Ο Πολ Μέσκαλ μίλησε στο ΕΡΤnews και τον Αλέξανδρο Ρωμανό Λιζάρδο, με αφορμή τη διανομή της ταινίας «Άμνετ» στους ελληνικούς κινηματογράφους, αλλά και την πρόσφατη υποψηφιότητά του για Bafta (σ.σ. το οποίο και έχασε από τον Σον Πεν).
Ερ: Όταν κάποιος παρακολουθεί την ταινία, ιδιαίτερα στα τελευταία δευτερόλεπτα, ανατριχιάζει. Κάπου εκεί συνειδητοποιεί ότι αυτού του είδους ο πόνος μπορεί να μετατραπεί σε κάτι τόσο όμορφο που θα υπάρχει για πάντα.
Paul Mescal: Σας ευχαριστώ πολύ για την εισαγωγή…
Ερ: Πώς ήταν να «υποδύεστε» τον Σαίξπηρ, όχι ως τον θρυλικό συγγραφέα, αλλά ως έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει την απώλεια. Πώς ισορροπήσατε ανάμεσα στον μύθο και την ανθρώπινη πλευρά;
Paul Mescal: Για να είμαι ειλικρινής, δεν προσπάθησα να τα ισορροπήσω. Στην πραγματικότητα, προσπάθησα συνειδητά να αφαιρέσω όλη την έννοια του «μύθου».
Δεν ήξερα πώς να το υποδυθώ αυτό. Δεν ήξερα πώς να το προσεγγίσω. Και δεν νομίζω ότι θα ήταν τόσο ενδιαφέρον κινηματογραφικά, εκτός αν κάποιος είναι παθιασμένος με το έργο του Σαίξπηρ, όπως είμαι εγώ.
Αλλά για την οθόνη, για μένα, δεν είχε νόημα να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Έτσι επικεντρώθηκα στον άνθρωπο και όχι στον μύθο.
Ερ: Ο χαρακτήρας σας φαίνεται τόσο αφοσιωμένος στην τέχνη του που απομακρύνεται από την καθημερινή ζωή και ακόμη και από τον πόνο της συζύγου του. Πιστεύετε ότι μερικές φορές οι μεγάλοι καλλιτέχνες χρειάζονται αυτή την απόσταση;
Paul Mescal: Νομίζω ότι έμαθα από αυτή την ταινία πως αυτό πιθανόν να είναι αλήθεια. Όχι πάντα, αλλά μερικές φορές χρειάζεσαι απόσταση από τη ζωή σου για να επενδύσεις πλήρως σε αυτό που δημιουργείς. Άλλες φορές μπορείς να τα συνδυάσεις όλα.
Στην περίπτωση του Σαίξπηρ, όμως, δεν ήταν επιλογή. Για να δημιουργήσει, έπρεπε να πάει στο Λονδίνο. Η απόσταση ήταν «μέρος της συμφωνίας».
Νομίζω ότι το έργο του ωφελήθηκε από αυτό, αλλά ο γάμος και η σχέση του στο σπίτι υπέφεραν. Και μερικές φορές… αυτό συμβαίνει.
Ερ: Ξέρουμε ότι είχατε βρεθεί στην Ελλάδα πριν μερικά χρόνια για τα γυρίσματα του The Lost Daughter. Έχετε αναμνήσεις από εκείνη την εμπειρία;
Paul Mescal: Ήμασταν στις Σπέτσες, μέσα στην περίοδο του Covid. Τώρα μοιάζει πολύ μακρινό παρελθόν. Ο κόσμος τότε ένιωθε πολύ διαφορετικός.
Ήταν η πρώτη μου ταινία. Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά την Jesse.
Ήταν σαν μια όαση σε μια εποχή που ο κόσμος έμοιαζε να καταρρέει γύρω μας. Έχω πολύ ιδιαίτερες αναμνήσεις με πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους.
Ερ: Ως ηθοποιός, χρειάζεται να ανακαλείτε κάτι βαθιά προσωπικό για να δημιουργήσετε έντονο συναίσθημα στην οθόνη;
Paul Mescal: Πολλή από τη δουλειά μου προέρχεται από προσωπικά βιώματα, αλλά δεν κάθομαι να προσπαθώ να ευθυγραμμίσω τη ζωή μου με αυτή του χαρακτήρα.
Υπάρχουν στιγμές σε ένα σενάριο που νιώθω ότι καταλαβαίνω επειδή κάτι παρόμοιο μου έχει συμβεί. Και υπάρχουν άλλες που δεν έχω καμία εμπειρία, πχ. δεν είμαι πατέρας.
Μου αρέσει η ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που μπορείς να φανταστείς και σε αυτά που έχεις ζήσει. Και κρατάω ιδιωτικό το ποιο είναι ποιο, ώστε το κοινό να μην ξέρει τι είναι δικό μου και τι είναι φαντασία.
Αυτό γίνεται όλο και περισσότερο το αγαπημένο μου κομμάτι της δουλειάς μου.
Ερ: Το The History of Sound (που δεν θα κυκλοφορήσει τελικά στην Ελλάδα), το είδα στις Κάννες. Θα θέλατε να μοιραστείτε κάποιες σκέψεις για αυτή την ερμηνεία, που κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση από όσα έχουμε δει;
Paul Mescal: Αγαπώ αυτήn την ταινία. Είναι το πρότζεκτ με το οποίο έχω συνδεθεί για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Νιώθω πολύ κοντά σε αυτόν τον χαρακτήρα· πιθανόν ο Lionel να είναι ο πιο κοντινός σε εμένα από όσους έχω υποδυθεί.
Ήταν μια δύσκολη ταινία στα γυρίσματα, αλλά και εξαιρετικά ανταποδοτική εμπειρία.
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
