Από την 7η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο και το χάλκινο ευρωπαϊκό μετάλλιο στην απόφαση της απόσυρσής της από τα τερέν
Ήταν Αύγουστος του 2021 όταν η 19χρονη τότε Φανή Τζέλη, αθλήτρια του ταε κβο ντο του Συλλόγου Ολυμπιακών Αθλημάτων Τρικάλων (ΣΟΑΤ), καταλάμβανε την 7η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκυο στην κατηγορία των -57 κιλών. Είχαν προηγηθεί εξίσου σπουδαίες επιτυχίες για την ίδια από ακόμη νεαρότερη ηλικία, όπως τα δύο χάλκινα μετάλλια σε ένα Ευρωπαϊκό και ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων αντίστοιχα το 2017 στην κατηγορία των -55 κιλών και ακόμη μια 3η θέση το 2018 στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Νέων στην ίδια κατηγορία. Ακολούθως, μετά το όνειρο της Ολυμπιάδας σημείωσε πληθώρα διακρίσεων με κορυφαία ένα ακόμη χάλκινο μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών το 2024 το οποίο διεξήχθη στο Βελιγράδι.
Γράφει ο Μάνος Καλαμπαλίκης απο την «Πολιτεία Θεσσαλών» Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026
Όλα προμήνυαν μέχρι σήμερα ότι θα γινόταν λόγος για μια αθλήτρια η οποία, με όλο το μέλλον μπροστά της ούσα 24 ετών και με σπουδαία παράσημα ήδη στην καριέρα της παρά το νεαρό της ηλικίας της, θα μπορούσε να αποτελέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα ένα από τα κορυφαία ονόματα στο ελληνικό αθλητικό στερέωμα.
Ωστόσο, με την έλευση του 2026, η Φανή Τζέλη πήρε την απόφαση να δώσει πρόωρο τέλος στην καριέρα της και να αφήσει στην άκρη τον πρωταθλητισμό. Μάλιστα, ανακοίνωσε την επιλογή της αυτή ακριβώς πριν αγωνιστεί στον τελικό του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ταε Κβο Ντο, αιφνιδιάζοντας το σύλλογό της και την ομοσπονδία, και ταυτόχρονα παραχωρώντας τη θέση της στη συναθλήτριά της Θένια Σαρβανάκη.
Υπό αυτό το πρίσμα, η Φανή Τζέλη μίλησε στην «ΠΘ» σχετικά με τους λόγους για τους οποίους οδηγήθηκε σε αυτήν την απόφαση, για τις πιο έντονες στιγμές τις οποίες βίωσε κατά τη διάρκεια της καριέρας της, τι της προσέφερε πάνω από όλα το ταε κβο ντο και τις συνθήκες που επικρατούν γύρω από το άθλημα στην Ελλάδα και για το τι επιφυλάσσει η επόμενη ημέρα για την ίδια.
Τη συζήτηση ολοκληρώνει ο προπονητής της, Νίκος Παϊταρίδης, ο οποίος αναφέρεται στο τι σήμαινε για εκείνον το να έχει υπό την καθοδήγησή του μια αθλήτρια όπως η ίδια, πως αντιμετωπίζονται τέτοιες αποφάσεις από τους προπονητές και στέλνει και το δικό του μήνυμα στους γονείς που θέλουν να βάλουν τα παιδιά τους στο μονοπάτι του αθλητισμού.
Σε τόσο νεαρή ηλικία και με τόσες επιτυχίες στην πλάτη σου, καταλαβαίνεις ότι η απόφασή σου να αποσυρθείς αιφνιδίασε πολλούς. Ποιοί λόγοι σε οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση; Ήταν μια σκέψη που είχε ωριμάσει μέσα σου από καιρό ή προέκυψε πρόσφατα;
Ήταν κάτι αιφνιδιαστικό για όλα τα άτομα γύρω από μένα, εγώ το επεξεργαζόμουν μήνες αυτό. Το σκεφτόμουν πριν το καλοκαίρι, έκατσα αρκετούς μήνες και σκέφτηκα, ζύγισα τα υπέρ και τα κατά της απόφασης και του τι πραγματικά θέλω. Και λίγο παλαιότερα, πριν δύο με τρία χρόνια μου είχε περάσει από το μυαλό λόγω πίεσης. Τώρα ένιωθα ότι έχω φτάσει στην ακμή της πορείας μου, ότι και ψυχολογικά και σωματικά δεν είχα κάτι περισσότερο να δώσω. Δεν είχα αυτήν την ίδια κάψα όπως λέμε.
Τι δε βλέπει ο κόσμος από την καθημερινότητα ενός αθλητή ταε κβο ντο σε επίπεδο πρωταθλητισμού (δυσκολίες, απαιτήσεις προετοιμασίας κλπ) που πιστεύεις ότι πρέπει να το γνωρίζει;
Γενικώς όλα τα αθλήματα όταν κάνεις πρωταθλητισμό έχουν πάρα πολλές δυσκολίες. Στο δικό μας άθλημα έχουμε πολλές ώρες προπονήσεων οι οποίες είναι απαιτητικές, συνήθως είναι διπλές καθημερινά, εγώ έτσι δούλευα. Επίσης παίζουν πάρα πολύ μεγάλο ρόλο η διατροφή και τα κιλά γιατί πρέπει να παίζουμε σε συγκεκριμένες κατηγορίες, οπότε εγώ σαν αθλήτρια ήμουν μονίμως σε δίαιτα και μάλιστα πολύ αυστηρή. Ακόμη, αν ήθελες να κυνηγήσεις διακρίσεις και υψηλές βαθμολογίες για πρόκριση στις διοργανώσεις έπρεπε να τρέχεις συνεχώς στο εξωτερικό, το οποίο μπορεί να χρειαζόταν από μία έως τρεις φορές το μήνα.
Πόσο καθοριστικός ήταν ο ρόλος της οικογένειας, των συναθλητών σου και του προπονητή σου σε αυτή τη διαδρομή;
Γενικά, εγώ υπήρξα τυχερή καθώς είχα την απόλυτη στήριξη από όλο το περιβάλλον μου. Και από την οικογένειά μου, και από τον προπονητή μου και από γυμναστές, διατροφολόγους, όλους όσοι υπήρχαν στην καθημερινότητα όλα αυτά τα χρόνια. Η οικογένειά μου με στήριζε πλήρως, πίστευε σε μένα, δε με πίεσε ποτέ με την κακή έννοια, μόνο όταν έβλεπε ότι είναι για καλό. Ποτέ δε με πίεσαν να κάνω κάτι με το ζόρι επειδή μπορεί να έκανα μια ήττα για παράδειγμα, γιατί καλώς ή κακώς υπάρχουν αρκετοί γονείς σε αυτή τη θέση. Ο προπονητής μου επίσης με έχει στηρίξει πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια και έχει πιστέψει πολύ σε εμένα. Κάποιες φορές ίσως με πίεζε παραπάνω αλλά όπως είπα και προηγουμένως ήταν για καλό καθώς έβλεπε τις δυνατότητές μου, παρόλο που ακόμη και εγώ μπορεί να το έβλεπα αρνητικά. Είχα πάντα δίπλα μου άτομα τα οποία με στήριζαν, με βοηθούσαν, ό,τι χρειαζόμουν ήταν εκεί για μένα και ήταν πάντα κοντά μου. Η οικογένεια μου για παράδειγμα σχεδόν πάντα προσπαθούσε να είναι δίπλα μου σε αγώνες και προπονήσεις για να με στηρίζει σε αυτό που κάνω.
Γενικώς, πιστεύεις ότι στην Ελλάδα υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να στηριχθεί ουσιαστικά και να διατηρηθεί σε αυτό το επίπεδο ένας αθλητής ταε κβο ντο που θέλει να φτάσει ψηλά;
Πλέον τον τελευταίο χρόνο η καινούρια ομοσπονδία που έχουμε προσπαθεί να φτιάξει ένα καινούριο μοντέλο στην Ελλάδα, θεωρώ ότι είναι κάτι το οποίο είναι ένα μεγάλο βήμα για την ελληνική ομάδα και το ελληνικό ταε κβο ντο. Η προετοιμασία που έζησα κι εγώ ήταν κάτι τελείως διαφορετικό, το οποίο τόσα χρόνια σαν αθλήτρια δεν το έχω ζήσει. Μας συγκέντρωσαν ένα δίμηνο όλη την εθνική ομάδα, μας έτρεξαν σε κάποιους αγώνες την Ολυμπιακή Ομάδα. Αυτό έγινε και με την ομάδα των ανδρών και των γυναικών και με τις μικρότερες ηλικιακές κατηγορίες. Νομίζω ότι είναι μια καλή αρχή και ένα καλό πρώτο βήμα για αυτό που θέλουν να κάνουν.
Ποιές είναι οι πιο έντονες στιγμές της καριέρας σου που θα κρατήσεις για πάντα;
Σαν τελευταία προφανώς η αποχώρησή μου από το άθλημα, γιατί παρόλο που δεν ήταν κάποια επιτυχία, ήταν συναισθηματικά η πιο έντονη στιγμή που βίωσα στο άθλημα. Από κει και πέρα σίγουρα η πρόκριση που πήρα για την Ολυμπιάδα του Τόκυο, υπήρχαν και παλιότερα σπουδαίες διακρίσεις απλώς εξαιτίας του ότι ήμουν σε μικρότερη ηλικία δεν τις έβλεπα τόσο καθαρά. Όσο περνούσαν τα χρόνια και έβλεπα ότι οι κόποι μου ανταμείβονται, η δουλειά μου έχει πιάσει τόπο και κατάφερα να παίξω το παιχνίδι που όντως ήθελα να παίξω το καταλάβαινα αυτό πολύ καθαρό οπότε μου έχει μείνει κυρίως η πρόκριση γιατί δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να το καταφέρω και αφού την πήρα συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί και όσο πλησιάζουν τα χρόνια στο σήμερα το ευρωπαϊκό μετάλλιο που κατέκτησα το 2024.
Τι σου έδωσε το ταε κβο ντο στο χαρακτήρα σου και στη ζωή σου και θα το κρατήσεις για πάντα;
Γενικότερα πρόκειται για ένα άθλημα που σου προσφέρει μεγάλη πειθαρχία. Εγώ μέσα από το άθλημα έχω φτιάξει το χαρακτήρα που έχω σήμερα, πέραν από την οικογένειά μου που με έχει βοηθήσει. Αλλά και ο σεβασμός τόσο που έχω στους απέναντι όσο και αυτός που δέχομαι από τα άτομα που ασχολούνται με το άθλημα, είναι για μένα πολύ σημαντικό. Από κει και πέρα, έχω κερδίσει πράγματα όπως φιλίες, εμπειρίες τα οποία παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στο χαρακτήρα ενός αθλητή, με τα άτομα τα οποία συναναστρέφεσαι καθημερινά γύρω από αυτό το άθλημα.
Τι επιφυλάσσει η επόμενη μέρα για σένα; Είναι δύσκολο να αποχωριστείς την ταυτότητα του αθλητή και δη του πρωταθλητή;
Είναι δύσκολο να αποχωριστώ αυτήν την ταυτότητα, έχει περάσει ένας μήνας από την αποχώρησή μου και δεν ξέρω αν το έχω συνειδητοποιήσει πλήρως αν έχω αποχωρήσει από το άθλημα η όχι. Μελλοντικά θα ήθελα να ασχοληθώ με το άθλημα καθώς είναι κάτι που κάνω όλη μου τη ζωή. Πάντα σαν πρώτο πράγμα στη ζωή μου είχα το ταε κβο ντο και όλα τα υπόλοιπα έρχονταν δεύτερα. Θα ήθελα να παραμείνω στο άθλημα, αλλά είναι κάτι το οποίο δεν έχω επεξεργαστεί πλήρως γιατί δεν έχει περάσει και μεγάλο διάστημα. Για παράδειγμα, δεν έχω ξαναπάει για προπόνηση από τότε διότι ήθελα να φύγει όλη η πίεση. Όλοι καλώς ή κακώς είτε από ενδιαφέρον είτε από έκπληξη με ρωτούσαν για αυτήν μου την απόφαση, οπότε όλο αυτό με πίεσε και ήθελα πρώτα να πάρω μια απόσταση για κάποιο διάστημα.
Ο άνθρωπος που ήταν δίπλα της από την πρώτη μέρα.
Στο πλευρό της σε όλη κυριολεκτικά αυτή τη διαδρομή βρισκόταν ο προπονητής της στον Σύλλογο Ολυμπιακών Αθλημάτων Τρικάλων, Νίκος Παϊταρίδης, ο οποίος σαν συνοδοιπόρος της για 18 ολόκληρα χρόνια έζησε από κοντά τόσο τις επιτυχίες όσο και τις δυσκολίες στην πορεία της, από την ηλικία των 6 ετών όταν και ξεκίνησε για πρώτη φορά τον αθλητισμό η Φανή. Ο ίδιος μιλώντας στην «ΠΘ» εξήρε το χαρακτήρα της αθλήτριας της, αναγνωρίζοντας την αξία της και σεβόμενος απόλυτα την απόφασή της, παρά το γεγονός πως υπήρξε αιφνιδιαστικό και για τον ίδιο.
Θα ήθελα το δικό σας σχόλιο για το τι θα κρατήσετε από τη Φανή από την κοινή σας πορεία και για το χαρακτήρα της.
Είναι μια αθλήτρια πραγματικά κορυφαίου επιπέδου και Ολυμπιακού DNA. Θα κρατήσω τις όλες τις όμορφες στιγμές, όσα ζήσαμε. Είναι εξαιρετική, πολύ καλό παιδί, ευγενέστατο. Η απόφαση αυτή ωστόσο είναι δικιά της, όσο κι αν με στενοχωρεί εμένα και όσο κι αν με αιφνιδίασε.
Με την εμπειρία σας, αντιμετωπίζετε με ψυχραιμία τέτοιες αποφάσεις οι οποίες είναι μέρος του αθλητισμού ή πιστεύετε ότι για εσάς είναι ακόμη πιο δύσκολο;
Όταν γίνεται κάτι τέτοιο επιβάλλεται να συνεχίζουμε την πορεία μας σαν προπονητές γιατί υπάρχουν κι άλλοι αθλητές. Αλλά και ο ρόλος του προπονητή δεν είναι μόνο η επίδοση ενός αθλητή. Είναι πάρα πολύ δύσκολο και για μένα, τις επιδόσεις αυτές οι αθλητές τις κάνουν από κοινού μαζί με τους προπονητές. Η απόφαση της Φανής συγκεκριμένα με επηρέασε πάρα πολύ και στενοχωρέθηκα, αλλά η ζωή συνεχίζεται, έτσι είναι η κατάσταση.
Κρίνοντας από το γεγονός ότι μπορεί να υπάρξουν τέτοιες αποφάσεις στο χώρο του αθλητισμού, ο οποίος είναι πάνω από όλα υγεία και δικαίωμα για όλους, εσείς σαν προπονητής για γονείς και νέα παιδιά που θέλουν να μπουν στον αθλητισμό, τι έχετε να πείτε με γνώμονα ότι η πίεση του πρωταθλητισμού μπορεί να επηρεάσει την ψυχική ισορροπία ενός αθλητή;
Ο αθλητισμός και ιδιαίτερα το ταε κβο ντο αφορούν κυρίως την ποιότητα ζωής. Είναι η αγάπη, το πάθος για ό,τι κάνεις σε αυτό το χώρο. Και εγώ που ασχολούμαι τόσα χρόνια και έχω φτάσει σχεδόν στα 60, είμαι συνεχώς μέσα στο χώρο της γυμναστικής. Δεν είναι το χρηματικό ή οποιαδήποτε πίεση, και ειδικά όσον αφορά τα ερασιτεχνικά αθλήματα. Όλοι ξεκινάμε την πορεία κάποιου όχι με σκοπό τον πρωταθλητισμό, αλλά το τι προσφέρει πάνω από όλα ο αθλητισμός. Η συμβουλή μου είναι επομένως να κάνουν όλοι αθλητισμό και να συνεχίσουν να το κάνουν όσο μπορούν γιατί είναι ποιότητα ζωής. Από κει και πέρα, έντονη πίεση βιώνει αυτός που πιέζεται για την επιβίωση. Ο πρωταθλητισμός έχει τη δική του πίεση, αλλά όχι τόσο ισχυρή. Στο τέλος της ημέρας κάνουμε το χόμπι μας, τη δουλειά μας, οπότε για μένα δεν υπάρχει αυτό. Η πραγματική πίεση είναι η πίεση της ζωής
