Ο Νίκος Παπαδόπουλος απέσπασε το Α’ Βραβείο Δοκιμίου στον 44ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό της Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, για το – μέχρι τώρα – ανέκδοτο έργο του «Γυρεύοντας τον ποιητή». Μιλώντας στην εκπομπή του FORMEDIA RADIO 99.8 «Ennitime is a good time», με την Έννη Λεβέντη και τον Κώστα Ανέστη, ο βολιώτης δικηγόρος–συγγραφέας κράτησε χαμηλούς τόνους, υπογραμμίζοντας πως «Το βραβείο είναι απλώς μια έξωθεν καλή μαρτυρία», αφού –όπως τόνισε– «σε ένα λογοτεχνικό κείμενο… το βραβείο το δίνει πάντα ο αναγνώστης».
Η διάκριση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχε σε λογοτεχνικό διαγωνισμό. Η διαδικασία, όπως περιέγραψε, διασφάλιζε το αδιάβλητο: αποστολή με ψευδώνυμο, σφραγισμένοι φάκελοι, ανεξάρτητες κριτικές επιτροπές ανά είδος και βαθμολόγηση χωρίς καμία αλληλεπίδραση. «Το κείμενο εστάλη με ψευδώνυμο», σημείωσε, τονίζοντας ότι μόνο μετά την τελική βαθμολογία αποκαλύπτονταν τα στοιχεία των δημιουργών.
Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη
Το «Γυρεύοντας τον ποιητή» δεν αναζητά έναν λογοτέχνη της δημοσιότητας, αλλά μια εσωτερική ιδιότητα του ανθρώπου. «Αναφέρεται στο “γυρεύοντας τον ποιητή” που έχει ο καθένας μέσα του», εξήγησε, παραπέμποντας στην αρχαιοελληνική έννοια του «ποιώ» ως “δημιουργώ”. Στο βραβευμένο δοκίμιο, ο λόγος του γίνεται υπαρξιακός και ποιητικός: «Είσαι το ποίημα που διαβάζεις και δεν είσαι πια αυτός που ξεκίνησε να διαβάζει το ποίημα». Η γραφή του κινείται στα όρια δοκιμίου και ποίησης, επιβεβαιώνοντας –όπως ο ίδιος παρατηρεί– ότι πλέον «δεν υπάρχουν στεγανά» στα λογοτεχνικά είδη.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε στην πνευματική ζωή της περιφέρειας, αφιερώνοντας τη βράβευση στον Βόλο και τη Θεσσαλία. «Δεν είναι τελικά μόνο η Αθήνα», είπε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας πως η δημιουργικότητα και η έμπνευση δεν γνωρίζουν γεωγραφικά όρια.
Το δοκίμιο θα ενταχθεί στο τρίτο του βιβλίο, ολοκληρώνοντας μια τριλογία που ήδη βρίσκεται στα σκαριά. Μάλιστα ο ίδιος αποκάλυψε – για πρώτη φορά στην εκπομπή “Ennitime is a good time” τον τίτλο του βιβλίου που θα είναι ” Ήξεις αφίξεις ουκ”.
Μέχρι τότε, το «Γυρεύοντας τον ποιητή» συνεχίζει να λειτουργεί ως μια εσωτερική πρόσκληση: να αναζητήσουμε εκείνον τον δημιουργό που δεν κατοικεί στις «φωταγωγημένες μητροπόλεις», αλλά στο πιο άγνωστο κομμάτι του εαυτού μας.
