Η δεύτερη σερί εντός έδρας νίκη της ΑΕΛ επί του Πανσερραϊκού επανέφερε τα χαμόγελα στη Λάρισα, καθώς η λαρισινή ομάδα μετά από μήνες ανέβηκε στην 11η θέση της βαθμολογίας αφήνοντας από κάτω τρεις ομάδες.
Του Χρήστου Ευθυμίου
Με το φτωχό πλην τίμιο 1-0 το συγκρότημα του Σάββα Παντελίδη πήρε το πολύτιμο τρίποντο, έκανε το 2 στα 2 στην έδρα του και έστειλε το μήνυμα προς όλους πως είναι πολύ σκληρό για να πεθάνει.
Η αναμέτρηση τα είχε όλα πάθος, ένταση, αψιμαχίες και κράτησε την αγωνία όλων μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το AEL FC Arena αρχίζει να θυμίζει κάστρο και οι αντίπαλοι το νιώθουν. Ο κόσμος μοναδικός έσπρωξε την ομάδα στη νίκη, μιας και η βοήθειά του ήταν σημαντική από την αρχή μέχρι το τελευταίο σφύριγμα.
Από το βράδυ του Σαββάτου μέχρι σήμερα έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά. Θέλω να μείνω σε κάποια γεγονότα που δείχνουν πως ο διακόπτης για την ΑΕΛ γύρισε οριστικά και μόνο καλύτερες μέρες την περιμένουν στη συνέχεια.
Αρχικά αν δεν υπήρχε το VAR δεν υπήρχε περίπτωση νίκης. Ο Κόκκινος σε τέσσερις χαρακτηριστικές περιπτώσεις πήρε λάθος απόφαση που του τις άλλαξε ο Ζαμπαλάς που τον κάλεσε να τις δει. Είναι το δεύτερο περιστατικό μέσα σε λίγες μέρες μετά τον αγώνα με την Κηφισιά και την “περίεργη” διαιτησία του Σιδηρόπουλου.
Η ΑΕΛ βγάζει πλέον χαρακτήρα και το δείχνει ξεκάθαρα. Όχι μόνο στις τέσσερις γραμμές αλλά και έξω απ’ αυτές. Τα όσα διαδραματίστηκαν μεταξύ των δύο πάγκων και τις εντάσεις που υπήρξαν στέλνει το μήνυμα πως ότι ίσχυε μέχρι τα Χριστούγεννα αποτελεί οριστικά παρελθόν.
Η δουλειά του Παντελίδη φαίνεται ξεκάθαρα σε όλους τους τομείς. Ομάδα με πλάνο, παίκτες με συγκεκριμένους ρόλους και πίστη για τη νίκη. Είναι τόσα πολλά αυτά τα μικρά(για μένα είναι μεγάλα)πράγματα που άλλαξαν στην καθημερινότητα του ποδοσφαιρικού τμήματος που έδιωξαν μακριά την γκρίνια και την μιζέρια, ενώ στη θέση τους ήρθαν τα χαμόγελα και η αισιοδοξία.
Οι φίλαθλοι της ΑΕΛ είναι απαιτητικοί μα και δίκαιοι. Η αποθεώση του Παντελίδη από τον κόσμο λέει πολλά. Κατάφερε να τους κερδίσει χωρίς να έχει κλείσει δύο μήνες στην τεχνική ηγεσία.
Απ΄ ότι θυμάμαι την τελευταία εικοσαετία οι φίλαθλοι σύνθημα για προπονητή φώναξαν μόνο για τον Γιώργο Δώνη.
Ομάδα και κόσμος έγιναν ένα μετά το φινάλε της αναμέτρησης κάτι που είχε να γίνει καιρό. Στους πανηγυρισμούς ήταν και το τελευταίο μεταγραφικό απόκτημα ο Ντυλάν Μπατουμπινσικά. Ο Κογκολέζος που ήταν στο γήπεδο τρελάθηκε με την ατμόσφαιρα που έζησε και πήγε με τους νέους του συμπαίκτες να πανηγυρίσει. Μιά σκηνή που δείχνει πολλά και εξηγεί πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Για την συνέχεια αυτό που θα πω είναι σεμνά και ταπεινά. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος και δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Η ομάδα βρήκε τον δρόμο της και ξέρει που βαδίζει. Η αντεπίθεση ξεκίνησε…
Υ.Γ Για τον πρόεδρο του Πανσερραϊκού έχω να πω (σ.σ. με τις δηλώσεις που έκανε για μαύρη μέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου και πως αδικήθηκε η ομάδα του από την διαιτησία) πως γελάνε μαζί του τα σκιουράκια του Αμαζονίου και ο Πουλικίδης!!!
Τώρα υπήρχε VAR και είδε όλη η Ελλάδα τι έγινε. Πριν τρία χρόνια προπαραμονή Χριστουγέννων είχε φροντίσει ο Καζίας στις Σέρρες να μην υπάρχει τηλεοπτική μετάδοση για να μην δει ο κόσμος του όργια του Πουλικίδη.
Η δήλωση που έκανε δεν ήταν τυχαία. Ξέρω τον λόγο αλλά δεν θα τον αποκαλύψω σήμερα.
Απλά ο συγκεκριμένος παράγοντας άκουσε την προτροπή του Λουδοβίκου της Αγιάς που έχει μαζί του. Ποιος είναι ο Λουδοβίκος της Αγιάς; Μα φυσικά αυτός που στην επταετία είχε διατελέσει μέχρι και πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΛ(σ.σ ήταν και πρόεδρος στο δημοτικό συμβούλιο Αγιάς)και έπαιρνε αποφάσεις κατά του κόσμου, των δημοσιογράφων και γενικά όποιου είχε αντίθετη άποψη με την τότε ιδιοκτησία.
