Τον περασμένο Σεπτέμβριο, στο πλαίσιο του αγώνα της ιστορικής ΑΕΛ με την ΑΕΚ, το αποτέλεσμα εντός αγωνιστικού χώρου έγραψε ισοπαλία. Ένα αποτέλεσμα που για κάποιους είχε καθαρά ποδοσφαιρική ανάγνωση. Για άλλους, όμως, η ουσία βρισκόταν… εκτός γηπέδου.
Του Χρήστου Ευθυμίου
Και εδώ ξεκινά το κουίζ.
Με ποιους συνέφαγε μετά τον αγώνα ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος;
Ποιοι τοπικοί άρχοντες επέλεξαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι;
Και κυρίως… γιατί;
Ήταν μια απλή θεσμική συνάντηση φιλοξενίας;
Ή μήπως μια επιλογή με σαφές συμβολικό αποτύπωμα;
Διότι όταν η ΑΕΛ, μια ομάδα με ιστορία, βαριά φανέλα και βαθιές ρίζες στην κοινωνία της Θεσσαλίας, αγωνίζεται απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο, το μήνυμα που εκπέμπεται εκτός των τεσσάρων γραμμών έχει ιδιαίτερη σημασία.
Η τοπική κοινωνία παρακολουθεί.
Οι φίλαθλοι κρίνουν.
Η ιστορία καταγράφει.
Σε μια περίοδο όπου οι θεσμικοί ρόλοι οφείλουν να υπηρετούν πρωτίστως τον τόπο που εκπροσωπούν, η επιλογή της συνύπαρξης δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Έχει συμβολισμό. Έχει βαρύτητα. Έχει πολιτικό και κοινωνικό πρόσημο.
Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοιχτό:
Ήταν μια αυτονόητη εθιμοτυπική κίνηση;
Ή μια συνειδητή επιλογή προτίμησης;
Η ΑΕΛ δεν ζητά προνόμια.
Δεν ζητά αποκλειστικότητες.
Ζητά όμως σεβασμό.
Σεβασμό στην ιστορία της.
Σεβασμό στους φιλάθλους της.
Σεβασμό στον τόπο που εκπροσωπεί.
Το κουίζ απευθύνεται σε όλους.
Οι απαντήσεις, όμως, ανήκουν στη συνείδηση του καθενός.
Θα επανέλθουμε αποκαλύπτοντας τα ονόματα που παρευρέθησαν !
