Σε τροχιά αναδιάταξης δυνάμεων κινείται η Χαριλάου Τρικούπη, ενόψει Συνεδρίου, κινούμενη στη δύσκολη ισορροπία μεταξύ της αυτόνομης πορείας και μιας «αμφίπλευρης διεύρυνσης». Την ίδια ώρα, ωστόσο, ξεδιπλώνεται ένα παρασκήνιο με πρωταγωνιστές κορυφαία στελέχη, διαφορετικές στρατηγικές προσεγγίσεις και διαφωνίες για το πώς πρέπει να χτιστεί η «μεγάλη παράταξη».
Η στρατηγική της ηγεσίας είναι σαφής: «Αυτονομία και Κοινωνική Συμμαχία», με το ΠΑΣΟΚ ως πόλο σταθερότητας. Για τον σκοπό αυτό, επιδιώκει την αμφίπλευρη στόχευση. Από τη μία πλευρά, κάνει κάλεσμα προς το Κέντρο, ως ένας συμβολικός «κυματοθραύστης» για τους απογοητευμένους μετριοπαθείς ψηφοφόρους της ΝΔ που ψηφίζουν με βασικό κριτήριο το τεχνοκρατικό και διαχειριστικό προφίλ.
Και, από την άλλη, επιχειρεί κάλεσμα προς τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία που στρέφεται, πια, σε μια πιο μαχητική ρητορική στα εργασιακά και κοινωνικά ζητήματα, την ανταποδοτικότητα και το κράτος δικαίου.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Χαριλάου Τρικούπη αντιμετωπίζει το Συνέδριο και ως μια καταγραφή διαθέσεων, καλώντας «χωρίς face control» όποιον θέλει να συμμετάσχει στον προσυνεδριακό διάλογο, ενώ καλεί τις προοδευτικές δυνάμεις να συμμετέχουν σε τραπέζια διαλόγου, όπως, για παράδειγμα, για τη συνταγματική αναθεώρηση.
Διαφωνίες για τη λίστα ονομάτων
«Αγκάθι» παραμένει, ωστόσο, η σεναριολογία των μεταγραφών. Ενδεικτικό παράδειγμα, αντιδράσεις στις φήμες επιστροφής της Νίνας Κασιμάτη. Ο Φίλιππος Σαχινίδης, βασικός εκφραστής των παπανδρεϊκών, έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι θα πρέπει πρώτα η Κασιμάτη «να εξομολογηθεί και να ζητήσει συγγνώμη», αναφερόμενος σε όσα είχε γράψει στο παρελθόν για τον Γιώργο Παπανδρέου. Διαφωνίες για τις μεταγραφές από άλλα κόμματα έχουν επίσης εκφράσει οι δύο «δελφίνοι», ο Χάρης Δούκας και ο Παύλος Γερουλάνος. Η συζήτηση περί «πολιτικής υγιεινής» του ΠΑΣΟΚ σκοντάφτει ειδικά στην καχυποψία για την πιθανή εισροή στελεχών που μέχρι πρότινος «ύβριζαν» το ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει, κοινώς, έντονη δυσφορία για σενάρια που εμπλέκουν τα πρόσωπα από το περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ, με την ηγεσία να καλείται να διαβεβαιώσει ότι δεν θα υπάρξει αλλοίωση της φυσιογνωμίας του κόμματος.
Η φράση «όχι σε γυρολόγους», που χρησιμοποιεί συχνά ο Ανδρουλάκης, απευθύνεται ακριβώς σε αυτό το ακροατήριο, επιχειρώντας να κλείσει τη συζήτηση για συνεργασίες κορυφής. Αντίστοιχα, διατυπώνεται ανησυχία για την επιρροή στελεχών ενδεχομένως πιο… φιλικά διακείμενων στα σενάρια συνεργασίας με τη ΝΔ ή που απλώς ταυτίζονται με κάποιες θεωρούμενες «κεντρώες θέσεις». Σε αυτή την κατηγορία εντάσσεται η Αννα Διαμαντοπούλου, της οποίας οι δηλώσεις μπαίνουν στο μικροσκόπιο από το πιο «αριστερόστροφο» ή/και «αντιδεξιό» κομμάτι της βάσης.
Ο παράγοντας Δούκας
Κάπως έτσι, δεν είναι άδικο να πούμε ότι η πορεία προς το Συνέδριο δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Είναι ενδεικτικό ότι ο Δούκας, συμμετέχοντας στο Πολιτικό Συμβούλιο, διαφοροποιείται τασσόμενος υπέρ ενός πιο ανοιχτού διαλόγου με την Αριστερά και τα κινήματα, υποστηρίζοντας τη δημιουργία ενός ευρύτερου «κοινωνικού και πολιτικού μετώπου» που θα πιέσει την κυβέρνηση. Για την πλευρά Δούκα, η πολιτική αυτονομία δεν πρέπει να σημαίνει απομόνωση και η διεύρυνση δεν μπορεί να είναι αμφίπλευρη.
Κι αναμένεται να επιμείνει στη θέση του να αποκλειστεί αυστηρά από το Συνέδριο κάθε πιθανότητα συγκυβέρνησης με τη ΝΔ, πέραν των ήδη διακηρυγμένων θέσεων για την αυτονομία του.
Θα χρειαστούν, άρα, χειρισμοί χειρουργικής ακρίβειας για να εκτονωθούν οι διαφωνίες, ώστε να πάψουν να πλήττουν την εικόνα του κόμματος και να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης της νεοδημοκρατικής επικοινωνίας.
Δεν ήταν τυχαία η προειδοποίηση του Ευάγγελου Βενιζέλου (στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Γιώργο Παπαχρήστο): «Πρέπει όλοι να αντιληφθούν ότι για να πάνε καλά πρέπει να το θέλουν όλοι. Εάν δεν το θέλουν, δεν θα πάνε καλά. Αρα, δεν θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι».
Αντεπίθεση με το κράτος δικαίου
Μιας κι έπιασα τα πασοκικά, να σας πω ότι στη Χαριλάου Τρικούπη σκοπεύουν να πάρουν κι άλλες πρωτοβουλίες για τα ζητήματα κράτους δικαίου, εκτός από το αίτημα προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης στη Βουλή που θα κατατεθεί μες στις επόμενες ημέρες. Ηδη χθες ο Δημήτρης Μάντζος και ο Γιώργος Παπανδρέου, μέλη της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, κατέθεσαν στην αρμόδια Επιτροπή Παρακολούθησης ένα υπόμνημα για αυτό ακριβώς το ζήτημα, κάνοντας λόγο για σοβαρές προκλήσεις και απειλές στη λειτουργία των θεσμών, «φαινόμενα που στο παρελθόν αποτέλεσαν τα αίτια να οδηγηθεί η χώρα σε βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση».
Η αναφορά στέκεται ιδιαιτέρως στο σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων και στην άρνηση εφαρμογής της δικαστικής απόφασης του ΣτΕ που δικαίωσε τον Ανδρουλάκη, όπως και στις αποκαλύψεις της εν εξελίξει δίκης για το Predator. Αναφέρονται, επίσης, στα Τέμπη και στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στα προβλήματα νομοθέτησης και στα ζητήματα που αφορούν τις ανεξάρτητες Αρχές.
Καταδικαζόμαστε, αλλά δεν συμμορφωνόμαστε
Παρεμπιπτόντως, είναι αρκετά δυσάρεστα τα στοιχεία που αφορούν την Ελλάδα στην απολογιστική έκθεση για το 2025 που δημοσίευσε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Με 33 καταδικαστικές αποφάσεις, η Ελλάδα είναι στην 6η θέση του τοπ 10 των παραβατών (ανάμεσα σε 46 χώρες). Μας ξεπέρασαν μόνο η Τουρκία, η Ουκρανία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία και η Ιταλία. Οι περισσότερες καταδίκες αφορούν παραβιάσεις του άρθρου 3, περί απάνθρωπης μεταχείρισης (κυρίως για την κατάσταση σε φυλακές, αστυνομικά τμήματα και το Μεταναστευτικό – Προσφυγικό). Και μια πολύ ενδιαφέρουσα επισήμανση είναι ότι το 50% των αποφάσεων του ΕΔΔΑ κατά της Ελλάδας των τελευταίων δέκα ετών εκκρεμεί ακόμα προς υλοποίηση από τις ελληνικές Αρχές.
Στην αρένα και η Eurostat για τα εργατικά ατυχήματα
Συνεχίζονται αμείωτες οι εντάσεις μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για τα εργατικά ατυχήματα, στο φόντο της τραγωδίας στο εργοστάσιο της «Βιολάντα». Χθες ο Αδωνις Γεωργιάδης επιτέθηκε στο ΠΑΣΟΚ και τον Παύλο Χρηστίδη, λέγοντας ότι «δεν έχει πλέον καμία απολύτως ελπίδα να σοβαρευτεί» και πως υιοθετεί απόψεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Ενώ ο κανόνας στατιστικής καταγραφής των εργατικών ατυχημάτων είναι ο ίδιος κοινός σε όλες τις χώρες της ΕΕ, κατηγορούμαστε γιατί εμείς ειδικά δεν κάνουμε την καταγραφή με διαφορετικό τρόπο από όλους τους άλλους» υποστήριξε, κατηγορώντας τον Χρηστίδη για «κατάντια».
Για την ιστορία, ο Χρηστίδης αναφέρθηκε στη Eurostat. Η οποία αναφέρει ρητώς πως λαμβάνει τα στοιχεία από τα κράτη-μέλη που δεν έχουν όλα το ίδιο σύστημα καταγραφής. Στο γεγονός αυτό αποδίδει τις μεγάλες αποκλίσεις (κυρίως στα μη θανατηφόρα ατυχήματα) κάνοντας λόγο ρητά για υποκαταγραφή σε χώρες που εμφανίζουν χαμηλούς αριθμούς, όπως η Ελλάδα.
Πηγή: tanea.gr
