Παγκόσμια πρωτοτυπία η χορήγηση και η μετέπειτα ανάκληση άδειας λειτουργίας από την ίδια διοικητική αρχή, χωρίς νομική τεκμηρίωση
AI υποστηριζόμενο ηχητικό περιεχόμενο
Η κοινωνία της Θεσσαλίας παρακολουθεί αποσβολωμένη τις εξελίξεις μετά το τραγικό δυστύχημα στην περιοχή των Τρικάλων, στο εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ, που κόστισε τη ζωή σε πέντε γυναίκες μητέρες και εργαζόμενες.
Και αντί να δούμε μετά το φιάσκο της διοίκησης Κουρέτα (όπου οι έλεγχοι που γινόταν στο πεδίο από την περιφέρεια Θεσσαλίας μέχρι και το φονικό δυστύχημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, ήταν μηδενικοί) ουσιαστικούς ελέγχους εκεί όπου πραγματικά απαιτούνται, βλέπουμε κινήσεις που περισσότερο θυμίζουν διαχείριση πανικού και επιλεκτική αυστηρότητα. Ανακαλούνε δηλαδή ανερυθρίαστα άδειες από νομικά πρόσωπα που λειτουργούν επί δεκαετίες, έχουν αδειοδοτηθεί και από τη διοίκηση Κουρέτα και έχουν ελεγχθεί από τους ίδιους εξονυχιστικά!
Εν κατακλείδι ο Κουρέτας και η διοίκηση του χωρίς κανένα νομικό έρεισμα, οδηγούνται σε αυτές τις εκδικητικές και παράνομες ανακλήσεις των αδειών.
Διότι είναι πράγματι οξύμωρο, είναι σίγουρα κυνικό και ταυτόχρονα θεσμικά εξοργιστικό , να επιχειρείται σήμερα επίδειξη αυστηρότητας με κινήσεις εντυπωσιασμού, όταν τα πραγματικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα. Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας εμφανίζεται να προβαίνει σε ανακλήσεις και «ελέγχους», επιχειρώντας να εμφανιστεί ως τιμητής της νομιμότητας, την ώρα που τα ίδια τα διοικητικά δεδομένα τον διαψεύδουν.
Έχει επιδείξει κακουργηματική αμέλεια εκεί που θα έπρεπε να προνοήσει και να είναι αυστηρός για να προασπίσει ανθρώπινες ζωές και επειδή του λες ωμά και απερίφραστα την αλήθεια, παράνομα και εκδικητικά σου στέλνει το πιό άθλιο και αλαζονικό μήνυμα της προσωρινής εξουσίας του.
Η Λάρισα όμως και η Θεσσαλία γενικότερα, δεν είναι συνηθισμένες σε «πρακτικές γιάφκας» και σε κάθε περίπτωση επέλεξε να τη διοικεί περιφερειάρχης με το ΝΟΜΟ και όχι κάποιος επικεφαλής που φλερτάρει καθημερινά με την παραβίαση της ΕΝΝΟΜΗΣ τάξης!
Και ερχόμαστε τώρα στο απολύτως χαρακτηριστικό παράδειγμα του Κέντρου Αποκατάστασης «Animus». Ο ίδιος ο Περιφερειάρχης, η ίδια ακριβώς διοίκηση, χορήγησε την άδεια λειτουργίας με την αύξηση των 19 κλινών στην άδεια και όλες τις υπόλοιπες απαραίτητες εγκρίσεις το 2024. Μετά από 18 μήνες χωρίς να υπάρξει καμία απολύτως μεταβολή στα πραγματικά δεδομένα, χωρίς καμία αλλαγή στους χώρους, χωρίς καμία άλλη διαφοροποίηση στις εγκαταστάσεις και χωρίς οποιοδήποτε νέο στοιχείο που να δικαιολογεί διαφορετική διοικητική κρίση, ο Άρχων του ψεύδους και ο επιστήμονας της αμφισημίας, δεν ανακαλεί μόνο μία άδεια λειτουργίας αλλά ανακαλεί τον ίδιο του τον εαυτό, υποκρινόμενος με βάση την πάγια τακτική του το θύμα ενώ είναι και θύτης και ηθικός αυτουργός, όπως προκύπτει από τη μηνυτήρια αναφορά της θιγόμενης εταιρείας.
Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι άλλο: σε μία περίοδο όπου η ανάγκη για ουσιαστικούς ελέγχους σε βιομηχανικές και παραγωγικές μονάδες ήταν προφανής και επιτακτική, γιατί η διοίκηση επέλεξε να επιδείξει υπερβάλλοντα ζήλο απέναντι σε μία υγειονομική δομή, πλήττοντας ουσιαστικά την ίδια την εταιρεία που τη λειτουργεί, αντί να εστιάσει εκεί όπου υπήρχαν πραγματικοί και άμεσοι κίνδυνοι;
Γιατί το 2026, ο ίδιος ακριβώς θεσμικός παράγοντας προχωρά σε μερική ανάκληση της ίδιας άδειας που από το 2024 ο ίδιος είχε εγκρίνει;
Και εδώ βρίσκεται η απίστευτη πρωτοτυπία που ανάγεται σε παρανομία εξαιτίας της υποκρισίας του. Ο ίδιος εγκρίνει. Ο ίδιος αναιρεί. Ο ίδιος υπογράφει. Ο ίδιος ανακαλεί. Αυτό από μόνο του συνιστά θεσμικό παράδοξο τέτοιου μεγέθους που δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί και ως παγκόσμια πρωτοτυπία.
Διότι δεν είναι απλώς μία διοικητική αντίφαση. Είναι η πλήρης αυτοαναίρεση της ίδιας της διοίκησης. Να αδειοδοτείς το 2024 και, χωρίς καμία απολύτως αλλαγή στα δεδομένα, να αναιρείς την ίδια άδεια το 2026. Να εμφανίζεσαι ως ελεγκτής των ίδιων σου των αποφάσεων. Να δημιουργείς πρόβλημα εκεί όπου μέχρι χθες διαβεβαίωνες ότι όλα λειτουργούν νόμιμα.
Πρόκειται για θεσμική συμπεριφορά που δεν συναντάται εύκολα ούτε σε θεωρητικό επίπεδο.
Αλλά το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό όσο κάποιοι ίσως πιστεύουν. Διότι οι διοικητικές κινήσεις εντυπωσιασμού έχουν και ένα τελικό όριο: τον φυσικό δικαστή. Και εκεί, ενώπιον του αρμόδιου εισαγγελέα, τα ερωτήματα θα είναι απλά και απολύτως συγκεκριμένα. Γιατί αδειοδοτήθηκε το 2024; Με ποια στοιχεία; Με ποιους ελέγχους; Και γιατί, χωρίς να αλλάξει τίποτα απολύτως στους χώρους και στα δεδομένα, η ίδια άδεια ανακλήθηκε το 2026;
Εκεί δεν χωρούν επικοινωνιακές διατυπώσεις, ούτε φανφάρες, ούτε συνήθεις ασυναρτησίες, ούτε δημόσιες σχέσεις. Εκεί ο καθένας αναγκάζεται να πει μόνο την αλήθεια. Και τότε θα φανεί ποιος γνώριζε, ποιος υπέγραψε, ποιος ενέκρινε και ποιος σήμερα επιχειρεί να αναθεωρήσει τις ίδιες του τις πράξεις με τον πλέον χυδαίο τρόπο.
Διότι σε ένα κράτος δικαίου, όταν η διοίκηση αυτοαναιρείται με τέτοιο τρόπο και όταν οι αντιφάσεις αγγίζουν τα όρια της θεσμικής εκτροπής, ο τελικός λόγος ανήκει στη Δικαιοσύνη.
Και όταν η Δικαιοσύνη ζητήσει απαντήσεις, κανείς δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω από ανακλήσεις, δελτία τύπου ή κινήσεις πανικού.
