Αυτό που ξεκίνησε ως μια διαπραγμάτευση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, υπό την απειλή στρατιωτικών επιθέσεων ως μέσο πίεσης, κατέληξε σε μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ με στόχο να υπάρξουν εξελίξεις στην κατεύθυνση της ανατροπής του καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, σε μια εξέλιξη που απειλεί να οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση την ευρύτερη περιοχή.
Τόσο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ όσο και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου υπογράμμισαν στα διαγγέλματά τους ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν δεν αφορούν πρωτίστως το πυρηνικό πρόγραμμα, αλλά την «αλλαγή καθεστώτος», δηλαδή την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Αυτό προκύπτει και από το είδος των επιθέσεων που επικέντρωσαν σε περιοχές όπου κατοικεί η Ιρανική ηγεσία, παραπέμποντας στην τακτική των «επιθέσεων αποκεφαλισμού» πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών, αλλά και την πολύ μεγάλη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην περιοχή που παραπέμπει σε παρατεταμένη και μεγάλης κλίμακας επιθέσεις. Αλλά και από μια ρητορική που προσπάθησε να παρουσιάσει το Ιράν ως μια άμεση και επικείμενη απειλή για τις ΗΠΑ, με επίκληση του πυρηνικού προγράμματος, των βαλλιστικών πυραύλων, και της «υποστήριξης της τρομοκρατίας».
Αυτό εξηγεί γιατί η επίθεση αυτή πραγματοποιείται την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η διαπραγμάτευση για το πυρηνικό πρόγραμμα, πράγμα που μάλλον καταδεικνύει τον προσχηματικό χαρακτήρα της, τουλάχιστον από την πλευρά των ΗΠΑ.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ότι σε αντίθεση με άλλες προηγούμενες πολεμικές αντιπαραθέσεις ανάμεσα στο Ιράν και τη συμμαχία ΗΠΑ και Ισραήλ, όπως τον προηγούμενο Ιούνιο, αυτή τη φορά η ρητορική δεν παραπέμπει σε μια πεπερασμένης κλίμακας αντιπαράθεσης αλλά σε μια πιο παρατεταμένη επίθεση, που δεν θα τερματιστεί όταν εκπληρωθούν οι όποιοι συμβολισμοί.
Εάν κανείς προσπαθούσε να μεταφράσει τα διαγγέλματα, αυτά παραπέμπουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις που θα προσπαθήσουν να χτυπήσουν την Ιρανική ηγεσία αλλά και κρίσιμες υποδομές, θα προκαλέσουν – όπως ήδη γίνεται – ιρανική απάντηση, στη συνέχεια θα κλιμακωθούν, αυτό θα προκαλέσει οργή στους πολίτες του Ιράν που θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις επιπτώσεις του πολέμου, αυτό θα πυροδοτήσει νέα οργή και κινητοποίηση κατά του καθεστώτος και πιθανώς θα ενεργοποιήσει άλλες δυνάμεις και τμήματα του κρατικού μηχανισμού που θα προσπαθήσουν να ανατρέψουν την τωρινή ηγεσία και να επιβάλουν μια φιλοδυτική διακυβέρνηση, σε μια διαδικασία όπου πιθανώς θα τροφοδοτηθεί και από αποσχιστικές τάσεις σε περιοχές του Ιράν όπου βρίσκονται τέτοια κινήματα.
Είναι σαφές ότι η αμερικανική και ισραηλινή στρατηγική μπορεί να είναι σαφής ως προς την επιλογή μεγάλης κλίμακας στρατιωτικών επιχειρήσεων και της ετοιμότητας ότι θα δεχτούν ιρανική πλήγματα (που ήδη φαίνεται να περιλαμβάνουν ευρύ φάσμα και αμερικανικών στόχων) και εξαιρετικά ασαφής ως προς τα επόμενα βήματα, τουλάχιστον με όσα ξέρουμε σήμερα.
Πιθανώς μάλιστα αυτή η ασάφεια και απροσδιοριστία ως προς το πώς θα «υποκινηθεί» η αλλαγή καθεστώτος, χωρίς μία μεγάλης χερσαίας επιχείρηση όπως αυτή που ανέτρεψε το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, να οδηγήσει σε πρώτη φάση σε ακόμη εντατικότερη χρήση των βομβαρδισμών με την ελπίδα ότι αυτό θα οδηγήσει σε μεγάλα ρήγματα εντός του καθεστώτος και του ιρανικού κράτους. Μόνο που αυτό που μπορεί να οδηγήσει και στο αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή μια μεγαλύτερη πατριωτική συσπείρωση εντός του Ιράν. Κάτι που με τη σειρά του είναι πιθανώς να οδηγήσει είτε σε μια περαίωση των πολεμικών επιχειρήσεων χωρίς επίτευξη του στόχου της αλλαγής καθεστώτος, είτε σε μια παρατεταμένη στρατιωτική επιχείρηση με απρόβλεπτο ορίζοντα και μεγάλο κίνδυνο. Που θα μπορούσε να αναζωπυρώσει ακόμη πιο έντονα αντιαμερικανικά αισθήματα στην ευρύτερη περιοχή.
Και εάν για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου μια παρατεταμένη πολεμική σύγκρουση είναι και ένας τρόπος για την πολιτική του επιβίωση, για τον Ντόναλντ Τραμπ υπάρχει το ανοιχτό ερώτημα πόσο διατεθειμένη είναι η εκλογική του βάση να αποδεχτεί μια επιστροφή των ΗΠΑ στις παρατεταμένες πολεμικές εμπλοκές στη Μέση Ανατολή.
Πηγή: in.gr
