Προαλείφεται για χαλίφης στη θέση του Χαλίφη ή είναι κάτι άλλο... ;
Στην πολιτική, η απόσταση ανάμεσα στην εικόνα και στην πραγματικότητα συχνά μετριέται σε χρόνο. Και στη δοκιμαζόμενη Θεσσαλία, η περίπτωση της Μαρίας Γαλλιού δείχνει να επιβεβαιώνει τον κανόνα. Προεκλογικά, το αφήγημα ήταν σαφές και προσεκτικά χτισμένο: «Μαρία του λαού». Προσιτή, παρούσα, με ρητορική ενσυναίσθησης και λόγο που ακουμπούσε τη βάση. Μια πολιτικός που δήλωνε ότι βρίσκεται «δίπλα στους πολλούς» και μακριά από κλειστά γραφεία, μηχανισμούς και ιεραρχίες.
Σήμερα, όμως, αρκετοί στην Περιφέρεια Θεσσαλίας αναρωτιούνται αν αυτή η εικόνα αρχίζει να ξεθωριάζει ακόμη και από τους πρώτους μήνες εκλογής της ή να χαρακτηρίζονται από μια εμφανή μετατόπιση. Παρουσίες επιλεκτικές με γνώμονα τη δημοσιότητα, δημόσιες παρεμβάσεις άνευ ουσίας και σοβαρότητας που ενίοτε προκαλούν το γέλωτα , αλλά και χαρακτηριστικές απουσίες από κρίσιμα ζητήματα που άγγιζαν άμεσα κοινωνικές ομάδες τις οποίες άλλοτε επικαλούνταν είτε η ίδια είτε οι συνάδελφοί της. Η «πολιτικός της βάσης» δείχνει πλέον να προτιμά τον ρόλο της διαχειρίστριας ισχύος. Παράλληλα, συνεργάτες και αυτοδιοικητικοί παράγοντες μιλούν, όχι πάντα δημόσια, για ένα στυλ διοίκησης περισσότερο κάθετο, λιγότερο διαβουλευτικό. Η ρητορική της συλλογικότητας δίνει συχνά τη θέση της σε αποφάσεις που παρουσιάζονται ως μονόδρομος, χωρίς επαρκή διάλογο ή λογοδοσία.
Δεν είναι πρωτοφανές. Η εξουσία σπάνια αφήνει ανεπηρέαστο όποιον τη γευτεί. Όμως στην περίπτωση της Μαρίας Γαλλιού, η μετάβαση μοιάζει απότομη. Από τη συμβολική εγγύτητα με τον πολίτη, σε μια εικόνα αποστασιοποίησης που θυμίζει περισσότερο πολιτικό κατεστημένο παρά ανανεωτική δύναμη. Και κάπου εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: Πρόκειται για αναγκαστική προσαρμογή στον ρόλο ή για συνειδητή πολιτική στρατηγική;
Στους διαδρόμους της αυτοδιοίκησης, οι ψίθυροι πληθαίνουν. Η στάση της, οι δημόσιες τοποθετήσεις, αλλά και η προσεκτική, σχεδόν μελετημένη, διαφοροποίηση (με νυστέρι) από τον νυν Περιφερειάρχη Δημήτρη Κουρέτα σε επιμέρους ζητήματα, δεν περνούν απαρατήρητες. Κανείς δεν το λέει ανοιχτά. Όμως πολλοί αναρωτιούνται αν η Μαρία Γαλλιού βλέπει πλέον την τωρινή θέση όχι ως κορύφωση, αλλά ως ενδιάμεσο σταθμό και αν τελικά αυτό ήθελε από την εκλογή της. Αν η «Μαρία του λαού» μετατρέπεται σταδιακά σε μια σύγχρονη εκδοχή πολιτικής αυτάρκειας, όπου η απόσταση από την κοινωνία μεγαλώνει όσο το βλέμμα στρέφεται ψηλότερα.
Μέσα σε αυτό το κλίμα αμφισβήτησης, δεν λείπουν και οι πιο σκληρές κριτικές που διατυπώνονται, έστω και ψιθυριστά. Κάποιοι κάνουν λόγο για μια «πολιτικό» που πλέον μετρά τις κινήσεις της με όρους κόστους-οφέλους, αποδίδοντάς της μια εικόνα πολιτικής σκοπιμότητας, μια στάση που, κατά τους επικριτές της, την οδηγεί να ευθυγραμμίζεται εκεί όπου συγκεντρώνεται η ισχύς και η οικονομία, απομακρυνόμενη από αξιακές σταθερές που άλλοτε προέβαλλε. Είτε αυτή η ανάγνωση είναι δίκαιη είτε υπερβολική, το γεγονός ότι κυκλοφορεί πλέον τόσο έντονα στον δημόσιο λόγο της Θεσσαλίας δείχνει ότι η σχέση εμπιστοσύνης με ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δοκιμάζεται σοβαρά.
Η πολιτική, άλλωστε, δεν κρίνεται μόνο από τις δηλώσεις, αλλά από τη συνέπεια. Και στη Θεσσαλία, η συνέπεια αυτή αρχίζει να τίθεται υπό δοκιμασία.
Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Είναι αυτή απλώς μια φάση εξουσίας ή η αρχή μιας πορείας με τελικό προορισμό την καρέκλα του Περιφερειάρχη;
Αν κανείς παρατηρήσει το πολιτικό μοτίβο που, κατά τους επικριτές της, ακολουθεί συστηματικά, να βρίσκεται διαρκώς ένα βήμα πίσω από τον Περιφερειάρχη, όχι από θεσμικό σεβασμό προς τον ανώτερο ρόλο, αλλά ως συνειδητή επιλογή πολιτικής ασφάλειας. Μια στάση που της επιτρέπει, όπως σχολιάζεται στους αυτοδιοικητικούς κύκλους, να αποφεύγει το κόστος των δύσκολων αποφάσεων, να διαθέτει πάντα άλλοθι για την απραξία και να μετακυλίει ευθύνες αλλού, καλλιεργώντας υπόγεια το αφήγημα του «αν ήμουν εγώ, θα γινόταν αλλιώς» χωρίς ποτέ να το διατυπώνει ευθέως. Έτσι, παραμένει τυπικά εντός της συλλογικής γραμμής, αλλά πολιτικά σε θέση αναμονής, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να εμφανιστεί ως εναλλακτική λύση όταν και αν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Το αν αυτή η τακτική συνιστά απλή διαχείριση ρόλου ή προσεκτικά σχεδιασμένη πορεία προς την καρέκλα του Περιφερειάρχη, είναι κάτι που θα κριθεί όχι από τις υπαινικτικές αποστάσεις, αλλά από τις πράξεις που θα ακολουθήσουν.
Όποτε είδαμε τις «επαναστάτριες» της ψεύτο κεντρό αριστερής διανόησης (ευτυχώς στη χώρα μας υπάρχουν ακόμη πραγματικοί αριστεροί με αρχές) να ανακαλύπτουν κάποια στιγμή στη ζωή τους μαζί με την καρέκλα της εξουσίας, την “Coco Chanel” και τη “Max mara”, τότε είναι που άνοιγε «η πύλη του παραδείσου των Βερσαλλιών» και μεταμορφωνόσουν εν μία νυκτί από την «Μαρία του λαού» στο ρόλο της «Μαρία Αντουανέτα»…!
Τώρα το κατά πόσο φταις εσύ που ο κόσμος μαστίζεται από προβλήματα και κάποιοι τους ταΐζουν με φούμαρα, δεν μένει παρά να το δούμε στην επόμενη κάλπη!
Προσοχή μόνο: γιατί το τέλος της τέουσας της Γαλλίας δεν ήταν και το καλύτερο… παρότι επίκαιρο!
Η απάντηση, όπως πάντα, θα δοθεί όχι στα λόγια, αλλά στις επόμενες πράξεις.
