Βιρτζίνια Τζιούφρε: Θα ενθάρρυνε και άλλα θύματα να μιλήσουν

«Στα χρόνια που ήμουν μαζί τους, με “διέθεταν” σε δεκάδες πλούσιους και ισχυρούς ανθρώπους. Με χρησιμοποιούσαν και με ταπείνωναν συστηματικά – και σε ορισμένες περιπτώσεις μου έκοβαν την αναπνοή, με χτυπούσαν και με άφηναν αιμόφυρτη», έγραψε η Βιρτζίνια Τζιούφρε για τον Επστιν και τον κύκλο του. «Πίστευα ότι μπορεί να πεθάνω ως σκλάβα του σεξ».

Η ιστορία της Βιρτζίνια Τζιούφρε είναι η προσωπική μαρτυρία μιας γυναίκας που ανέφερε αργότερα ότι έζησε την πιο σκοτεινή πλευρά της εξουσίας και του πλούτου. Είναι ταυτόχρονα όμως κι ένα χρονικό σιωπής, φόβου και άνισης ισχύος, που φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο δίκτυα επιρροής μπορούν να λειτουργούν για χρόνια στο περιθώριο της λογοδοσίας. Στα απομνημονεύματά της, που εκδόθηκαν έξι μήνες μετά την αυτοκτονία της, η Τζιούφρε επιχειρεί να ανακτήσει τη φωνή που – όπως υποστηρίζει – της αφαιρέθηκε όταν ήταν ακόμη έφηβη, περιγράφοντας μια διαδρομή από την εκμετάλλευση και την κακοποίηση προς τη δημόσια καταγγελία και την αναζήτηση απονομής δικαιοσύνης. Αυτή είναι και η παρακαταθήκη της.

Το «Nobody’s Girl» («Κορίτσι κανενός») ήταν από τη μια, αφήγηση ενός ανεπούλωτου τραύματος αλλά και απόπειρα να καταγραφεί, μέσα από τη δική της οπτική, το πώς μια νεαρή κοπέλα εγκλωβίστηκε σε ένα σύστημα που, κατά την ίδια, προστάτευε τους ισχυρούς και άφηνε τα θύματα αόρατα. Καταγράφει τη διαδρομή της από τα παιδικά της χρόνια σε μια φάρμα στη Φλόριντα έως την ανάδειξή της σε υπέρμαχο των δικαιωμάτων θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης και εμπορίας ανθρώπων. Οχι πως τα πρώιμα χρόνια της ήταν ανέφελα: είχε καταγγείλει σεξουαλική κακοποίηση από τον πατέρα της κι έναν στενό οικογενειακό φίλο, πληγές που αποτυπώθηκαν σε προβλήματα συμπεριφοράς, απουσίες από το σχολείο και χρήση ουσιών με αποτέλεσμα να σταλεί σε πρόγραμμα για «δύσκολους εφήβους» στο Παλμ Μπιτς. Υστερα από επανειλημμένες αποδράσεις, επέστρεψε στο σπίτι της και το 2000 άρχισε να εργάζεται στην έπαυλη Μαρ-α-Λάγκο ως υπεύθυνη αποδυτηρίων, καθώς ο πατέρας της ήταν συντηρητής και εξασφάλισε την πρόσληψή της ενώ τη σύστησε και στον Ντόναλντ Τραμπ.

Η γνωριμία με τη Μάξγουελ

Στις σελίδες του βιβλίου της περιγράφει μια ζωή που άλλαξε δραματικά όταν ήταν ακόμη ανήλικη, μετά τη γνωριμία της με την Γκίσλεϊν Μάξγουελ, συνεργάτιδα του Τζέφρι Επστιν. Η προσέγγιση έγινε στη Μαρ-α-Λάγκο και τη γέμισε ελπίδες ότι θα ανοιγόταν μπροστά της μια ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον. Μέσα από μια διαδικασία που της παρουσιάστηκε αρχικά ως ευκαιρία απασχόλησης και εκπαίδευσης, βρέθηκε σύντομα μπλεγμένη σε ένα δίκτυο που τη μετέφερε σε διάφορες χώρες και μέρη να εξαναγκάζεται σε σεξουαλικές πράξεις με ισχυρούς άνδρες. Στο βιβλίο της κάνει λόγο για συστηματική κακοποίηση και ψυχολογική χειραγώγηση. Υποστηρίζει ότι ο Επστιν και οι συνεργάτες του χρησιμοποιούσαν την τρομοκράτηση, τις απειλές και την οικονομική εξάρτηση για να διασφαλίζουν τη σιωπή της. Εκβιασμοί που αφορούσαν το στενό της περιβάλλον έχτιζαν τείχη και ενίσχυαν το αίσθημα παγίδευσης και αδυναμίας διαφυγής.

Σε πολλές περιπτώσεις δίνει λεπτομέρειες για περιστατικά βίας και εξευτελισμού, αναφέροντας ότι υπέστη σωματική κακοποίηση που την έκανε να φοβάται για τη ζωή της. Σε ένα ιδιαίτερα σκληρό απόσπασμα, αναφέρει ότι βιάστηκε από έναν άνδρα τον οποίο επέλεξε να κατονομάσει μόνο ως «γνωστό πρωθυπουργό» ή, σε άλλο σημείο, ως «πρώην υπουργό», περιγράφοντας την εμπειρία ως την πιο βίαιη που είχε βιώσει μέχρι τότε.

Ιδιαίτερη θέση στις μαρτυρίες της καταλαμβάνει και ο – πρώην – πρίγκιπας Αντριου, μια γνωριμία που της παρουσιάστηκε ως «ξεχωριστή» εμπειρία για να καταλήξει – κατά την αφήγησή της – σε άλλη μια πράξη εκμετάλλευσης. Στις 25 Απριλίου 2025 στα 41 της χρόνια, η Βιρτζίνια Τζιούφρε βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στην Αυστραλία, έχοντας δώσει τέλος στη ζωή της. Το 2022, οι δικηγόροι της είχαν καταλήξει σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με τον πρίγκιπα Αντριου, χωρίς καμία παραδοχή ευθύνης εκ μέρους του ενώ εκείνος εξακολουθεί να αρνείται ότι είχε σεξουαλική σχέση μαζί της, ότι διακινήθηκε προς αυτόν μέσω του Επστιν ή ακόμη και ότι τη γνώρισε ποτέ.

Ενα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο βιβλίο αλλά και σε όλες τις μαρτυρίες της ήταν το αίσθημα απώλειας ταυτότητας. Ανέφερε ότι για χρόνια ένιωθε πως δεν ανήκε πουθενά, πως η ζωή της καθοριζόταν από τις επιθυμίες άλλων. Ο τίτλος «Nobody’s Girl» αντικατοπτρίζει αυτή την αίσθηση εγκατάλειψης και αποξένωσης, αλλά και την προσπάθειά της να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της μέσα από την αφήγηση της ιστορίας της.

Η παρακαταθήκη

Στην παρακαταθήκη της μπαίνει η εστίαση της προσοχής στην ψυχολογική επίδραση της κακοποίησης καθώς μίλησε για φόβο, ενοχές και ντροπή, αλλά και για τη δυσκολία να γίνει πιστευτή. Αναγνωρίζοντας ότι η δημοσιοποίηση των εμπειριών της είχε βαρύ προσωπικό κόστος, θεωρούσε ωστόσο ότι η σιωπή θα σήμαινε συνέχιση της ατιμωρησίας.

Οταν για πρώτη φορά κατηγόρησε δημόσια τον Επστιν βρέθηκε αντιμέτωπη με αγωγές, καταθέσεις κι έντονη δημόσια έκθεση. Οπως συμβαίνει συχνά με θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και εμπορίας ανθρώπων, η Τζιούφρε πάλεψε με ζητήματα ψυχικής υγείας για μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής της.

Η κληρονομιά της στο σήμερα ήταν η ενίσχυση της φωνής επιζώντων θυμάτων και η έκθεση των μηχανισμών εκείνων που επιτρέπουν την κακοποίηση και τη διακίνηση ευάλωτων ανθρώπων. Οι μαρτυρίες και το βιβλίο της συνέβαλαν στη δημόσια αφύπνιση, στη διεκδίκηση απονομής δικαιοσύνης και στην ενθάρρυνση άλλων θυμάτων να μιλήσουν.

«Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου οι δράστες νιώθουν μεγαλύτερη ντροπή από τα θύματά τους και όπου κάθε άνθρωπος που έχει πληγεί μπορεί να αντιμετωπίσει τους κακοποιητές του όταν είναι έτοιμος, ανεξάρτητα από το πόσος χρόνος έχει περάσει».

Πηγή: tanea.gr