclaire.gr
