Το γαλλικό τένις τα τελευταία χρόνια ζει ανάμεσα σε σποραδικές εκλάμψεις και σε μια μόνιμη αίσθηση προσμονής. Υπάρχει ταλέντο, υπάρχει ιστορία, αλλά λείπουν οι σταθεροί πρωταγωνιστές που να δώσουν συνέχεια και βάθος. Σήμερα, όμως, το μέλλον δεν είναι πια μια αφηρημένη έννοια ή ένα γενικόλογο «ελπίζουμε στη νέα γενιά». Έχει ονόματα, ηλικία, πρόσωπα και –κυρίως– αποτελέσματα. Η Κσένια Εφρέμοβα και ο Μοϊζέ Κουαμέ είναι μόλις 16 ετών και έχουν ήδη δείξει κάτι σπάνιο: ότι έχουν αφήσει πίσω την ταμπέλα της υπόσχεσης και έχουν μπει στη ζώνη της απτής, χειροπιαστής πραγματικότητας.
Το κοινό τους στοιχείο δεν είναι μόνο η ηλικία ή το διαβατήριο. Είναι το γεγονός ότι έχουν ήδη δοκιμαστεί σε περιβάλλον «μεγάλων», χωρίς να λυγίσουν. Το ταλέντο τους είναι εμφανές, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται: η Γαλλία δείχνει αποφασισμένη να τους προστατεύσει από τις παγίδες της πρόωρης υπερέκθεσης και της βιασύνης για άμεσα αποτελέσματα. Αν αυτό το σχέδιο τηρηθεί, το γαλλικό τένις μπορεί να αρχίσει να βλέπει ξανά μπροστά του μια πραγματική αναγέννηση.
Η Κσένια Εφρέμοβα, γεννημένη το 2009, έχει μια διαδρομή που από μόνη της εξηγεί τη σπάνια ωριμότητά της. Γεννήθηκε στη Μόσχα, αλλά η καριέρα της διαμορφώθηκε στη Γαλλία, όπου απέκτησε την υπηκοότητα το 2023. Η προπόνησή της πέρασε από τη Γαλλική Ριβιέρα και από περιβάλλοντα υψηλού επιπέδου, με ένα διάστημα και κοντά στον Πατρίκ Μουρατόγλου. Το σημείο καμπής, αυτό που την έβγαλε οριστικά από τον στενό κύκλο των ειδικών και την έφερε στο προσκήνιο, ήταν η κατάκτηση του τίτλου στο Australian Open juniors πριν λίγες ημέρες. Με τη νίκη της στον τελικό έγινε η πρώτη Γαλλίδα που κατακτά το συγκεκριμένο τρόπαιο μετά το 1999, ένα ιστορικό βάθος που από μόνο του λέει πολλά.
Ο τρόπος που μίλησε μετά τον ημιτελικό ήταν ενδεικτικός του χαρακτήρα της: χωρίς υπερβολές, χωρίς μεγάλα λόγια, απλώς «παίζω όλο και καλύτερα από αγώνα σε αγώνα». Το τένις της έχει ήδη καθαρή ταυτότητα: δεξιόχειρας, διπλό backhand, υψηλός ρυθμός και φυσική τάση να παίρνει την πρωτοβουλία. Δεν φοβάται να επιτεθεί, αλλά δεν παίζει και άναρχα. Τα πρώτα «νούμερα των μεγάλων» είναι ήδη εκεί: συμμετοχές και τίτλοι στο ITF circuit και μια θέση γύρω στο Νο 583 της παγκόσμιας κατάταξης της WTA. Για τη Γαλλία, όμως, ίσως πιο σημαντική από το ranking είναι η ψυχική της αντοχή. Η μετακόμιση σε άλλη χώρα για χάρη του τένις και η απώλεια του πατέρα της από λέμφωμα πριν από πέντε χρόνια τη σημάδεψαν, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται να τη δυνάμωσαν, δίνοντάς της μια ωριμότητα σπάνια για την ηλικία της.
Στην άλλη πλευρά, ο Μοϊζέ Κουαμέ εκπροσωπεί ένα διαφορετικό, αλλά εξίσου συναρπαστικό προφίλ. Γεννημένος επίσης το 2009, στο Σαρσέλ, είναι δεξιόχειρας με διπλό backhand και ένα σώμα ήδη έτοιμο για το απαιτητικό τένις των ενηλίκων. Η περίπτωσή του είναι κλασικό παράδειγμα πρώιμης εκτόξευσης, γι’ αυτό και η προσοχή γύρω του είναι διπλή: όχι μόνο για να αξιοποιηθεί το ταλέντο, αλλά και για να προστατευθεί από τραυματισμούς και από το «κάψιμο» που έχει στοιχίσει σε τόσους άλλους.
Η είσοδός του στο κυρίως ταμπλό του ATP 250 του Μονπελιέ, περνώντας από τα προκριματικά, ήταν ιστορική: έγινε ο πρώτος παίκτης γεννημένος το 2009 που αγωνίζεται σε αγώνα αυτού του επιπέδου.
Λίγους μήνες νωρίτερα είχε γίνει και ο νεότερος που κέρδισε βαθμό ATP, ενώ σήμερα κινείται γύρω στο Νο 500 της κατάταξης. Όσοι τον παρακολουθούν από κοντά μιλούν για δύναμη και χτύπημα στην άνοδο. Υπάρχει μια φράση που επανέρχεται συχνά και είναι χαρακτηριστική: «παίζει πολύ δυνατά, ακόμη και για προπόνηση».
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιβάν Λιούμπισιτς, ο άνθρωπος που μετά την εμπειρία του δίπλα στον Ρότζερ Φέντερερ προσλήφθηκε από τη γαλλική ομοσπονδία για να συμβάλει στην ανασυγκρότηση, έχει πει ότι κάποιες φορές «πρέπει να τον σταματάω γιατί χτυπάει την μπάλα υπερβολικά δυνατά».
Η ομοσπονδία, πάντως, επιμένει σε ένα μοντέλο ελεγχόμενης εξέλιξης: επιλεκτικές προσκλήσεις, σταδιακά βήματα και αποφυγή της παγίδας του «πολλά και πολύ νωρίς». Τα πρότυπά του δείχνουν το μέγεθος των φιλοδοξιών του: Νόβακ Τζόκοβιτς και Γιανίκ Σίνερ, τον οποίο θα ήθελε κάποτε να αντιμετωπίσει, έστω και σε προπόνηση. Με τον Σίνερ μοιράζεται και ένα παιδικό όνειρο: να γίνει οδηγός Formula 1. Δεν είναι τυχαίο ότι το αυτοκίνητο είναι το αγαπημένο του άθλημα. Ίσως γι’ αυτό όλα γύρω του κινούνται ήδη τόσο γρήγορα.
Η Γαλλία γνωρίζει καλά ότι το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Όμως η Εφρέμοβα και ο Κουαμέ δείχνουν κάτι περισσότερο από απλή υπόσχεση: δείχνουν κατεύθυνση. Αν το σύστημα τους προστατεύσει και αν οι ίδιοι συνεχίσουν με την ίδια ισορροπία, το γαλλικό τένις μπορεί επιτέλους να πάψει να μιλά για το παρελθόν και να αρχίσει να χτίζει σοβαρά το μέλλον του.
Πηγή: in.gr
