Η διάγνωση σκλήρυνσης κατά πλάκας δεν έκοψε το νήμα του αθλητισμού για την ασημένια Παραολυμπιονίκη του Παρισιού
Το 2023 σε ηλικία μόλις 18 ετών, η Λήδα Μανθοπούλου, αθλήτρια του Πελασγού Λάρισας, διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας. Για ένα νέο άνθρωπο με όλο το μέλλον μπροστά του, αλλά και για μια αθλήτρια η οποία μεγάλωσε στον στίβο από την ηλικία των 6 ετών, έτοιμη πλέον να ξεκινήσει την καριέρα της σε γυναικείο επίπεδο, η διάγνωση θα σήμαινε και το τέλος πολλών ονείρων της. Για τη Λήδα όμως όχι…
Γράφει ο Μάνος Καλαμπαλίκης απο την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026
Η Λήδα Μανθοπούλου δεν το έβαλε κάτω. Έμαθε να ζει με αυτό, να πορεύεται μαζί του στην καθημερινότητά της, και να αφήσει την αγάπη της για τον αθλητισμό να υπερισχύσει οποιασδήποτε δυσκολίας θα μπορούσε να βρεθεί στο δρόμο της. Τα αποτελέσματα τη δικαίωσαν, και όσα ακολούθησαν αποτελούν μια επιβεβαίωση πως η θέληση και το πείσμα αναδεικνύονται στη μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου, τη δύναμη της ψυχής.
Παρά το σοκ της σκλήρυνσης κατά πλάκας στα 18 της, επέλεξε να συνεχίσει, ακούγοντας το σώμα της και τον γιατρό της. Η διάγνωση δεν λειτούργησε ως τέλος, αλλά ως αφετηρία μιας νέας πορείας στον παραθλητισμό
Ένα χρόνο μόλις μετά τη διάγνωσή της, η Λήδα Μανθοπούλου κατέκτησε στους θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μέτρα στην κατηγορία Τ38. Τον Σεπτέμβριο του 2025 στην ίδια απόσταση και κατηγορία, σημείωσε ακόμη μία διάκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παραστίβου που διεξήχθη στο Νέο Δελχί της Ινδίας, τερματίζοντας στην 3η θέση και πανηγυρίζοντας το χάλκινο μετάλλιο. Σήμερα ανήκει στο σύλλογο Ελπίδα Θεσσαλονίκης ΑμεΑ και παράλληλα με τον αθλητισμό αποτελεί και φοιτήτρια του ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στα Τρίκαλα.
Υπό αυτό το πρίσμα, μιλά στην «ΠΘ» για την καθημερινότητά της με τη σκλήρυνση κατά πλάκας και τις αντιξοότητες που κάνουν την εμφάνισή τους, για το τι την κρατά ενεργή και της δίνει δύναμη ακόμη και τις δύσκολες μέρες, για το πώς συνδυάζει τον πρωταθλητισμό με τις σπουδές της στην πράξη και το αν υπάρχει στήριξη από την πλευρά της Πολιτείας για τους αθλητές με αναπηρία. Ταυτόχρονα στέλνει το δικό της μήνυμα προς τους γονείς και τα παιδιά που ενδέχεται να βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα παρόμοιο πρόβλημα αλλά θέλουν να συμμετέχουν στον αθλητισμό.
Με δεδομένο ότι ήσουν μόλις 18 χρονών και με όλο το μέλλον μπροστά σου, το να έρχεται μια τέτοια διάγνωση είναι λογικό να αποτελεί ένα σοκ για σένα. Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν έγινε αυτό και ποια σκέψη πέρασε από το μυαλό σου;
Η πρώτη μου σκέψη για να είμαι ειλικρινής πέρα από τον φόβο, είναι το τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Ήταν κάτι καινούριο για μένα, κανείς προφανώς δεν περιμένει μια τέτοια διάγνωση από τη μία μέρα στην άλλη και από εκεί που είσαι καλά να μην εμφανίζεσαι στα χαρτιά καλά. Βέβαια πιστεύω ότι ήταν λίγο πιο τρομακτικό και επώδυνο για τους δικούς μου παρά για μένα. Οι δικοί μου ως πιο μεγάλοι άνθρωποι γνώριζαν τη σκλήρυνση αλλιώς, δεν υπήρχαν θεραπείες παλαιότερα, εξελισσόταν πιο γρήγορα. Πλέον είναι κάτι αρκετά πιο συνηθισμένο.
Η παρουσία ανθρώπων που την ακούν και τη στηρίζουν είναι καθοριστική για να παραμένει ενεργή, ιδιαίτερα στις δύσκολες ημέρες
Το ενδεχόμενο να μπει ο αθλητισμός στην άκρη πέρασε από το μυαλό σου;
Όταν έγινε πρώτη φορά η διάγνωση πέρασα κάποιες μέρες στο νοσοκομείο και μετά βγήκα. Έκανα μια χαλαρή προπόνηση αλλά ήμουν και σε συνεχή συνομιλία με τους γιατρούς. Υπήρχαν διαφορετικές απόψεις για το πώς έπρεπε να συνεχίσω ή όχι. Υπήρχαν άλλοι που έλεγαν να συνεχίσω, άλλοι που με προέτρεπαν να σταματήσω και κάποιοι που μου έλεγαν να ασχοληθώ μόνο με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό, απλώς για να κινούμαι και να μην το σταματήσω τελείως, γιατί είναι κάτι το οποίο κάνω από τα 6 μου. Επομένως το να σταματήσω τελείως θα ήταν κάτι πολύ περίεργο για μένα γιατί τον αθλητισμό τον έχω μέσα μου ξεκάθαρα. Από εκεί και πέρα, άκουσα το δικό μου γιατρό ο οποίο μου είπε να ακούσω το σώμα μου και να συνεχίσω. Από τη στιγμή που οι θεραπείες πήγαιναν καλά, είπαμε να προχωρήσουμε και αυτό έκανα.
Τι θα ήθελες να γνωρίζει ο κόσμος συγκεκριμένα για τη σκλήρυνση κατά πλάκας στους αθλητές;
Είναι μια αόρατη αναπηρία, τουλάχιστον στο δικό μου επίπεδο. Είναι δύσκολη, υπάρχει κι ένας ακόμη αθλητής στην ηλικία μου με το ίδιο θέμα που και οι δύο τρέχαμε και στους αρτιμελείς και στα άτομα με αναπηρία. Για μας είναι δύσκολο, και οι υπόλοιποι δεν μπορούν να το νιώσουν απόλυτα. Ακόμη και μεταξύ μας υπάρχουν διαφορές, ως προς τα συμπτώματα που εκδηλώνουμε για παράδειγμα όταν κουραζόμαστε πάρα πολύ και μερικές φορές εκπλησσόμαστε. Για μας είναι κάτι καινούριο, κάτι που δεν το βλέπεις καθημερινά. Τώρα εγώ συγκεκριμένα είμαι σε ένα καλό επίπεδο, κάνω τις θεραπείες μου και όλο αυτό μου επιτρέπει να αγωνίζομαι και να συνεχίζω την καριέρα μου ως παραθλήτρια.
Στην καθημερινότητά σας σε σχέση με τους αρτιμελείς αθλητές τι αλλάζει πρακτικά στην προετοιμασία των αγώνων και πόσο απαιτητικό είναι αυτό;
Ο κάθε αθλητής από εμάς έχει μια ξεχωριστή αναπηρία. Δεν έχουν όλοι την ίδια αντιμετώπιση. Υπάρχουν για παράδειγμα παιδιά με οπτική αναπηρία που θα κάνουν με διαφορετικό τρόπο προπόνηση. Εμείς με τις νευρολογικές παθήσεις ακούμε θεωρώ πιο πολύ το σώμα μας γιατί μας επηρεάζουν πολύ κάποια πράγματα όπως η υγρασία ή η πολλή ζέστη, ή κάποιες εντάσεις κυρίως ψυχολογικές που μπορεί να υπάρξουν στην καθημερινότητα ακόμη και από έναν τσακωμό για παράδειγμα, είναι πράγματα που επηρεάζουν το νευρικό μας σύστημα. Όσον αφορά καθαρά τον αθλητισμό, αυτό που κάνω εγώ δε με επηρεάζει κάπου τόσο βαριά γιατί είμαι σε πιο ήπια κατηγορία σε σχέση με άλλα παιδιά, όπως για παράδειγμα εκείνους που τρέχουν με τα αμαξίδια. Από εκεί και πέρα εγώ πάντα ακούω το σώμα μου και πράττω ανάλογα. Με τον καινούριο μου προπονητή τώρα βρίσκουμε τα πατήματά μας σιγά σιγά και θα πάμε καλά.
Παρόλα αυτά, θεωρείς ότι όταν η σκλήρυνση κατά πλάκας γίνεται πιο αισθητή στην καθημερινότητά σου πιστεύεις είναι πιο δύσκολο να ανταποκριθείς σωματικά ή πνευματικά/ψυχολογικά;
Αυτό διαφέρει θα έλεγα στην καθημερινότητά μου και καθαρά στο γήπεδο. Στην καθημερινότητά μου είμαι πολύ αγχώδης σε σχέση με το γήπεδο. Το γήπεδο είναι κάτι που το κάνω από πολύ μικρή ηλικία οπότε μου είναι κάτι πάρα πολύ οικείο, όπως και οι αγώνες. Επομένως μέσα στο γήπεδο είμαι πολύ ήρεμη. Αλλά στην καθημερινότητα προφανώς αγχώνομαι περισσότερο. Δεν ξέρεις κάθε ημέρα πώς θα σου ξημερώσει. Εν μέρει ξέρω ότι στο γήπεδο θα κάνω κάτι που το γνωρίζω πολύ καλά οπότε αυτό πάντα με ηρεμεί.
Τι είναι αυτό που πιστεύεις θα σε κρατήσει ενεργή και στις δύσκολες μέρες και τι σου έχει δώσει τη δύναμη να καταφέρεις όσα έχεις πετύχει;
Δεν είναι ένα συγκεκριμένο πράγμα πιστεύω. Αυτό που σίγουρα χρειάζομαι είναι συγκεκριμένους ανθρώπους που να με στηρίζουν και να μπορούν να με καταλάβουν. Δηλαδή αν πάω και πω σε κάποιον ότι τον έχω ανάγκη και να καθίσει λίγο δίπλα μου το χρειάζομαι γιατί νιώθω ότι θέλω κάποιος να με ακούσει, είτε φίλος είτε το αγόρι μου είτε η οικογένειά μου. Κανείς σίγουρα δεν μπορεί να καταλάβει πλήρως πώς το περνάς ή πώς το ζεις αυτό, οπότε το να είναι κάποιος δίπλα μου και να με ακούει μου δίνει αυτοπεποίθηση. Υπάρχουν στιγμές που όπως λέω εγώ μπορεί να χαθεί ένας αθλητής, να σου τύχει μια αναποδιά ή να μην έχεις ξυπνήσει καλά και να νιώθεις ότι η διάθεσή σου είναι σε χαμηλό επίπεδο ή ότι δεν έχει νόημα αυτό που κάνεις. Εγώ αυτό το παθαίνω αρκετές φορές, οπότε εγώ θέλω κατά βάση να είναι οι άνθρωποί μου δίπλα μου και να με ακούν, άσχετα από το αν μπορούν να με καταλάβουν ή όχι.
Πώς συνδυάζεται ο πρωταθλητισμός με τις σπουδές στην πράξη και πόσες ώρες αφιερώνετε στην προπόνηση;
Η βάση μου ήταν στη Λάρισα αλλά από φέτος τον Σεπτέμβρη είμαι αποκλειστικά εδώ στα Τρίκαλα, ώστε να μπορώ να είμαι εντάξει με τις σπουδές μου οι οποίες είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για μένα, γιατί ξέρω ότι ο αθλητισμός δε θα είναι για πάντα. Προσωπικά το συνδυάζω εύκολα, το γήπεδο εδώ στα Τρίκαλα είναι πολύ κοντά, το πρωί έχω μαθήματα και το απόγευμα κάνω προπονήσεις. Οι προπονήσεις είναι 2-2,5 ώρες την ημέρα πέντε με έξι φορές την εβδομάδα. Τώρα όπως ξαναείπα άλλαξα και τον προπονητή μου κυρίως για λόγους απόστασης, είχα δύο πολύ καλούς προπονητές στη Λάρισα, και τώρα έχω έναν καινούριο εδώ στα Τρίκαλα, γιατί όπως είναι λογικό είμαι μια αθλήτρια που χρειάζεται έναν προπονητή από πάνω της.
Υπάρχει υποστήριξη από την Πολιτεία προς εσάς ή από τον ΣΕΓΑΣ;
Αρχικά, στην ουσία εμείς δεν έχουμε σχέση με τον ΣΕΓΑΣ γιατί αφορά τους αρτιμελείς αθλητές. Τώρα πέρα από τα πριμ των αθλητών, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει υποστήριξη και αυτό αφορά και τους αρτιμελείς και τους ανθρώπους με αναπηρία. Κι άλλοι αθλητές που βρίσκονται σε αυτό το σακούλι θα το πω εγώ και ασχολούνται πολλά περισσότερα χρόνια με τον αθλητισμό δε δέχονται βοήθεια. Όλοι ψαχνόμαστε με χορηγούς, να μπορεί κάποιος να μας βοηθήσει για να το συνεχίσουμε ή να συνδυάζεις τη δουλειά σου ή τις σπουδές σου με αυτό γιατί το κάνουν πολλοί αθλητές και είναι πάρα πολύ δύσκολο και με την προσωπική σου ζωή να το συνδυάσεις. Οπότε έχουμε τους χορηγούς και από εκεί και πέρα αν κάποιος δουλεύει μαζί με τον αθλητισμό, είναι κάτι πολύ κουραστικό και σίγουρα θα βγάλει αποτέλεσμα στον αθλητή.
Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου στο άμεσο μέλλον σε αγωνιστικό επίπεδο;
Έρχεται ένα γκραν πρι το οποίο θα γίνει τον Ιούλιο στην Τσεχία, αφορά μόνο γυναίκες αθλήτριες και θα είναι η πρώτη μου τέτοια διοργάνωση σε αυτήν τη χώρα. Έχω στο μυαλό μου και ένα Πανευρωπαϊκό το οποίο ακούγεται αλλά δεν είμαστε ακόμη σίγουροι, υπάρχει αναμονή. Και από κει και πέρα ο μεγάλος στόχος είναι οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες το 2028 και ό,τι άλλο προκύψει φυσικά θα είναι ευπρόσδεκτο.
Είσαι ένα παράδειγμα προς μίμηση. Τι μήνυμα θέλεις να στείλεις σε γονείς και παιδιά που ενδέχεται να τίθενται αντιμέτωποι με μια παρόμοια κατάσταση αλλά θέλουν να συμμετέχουν στον αθλητισμό;
Θέλω να γνωρίζουν ότι ο αθλητισμός κάνει πάρα πολύ καλό σε κάθε άνθρωπο. Αν κάποια οικογένεια έχει βρεθεί με κάποιο πρόβλημα υγείας ή με κάποια ασθένεια σίγουρα ο αθλητισμός βοηθάει, πάντα με τη συναίνεση των γιατρών. Εγώ θεωρώ ότι σου δίνει ελευθερία και δε θέλω να το φοβούνται. Πρέπει να γίνει και πιο συνειδητό και στους υπόλοιπους ότι είμαστε εδώ, υπάρχουμε με τις αναπηρίες μας και δε φοβόμαστε να πάμε στο γήπεδο επειδή μπορεί να δείχνουμε διαφορετικοί. Υπάρχει ελπίδα και στο τέλος της ημέρας αν εσύ νιώθεις καλά με αυτό που έκανες, δε σε νοιάζει τι θα πει ο άλλος. Έχω γυρίσει πάρα πολλές μέρες σπίτι ακόμη και από πόνο αλλά ήμουν καλά μέσα μου και νιώθω ότι αυτό που πάω να κάνω μου αρέσει και έχω ωραία διάθεση και αυτό πιστεύω εκπέμπει και στους γύρω μου. Όταν κάνεις κάτι το οποίο χαίρεσαι και καθαρίζει η ψυχή σου, αυτή η χαρά και η γαλήνη εκπέμπει και στους γύρω.
