Τρία χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να βιώνει ένα πένθος που δεν έχει ολοκληρωθεί. Ενόψει του συλλαλητηρίου της 28ης Φεβρουαρίου 2026, η Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας -Ψυχοθεραπεύτρια αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας και Μέλος του Ινστιτούτου Αντιναρκωτικής Δράσης PADA, Πέγκυ Κυρίτση, μιλώντας στην εκπομπή του FORMEDIA RADIO, Ennitime is a good time, με την Έννη Λεβέντη και τον Κώστα Ανέστη, ανέδειξε τη βαθιά ψυχολογική διάσταση μιας απώλειας που ξεπερνά τα όρια του ατομικού πόνου και μετατρέπεται σε συλλογικό τραύμα.
Όπως τόνισε, «το πένθος δεν έχει χρονοδιάγραμμα. Δεν το ξεπερνάμε, το κουβαλάμε», εξηγώντας ότι η κοινωνία δεν μπορεί να μετρήσει την απώλεια με ημερομηνίες ή επετείους. Η τραγωδία των Τεμπών, με τους 57 νεκρούς – κυρίως νέους ανθρώπους – δημιούργησε ένα ρήγμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης που παραμένει ανοιχτό.
Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη
Η κ. Κυρίτση υπογράμμισε ότι το συλλογικό πένθος διαφέρει από το ατομικό, καθώς συνοδεύεται από θυμό και αίσθημα αδικίας. «Δεν παίρνουμε απάντηση στο γιατί», σημείωσε, εξηγώντας πως η κοινωνία μοιάζει να παραμένει εγκλωβισμένη στο στάδιο του θυμού, αναμένοντας τη δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς το κράτος.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στη φαινομενική σιωπή που καταγράφεται φέτος σε σχέση με προηγούμενες επετείους. Σύμφωνα με την ίδια, ο πόνος δεν έχει μειωθεί· απλώς εκφράζεται διαφορετικά. Άλλοι επιλέγουν τη δημόσια παρουσία στις πορείες μνήμης και άλλοι ένα πιο ιδιωτικό πένθος, χωρίς αυτό να σημαίνει λήθη.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σημασία της συλλογικής έκφρασης: «Όταν το πένθος μοιράζεται τότε το πένθος αντέχεται». Η μνήμη, όπως εξήγησε, δεν αποτελεί πράξη οργής αλλά αξιοπρέπειας, έναν τρόπο επεξεργασίας της απώλειας τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία.
Το συλλαλητήριο της 28ης Φεβρουαρίου δεν είναι απλώς μια διαμαρτυρία· είναι μια πράξη μνήμης και διεκδίκησης ασφάλειας. Μια υπενθύμιση ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν οικογένειες που συνεχίζουν να περιμένουν δικαίωση και μια κοινωνία που επιζητά απαντήσεις, ώστε το τραύμα να ενσωματωθεί στην ιστορία της χωρίς να ξεχαστεί.
