Στον 21ο αιώνα, σε παγκόσμια κλίμακα, ο αιώνας θεωρείται αιώνας εξέλιξης και τεχνολογικής προόδου. Ιδιαίτερα στον τομέα της άμυνας, έχουν σημειωθεί σημαντικά τεχνολογικά επιτεύγματα που έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο επιλύονται οι διεθνείς συγκρούσεις. Κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα, έχουν αναληφθεί σημαντικές πρωτοβουλίες σχετικά με την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων και την αξιοποίηση της πυρηνικής ενέργειας σε διάφορες περιοχές του κόσμου, όπως η Μέση Ανατολή.
Της Ρεβέκκας Πληκαδίτη* φοιτήτριας Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Ως ανεξάρτητο κράτος, έχει προβεί σε σημαντικές πρωτοβουλίες και όχι μόνο έχει αποκτήσει ένα εκτεταμένο πυρηνικό οπλοστάσιο, αλλά έχει επίσης καταφέρει να διατηρήσει τη θέση του ανάμεσα σε ισχυρά και κυρίαρχα κράτη. Θεωρεί υψίστης σημασίας τη διατήρηση της ισχύος του χωρίς την παρέμβαση άλλων χωρών. Για τον λόγο αυτό, υπογραμμίζει τη σημασία των ενόπλων δυνάμεών του, καθώς αποτελούν το βασικό μέσο διασφάλισης της εθνικής του κυριαρχίας.
Στο παρελθόν, αναγνώρισε τη σημασία της αντιμετώπισης του ζητήματος της πυρηνικής διάδοσης και των σύγχρονων μορφών πολέμου, υπογράφοντας τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (1985). Ωστόσο, επανεξετάζοντας την απόφασή του, αποφάσισε να αποχωρήσει, καθώς δεν ευθυγραμμιζόταν με τις πολιτικές της κυβέρνησής του. Παράλληλα, συμμετείχε ενεργά στον περιορισμό του φαινομένου με την προσχώρησή του στη Σύμβαση για τα Βιολογικά και Τοξικά Όπλα (13/04/1987), καθώς και στη Σύμβαση για την Απαγόρευση Στρατιωτικών ή Άλλων Εχθρικών Τεχνικών Τροποποίησης του Περιβάλλοντος (08/04/1984).
Αφού εντοπιστεί με σαφήνεια το πρόβλημα, είναι κρίσιμο να προταθούν μέτρα για τον περιορισμό και τη σταδιακή εξάλειψή του. Για παράδειγμα, είναι απαραίτητο να αξιοποιηθούν με σύνεση όλα τα διαθέσιμα τεχνολογικά μέσα, ώστε να διατηρείται η ισορροπία ισχύος και η αμυντική ικανότητα των κρατών. Επιπλέον, βασική προτεραιότητα θα πρέπει να αποτελεί η διασφάλιση λογοδοσίας και διαφάνειας σε σχέση με τους διεθνείς κανόνες και συμβάσεις, οι οποίοι θα πρέπει να προσαρμόζονται και να σέβονται τις ιδιαιτερότητες κάθε κράτους, ώστε να καθίστανται πιο ελκυστικοί προς υπογραφή.
Τέλος, αλλά εξίσου σημαντικό, η DISEC οφείλει να παρεμβαίνει ενεργά σε περιπτώσεις παραβίασης, όχι μόνο διεθνών συνθηκών αλλά και σε περιπτώσεις παράνομων δοκιμών οπλικών συστημάτων σε εδάφη άλλων κρατών – όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση του Ισραήλ.
*Σύντομο Βιογραφικό – Η Ρεβέκκα Πληκαδίτη είναι φοιτήτρια στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου στην Αθήνα. Από τα πρώτα της ακαδημαϊκά βήματα έχει επιδείξει έντονο ενδιαφέρον για τη διεθνή πολιτική, τη διπλωματία και τα ζητήματα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Συμμετέχει ενεργά σε προσομοιώσεις Ηνωμένων Εθνών (Model United Nations – MUN), τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, αποκτώντας εμπειρία σε διαπραγματεύσεις, δημόσιο λόγο και ανάλυση διεθνών ζητημάτων. Παράλληλα, καλλιεργεί συστηματικά τις γλωσσικές της δεξιότητες, επενδύοντας στη μελέτη ξένων γλωσσών, στοιχείο απαραίτητο για την ενασχόληση με τον χώρο των διεθνών σχέσεων. Είναι ενεργή στα ακαδημαϊκά και κοινωνικά δρώμενα, επιδιώκοντας συνεχή ενημέρωση και ουσιαστική συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο. Τα ενδιαφέροντά της επικεντρώνονται στη γεωπολιτική, την ευρωπαϊκή πολιτική, τον ρόλο του ΝΑΤΟ στο σύγχρονο διεθνές σύστημα και τις εξελίξεις στον τομέα της διεθνούς ασφάλειας.
