Ο αμετανόητος περιφερειάρχης Θεσσαλίας επαναφέρει τις καυτές πατάτες των παράνομων rapid test των αιγοπροβάτων όπως και των εμβολίων τους!
AI υποστηριζόμενο ηχητικό περιεχόμενο
Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Δημήτρης Κουρέτας, επέλεξε πριν από λίγο να προβεί σε μια πανηγυρική ανάρτηση. Και πράγματι, για να μην υπάρχει καμία παρανόηση, διαβάστε την ανάρτηση:
«Εδώ και οκτώ μήνες η περιφέρεια Θεσσαλίας με δική της πρωτοβουλία και με την έγκριση του υπουργείου, χρηματοδοτεί την εργαστηριακή διερεύνηση του ιού της ευλογιάς στο σάλιο των αιγοπροβάτων που έρχονται δείγματα απο ολή τη χώρα. Αναλύουμε σχεδόν 10.000 δείγματα τη βδομάδα και έτσι σφάζουν τα σφαγεία σε όλη τη χώρα. Αλλιώς δεν θα σφάζανε πρόβατα εντός της Ελλάδος. Είναι ένα τεράστιο φορτιο που έχει οργανώσει ο συνάδελφος Γ. Βαλιακος τον οποίο θερμά ευχαριστώ όπως και την διευθύντρια του κτηνιατρικου εργαστηρίου Αθανασία Στουρνάρα. Η περιφέρεια Θεσσαλίας στηρίζει σθεναρά την επιβίωση του κτηνοτροφικού κλάδου στη χώρα.»
Αλησμόνητη παραμένει η στάση του Περιφερειάρχη και επιστήμονα Κουρέτα ο οποίος δεν παύει να συγκλονίζει την επιστημονική κοινότητα με τις απόψεις του αλλά και να προκαλεί το γέλωτα συνάμα καθώς όπως μοναδικά εκείνος συνηθίζει, την ημέρα μπορεί να δηλώνει κατά του εμβολίου της ευλογιάς των αιγοπροβάτων και τη νύχτα να δηλώνει φανατικός υποστηρικτής του ίδιου εμβολίου.
Είναι προφανές ότι η αμφισημία , η διγλωσσία και η υποκρισία του πολιτικού και επιστήμονα Δημήτρη Κουρέτα αποτελούν την πρώτη φύση του και αυτό αρχίζουν και το καταλαβαίνουν άπαντες στη Θεσσαλία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος αναφέρει στην ανάρτηση πως «η Περιφέρεια Θεσσαλίας χρηματοδοτεί την εργαστηριακή διερεύνηση του ιού της ευλογιάς στο σάλιο των αιγοπροβάτων που έρχονται δείγματα από ολόκληρη τη χώρα». Το σημείο όμως που προκαλεί έντονο προβληματισμό είναι ότι πρόκειται για χρήματα του Θεσσαλού φορολογούμενου, που κατευθύνονται σε μια διαδικασία για την οποία η πολιτεία και ο ΕΟΦ δεν έχουν δώσει έγκριση.
Δηλαδή, χωρίς κανέναν επίσημο έλεγχο ή επικυρωμένο πλαίσιο, συνεχίζει να μοιράζει χρηματοδότηση και να «υπογράφει» την αξιοπιστία μιας δράσης που τεχνικά δεν έχει καμία θεσμική επικύρωση. Αυτό δεν είναι απλώς επικοινωνιακό πανηγύρι, είναι ουσιαστικό ζήτημα διαφάνειας και λογοδοσίας για το πώς χρησιμοποιούνται δημόσιοι πόροι. Και όλο αυτό συνοψίζεται σε ένα, «πόσο θράσος έχει ο άνθρωπος». Μιλάει για δράσεις που δεν είχαν θεσμική έγκριση, χρησιμοποιεί δημόσιο χρήμα χωρίς επίσημο έλεγχο και επανέρχεται για το ίδιο θέμα προσπαθώντας να εμφανιστεί ως σωτήρας της θεσσαλικής κτηνοτροφίας. Η πολιτική συνέπεια και η λογοδοσία δεν είναι επιλογές , είναι υποχρέωση. Και εδώ, η ανάρτηση μοιάζει περισσότερο με επίδειξη θράσους παρά με ουσιαστική δράση υπέρ του κλάδου.
Το περιεχόμενο είναι σαφές, η Περιφέρεια παρουσιάζεται ως καθοριστικός παράγοντας ώστε να μπορούν να λειτουργούν τα σφαγεία «σε όλη τη χώρα». Μάλιστα, διατυπώνεται η θέση ότι «αλλιώς δεν θα σφάζανε πρόβατα εντός της Ελλάδος».
Εδώ όμως αρχίζει το ουσιαστικό ερώτημα.
Η εργαστηριακή επιτήρηση ζωονόσων είναι θεσμική υποχρέωση του κράτους και των αρμόδιων δομών. Δεν αποτελεί προσωπικό άθλο. Δεν είναι πολιτική χάρη. Είναι διοικητική και επιστημονική αναγκαιότητα.
Και την ίδια στιγμή, δεν μπορεί να αγνοηθεί ένα πρόσφατο γεγονός, δημόσια τοποθέτηση υπέρ ιατροτεχνολογικού προϊόντος το οποίο εγκρίθηκε και στη συνέχεια ανακλήθηκε άμεσα, επειδή, κατά τις αρμόδιες διαδικασίες, δεν διέθετε τα απαιτούμενα εχέγγυα.
Πόσο θράσος έχει ο άνθρωπος;
Μιλάει για ένα ιατροτεχνολογικό προϊόν που εγκρίθηκε και ανακλήθηκε αμέσως γιατί δεν είχε τα εχέγγυα. Και επανέρχεται τώρα για το ίδιο θέμα, προσπαθώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον σωτήρα της θεσσαλικής κτηνοτροφίας.
Το ζήτημα δεν είναι αν γίνονται 10.000 αναλύσεις την εβδομάδα.
Το ζήτημα είναι η πολιτική συνέπεια.
Δεν μπορεί κάποιος να ζητά χειροκρότημα για την εφαρμογή θεσμικής υποχρέωσης και ταυτόχρονα να παρακάμπτει τη συζήτηση για επιλογές που έθεσαν ζητήματα αξιοπιστίας. Η δημόσια υγεία. ανθρώπινη ή ζωική, δεν επιδέχεται πειραματισμούς ούτε επικοινωνιακές υπερβολές.
Η θεσσαλική κτηνοτροφία πράγματι χρειάζεται στήριξη.
Αλλά η στήριξη μετριέται με σταθερότητα, διαφάνεια και τεκμηρίωση — όχι με αυτοανακηρύξεις σωτηρίας.
Οι πολίτες μπορούν να διαβάσουν.
Και να κρίνουν.
