Την Άννα Βίσση δεν τη «συναντάς τυχαία», την περιμένεις όσο σου ζητηθεί για να έχετε έστω λίγες στιγμές μαζί, όπως περιμένεις ένα «τρένο» που ξέρεις ότι θα έρθει, αλλά ποτέ δεν είσαι σίγουρος από ποια γραμμή (ή αν θα σε συναντήσει στη δική σου διαδρομή). Κι αυτό, τελικά, είναι μέρος της εμπειρίας, γιατί έχει μιλήσει σε όλους μας, στην ψυχή μας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο· και ως απόκριση, όλοι μας «έχουμε τόσα να της πούμε».
Η δική μου αναμονή ξεκίνησε θεωρητικά στις 16 Δεκεμβρίου, πρακτικά όμως μία μέρα νωρίτερα, στη Μαδρίτη. Στις 15 του μήνα βρισκόμουν στην Ισπανία, εκεί για τη συναυλία της Μόνικα Ναράνχο, έχοντας ήδη αλλάξει μία φορά το αεροπορικό μου εισιτήριο για να επιστρέψω στην Αθήνα (ναι, καλά διαβάσατε), καθώς είχα επιλεγεί, όχι με τη δημοσιογραφική ιδιότητα, αλλά με αυτή του νικητή του διαγωνισμού, για να συναντήσω την «Απόλυτη».
Και είναι παράξενο ότι, με εξαίρεση κάποια παιδικά περάσματα από το καμαρίνι της στο πρώτο ανέβασμα της παράστασης «Δαίμονες», οι δρόμοι μας δεν είχαν συναντηθεί ξανά. Είχα όμως συναντήσει φίλες της (μία από αυτές, και τη Σάρα Τζέσικα Πάρκερ –δες το βίντεο παρακάτω–), γνωστούς της, κοινούς ανθρώπους που εκτιμάμε κ.λπ., και καθένας από αυτούς είχε να μου πει μία σημαντική, μία ασήμαντη ή μία αξιοσημείωτη εμπειρία που συνδεόταν με την Άννα Βίσση ή κάποιο από τα τραγούδια της.
@alexlizardos Η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ βρέθηκε στη Τζέντα και μου είπε τί αγαπάει περισσότερο στην Ελλάδα. Το φανταζόμουν: την Απόλυτη Ελληνίδα Σταρ. [Το απόσπασμα προβλήθηκε σε ειδικό αφιέρωμα για την Πρωτοχρονιά στο @ertnews_official (με καλεσμένη την Ευσταθία και συμπαρουσιάστρια τη Μαρία Κυριάκη) και ήταν εκεί και ο @apollonbollas] #ανναβισση #annavissiofficial #annavissi #apolitiellinidastar #panikrecords #sarahjessicaparker #eurovision #eurovisionsongcontest #sexandthecity #andjustlikethat #greece #greecemusic #musicgreece @annavissiofficial ♬ πρωτότυπος ήχος – alexlizardos – Alexandros Romanos Lizardos
[H Σάρα Τζέσικα Πάρκερ επιβεβαιώνει ότι… αγαπάει την Άννα Βίσση από το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Τζέντα]
Φεύγοντας από τη συναυλία της «Άννας Βίσσης της Ισπανίας» (έτσι αποκαλώ τη Μόνικα Ναράνχο, που είναι η ιέρεια της ισπανικής ποπ, έχοντας ερμηνεύσει από «Μίνα» στα ισπανικά μέχρι ντουέτο στο πλευρό του Παβαρότι), και ως ένας από τους 150 «τυχερούς» για το meet & greet της Άννας Βίσση στα Public του Συντάγματος, ήθελα να γνωρίσω την ελληνίδα ντίβα που, όσο μεγαλώνει, τόσο περισσότερο unapologetically cool γίνεται. Η λέξη «τυχερός», σε αυτή την περίπτωση, είχε επανανοηματοδοτηθεί με όρους Μπόρχες, καθώς δεν περιέγραφε μια κατάσταση, αλλά… τη μοίρα, που εκείνη τη φορά μου φέρθηκε ναι μεν ευσυνείδητα, αλλά… με αναπολογητικό μαύρο χιούμορ.
Άλλαξα λοιπόν το εισιτήριο επιστροφής σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια, χωρίς δείγμα οικονομικής αξιολόγησης, καθώς η κάρτα μου είχε ξεπεράσει το όριο της «υπερ-ανάληψης» -ίσως και της υπέρ-αναλήψεως- (μεγάλη η χάρη της). Η επιστροφή στην Αθήνα έπρεπε να γίνει νωρίτερα, πάση θυσία, για να προλάβω το event, και έτσι κάποιες προκαθορισμένες δουλειές στην Ιβηρική Χερσόνησο πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.
Κι ενώ πήγαινα στο αεροδρόμιο Barajas της Μαδρίτης, με τη βαλίτσα γεμάτη προσδοκίες και βινύλια της ισπανίδας ομολόγου της και της κύπριας original, ήρθε το ειδοποιητικό μήνυμα στο κινητό: αλλαγή ημερομηνίας και αλλαγή όρων. [Εδώ θα μπορούσα να περιγράψω την περιπέτεια που ξεκίνησε –emails, τηλέφωνα, μικρά επεισόδια γραφειοκρατικού σουρεαλισμού που θα έκαναν τον Κάφκα να χαμογελάσει με κατανόηση· δεν θα το κάνω όμως, γιατί τα ομορφότερα μυστικά πρέπει να παραμένουν ανείπωτα ή έστω σκιασμένα στη δημόσια διαβούλευση. Θα πω μόνο ότι, παρά τις δυσκολίες, με υπομονή, επιμονή και κατανόηση, το πρόβλημα επιλύθηκε]. Αφού η συνάντηση μεταφέρθηκε στις 12 Ιανουαρίου, άφησα όλη τη μέρα ελεύθερη.
Μπαίνει το νέο έτος, περνάνε 12 μέρες, ώστε θαυμαστής και δημοσιογράφος να γίνουμε… ένα και το αυτό.
Ο κόσμος που είχε επιλεγεί είχε αρχίσει να μαζεύεται από τις 4 το απόγευμα, πιάνοντας στασίδι δύο ώρες πριν αρχίσει η εκδήλωση, όχι για το αν θα μπορούσε να «δει την τραγουδίστρια» (είχαν εξασφαλισμένη πρόσκληση), αλλά για τη χαρά της ανυπομονησίας σε αυτή την προσδιορισμένη συγκυρία: την κυκλοφορία της Rainbow Collection των εμβληματικών ηχογραφήσεων που κυκλοφόρησε στη Sony (πρώην CBS), πριν αλλάξει δισκογραφική εταιρεία και πάει στην Panic – Panic Gold. Η «Κραυγή» σε διπλό βινύλιο σε μπλε και πράσινο χρώμα (η οποία σε μεταπώληση πιάνει πλέον –παρακαλώ– 4.000 ευρώ!), το «Τώρα» σε κίτρινο βινύλιο (με τιμές που στη μεταπώληση φτάνουν τα 120 ευρώ), το «Κλίμα Τροπικό» σε κόκκινο βινύλιο, το «Λάμπω» σε πορτοκαλί βινύλιο (που πιάνει σε μεταπώληση μέχρι και τα 200 ευρώ) και το «Τραύμα» σε μωβ βινύλιο: αυτά ήταν τα συλλεκτικά βινύλια που βγήκαν μόνο σε 500 κομμάτια και έγιναν ανάρπαστα.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους δίσκους υπήρχαν ως μεταχειρισμένα ευρήματα, ως ψηφιακές αναμνήσεις ή ως φαντασιώσεις· τώρα εμφανίζονταν για πρώτη φορά σε βινύλιο με χρώμα και συλλεκτική αρίθμηση. Και, όπως είδατε και από τις παραπάνω παρενθέσεις, μέσα σε λίγα λεπτά η μεταπωλητική τους αξία απέκτησε χρηματιστηριακή διάσταση, με συναισθηματικό δείκτη που χτυπούσε τρελό limit up.
Η Άννα Βίσση, βάσει προγράμματος, θα ερχόταν κάπου μεταξύ 6:00 και 6:30· ήρθε ακριβώς στο «ανάμεσα», όχι ως συμβιβασμός, αλλά ως δήλωση. Κάπου εκεί ζωντάνεψε ένας ακόμα στίχος της μαζικής κουλτούρας, γιατί κατά παράδοση, όπως λένε οι θαυμαστές της, «ό,τι έχω ζήσει, το ’χει πει η Βίσση»… Μη ρωτάτε πώς, μη ρωτάτε τι, «σταμάτησαν τα ρολόγια και να γυρνά αυτή η γη». «Σε περίπτωση που» είχατε αμφιβολία, αντί για τις τυπικές, αποστειρωμένες δηλώσεις προς τα κανάλια, αυτές που συνήθως λειτουργούν ως λεκτικά δελτία Τύπου, μίλησε με όλους, ανεξαρτήτως του επιπέδου της ερώτησης ή του περιεχομένου της βραδιάς. Και είπε πολλά.
Τα φώτα είχαν στηθεί για να τη φωτίζουν όμορφα σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Η καλλιτέχνις όμως επέλεξε να μετακινηθεί από το «σημείο φωτογραφικής ασφάλειας» και πλησίασε τις κάμερες, όχι για να είναι καλύτερα φωτισμένη, αλλά για να διευκολύνει τη διαδικασία. Είναι μια λεπτομέρεια που λέει περισσότερα από πολλές συνεντεύξεις: η συνείδηση ότι το γεγονός δεν αφορά μόνο την εικόνα της, αλλά τη ροή· τη συνεργασία, αν προτιμάτε.
(Εδώ, η απομαγνητοφώνηση θα πάρει τον λόγο, και δικαίως.)
Η Βίσση ξεκίνησε δίνοντας μια χείρα βοηθείας στους δημοσιογράφους για να μπορούν όλοι να αξιοποιήσουν το υλικό τους: «Ωπα, ωπα, ωπα, ωπα, ωπα! Να το κρατάω (εγώ); Ξέρω να κρατάω μικρόφωνα», είπε και έσπασε τον πάγο, χωρίς… «τραύματα».
Πήρε στα χέρια της τα βινύλια και τα άνοιξε για πρώτη φορά, περιεργαζόμενη έναν-έναν τους δίσκους:
«Εγώ αισθάνομαι για αυτά τα βινύλια, ή καλύτερα, αν θέλετε, για αυτό το ρεπερτόριο, πολύ καλά, από τη στιγμή που εμπνεύστηκαν από τον δημιουργό και ερμηνεύτηκαν από εμένα τότε. Τα θεωρώ τεράστιους σταθμούς και στη δική μου καριέρα, εννοείται, και στην καριέρα του Νίκου. Βγήκαν πολύ ωραία τραγούδια από αυτά τα άλμπουμ, τα οποία ακόμα και σήμερα σηματοδοτούν τις εμφανίσεις μου, και είναι πολύ σπουδαίο ότι ο κόσμος τα αγαπάει ακόμα, σαν να έχουν βγει χτες· και αυτό λέει πάρα πολλά. Νομίζω ότι η απόδειξη για το ρεπερτόριο ενός καλλιτέχνη είναι η διάρκεια».
Με αυτή την αφορμή, ταξίδεψε πίσω στον χρόνο· δεν μας πήγε στο «μακρινό Θιβέτ και τις Ινδίες», αλλά στα παιδικά της χρόνια, και μας σύστησε εκείνο το μικρό κοριτσάκι που έμελλε να γίνει η μεγάλη Άννα Βίσση:
«Μου άρεσε που ήμουν ψώνιο παιδάκι πέντε χρονών, αλλά όχι και ψωνισμένη. [Καλό είναι] να ορίσουμε τι σημαίνει. Σε καμία περίπτωση δεν με ενδιέφερε να βγάλω λεφτά με σκοπό να γίνω διάσημη. Με ενδιέφερε να μου δοθεί η ευκαιρία να κλείνω τα μάτια μου· και έτσι τραγουδούσα. Δεν τα άνοιγα ποτέ. Ποιος ξέρει τι σκεφτόμουνα; Τι φανταζόμουνα; Ήτανε πάντα για ’μένα όνειρο… αυτό το όνειρο».
Αποχαιρετώντας το Hotel Ερμού, που άφησε εποχή με τα «μαγικά χαλιά» επί σκηνής, στρώνει νέο κόκκινο χαλί στην καινούρια καλλιτεχνική στέγη που θα υποδεχτεί το κοινό του χρόνου:
«Το ποστάρισμα, πως αυτό που έκανα ήταν από την πρώτη επίσκεψη που έκανε ο Πίτερ στην Αθήνα, ακριβώς για να πάει να δει αυτόν τον χώρο στον οποίο θα μεταφερθούμε τον χειμώνα. Και είναι μεγάλη χαρά που το αναλαμβάνει αυτός ο άνθρωπος, γιατί θα αναβιώσει ο χώρος, ο οποίος είναι ένας χώρος στον οποίο έχω παρουσιάσει αρκετά σόου κι εγώ, αλλά όπως ήταν πριν. Έχει προδιαγραφές καταπληκτικές, αλλά θα αλλάξει τελείως, και θα γίνει κάτι το οποίο κι εγώ θα χαίρομαι να παρουσιάζω. Αυτό το οποίο θέλω να παρουσιάσω, αλλά και ο κόσμος που ελπίζω να έρχεται, νομίζω ότι θα σταθεί πάρα πολύ ωραία. Από τη στιγμή που θα μπαίνει μέσα […] θα του αρέσει· όχι μόνο σε αυτό που θα δει –αυτό το αναλαμβάνω εγώ–, θα δούμε κάτι διαφορετικό, αλλά και στο πώς θα κάθεται, πολύ απλά, και τι άνεση θα έχει για να διασκεδάσει και να περάσει πάρα πολύ ωραία».
@alexlizardos Τι είπε η #AnnaVissi στην εκδήλωση στο @publicstores για την προώθηση του Rainbow Collection της @sonymusicgr; @annavissifanclub @fannatics_vissi @apollonbollas ♬ πρωτότυπος ήχος – Alexandros Romanos Lizardos
Μετά, οι δημοσιογράφοι, και ελάχιστοι ακόμα με άλλες ιδιότητες, περάσαμε να «παραλάβουμε το βραβείο μας», λίγο πριν ανοίξουν οι πόρτες για το υπόλοιπο κοινό και μοιραστούν τα πολυπόθητα καρτελάκια εισόδου. Εκεί, σε έναν ενδιάμεσο χώρο, χωρίς σκηνή και χωρίς φίλτρα, η συζήτηση είχε κάτι από παλιά καμαρίνια θεάτρου (ουχί σκυλάδικου): σύντομη, ουσιαστική, ανθρώπινη.
Το κοινό που βρέθηκε εκεί ήταν ένα μικρό κοινωνιολογικό δείγμα, αταξινόμητο, με κοινό άξονα την αγάπη για την τραγουδίστρια. Υπήρχαν άνθρωποι που «τρελαίνονται» και είχαν αγοράσει όλους τους νέους δίσκους δύο φορές, μία για να τους κρατήσουν σφραγισμένους, μία για να τους υπογράψει όλους· άλλοι περιορίζονταν στον έναν, τον αγαπημένο τους, σαν να ήξεραν ότι η αγάπη, ακόμα και όταν είναι «υπερβολική», δεν μετριέται σε τεμάχια. Οι νέες κυκλοφορίες της Rainbow Collection περιλάμβαναν εμβληματικούς τίτλους από διαφορετικές περιόδους της διαδρομής της ερμηνεύτριας, άλμπουμ που, το καθένα με τον τρόπο του, εξηγεί γιατί η Άννα Βίσση δεν ανήκει σε δεκαετίες αλλά σε κύκλους.
Υπήρχε κοινωνικοποίηση, υπήρχε και υπομονή στα όρια της καρτερικότητας, αλλά και καμαραντερί, κάτι σπάνιο για ελληνικό event. Ο κόσμος μιλούσε μεταξύ του, αντάλλασσε ιστορίες, συγκρίσεις, πρώτες ακροάσεις. Η βραδιά έδειχνε εξαρχής ότι θα είναι μεγάλη, γιατί κανείς δεν ερχόταν μόνο για ένα αυτόγραφο ή μια φωτογραφία. Κι εκείνη το κατάλαβε. Και αφού το υποσχέθηκε, το περαίωσε με αξιοπρέπεια.
Η «Απόλυτη» έδωσε, κυριολεκτικά, όλο τον χρόνο της σε κάθε άνθρωπο που πέρασε από τον 5ο όροφο του γνωστού πολυκαταστήματος, με υπομονή που δεν ήταν απλώς επαγγελματική ευσυνειδησία, αλλά συνειδητό statement. Ακόμα και σε κάποιες εκδηλώσεις αγάπης που άγγιζαν την υπερβολή, δεν υπήρξε απόσταση· μόνο όρια, που έθετε με χιούμορ, μαγκιά και αξιοπρέπεια, αυτά που βάζει κάποιος που ξέρει ποιος είναι.
Κάπου εκεί, η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει, όχι από την ενέργεια –τουλάχιστον όχι μόνο–. Το air condition δεν είχε ανοίξει, όπως άκουσα τυχαία στην αναμονή. Και τότε συνέβη κάτι απλό και καθοριστικό: άρχισαν να παίζουν τραγούδια της δυνατά από τα ηχεία. Το κοινό τραγουδούσε μαζί της, όχι για να ακουστεί, αλλά γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Λίγοι τυχεροί που βρίσκονταν μπροστά τραγούδησαν μαζί της αγκαλιά, πιάνοντας τον τόνο, όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά.
@alexlizardos Η #AnnaVissi βρέθηκε στο @publicstores για μια μοναδική βραδιά με αφορμή την κυκλοφορία του @RainbowCollection από τη @sonymusicgr To Fan Club της @annavissifanclub, οι @fannatics_vissi και αρκετοί τυχεροί ακόμα, ήμασταν εκεί. @apollonbollas ♬ πρωτότυπος ήχος – Alexandros Romanos Lizardos
Στις περίπου δύο ώρες που έμεινα εκεί, το event μετατράπηκε σε κάτι σπάνιο: μια ζωντανή απόδειξη ότι η ποπ κουλτούρα μπορεί να είναι και συλλογική εμπειρία, όχι μόνο κατανάλωση. Και η νοσταλγία δεν είναι μια μόδα που τυχαία «πουλά» τώρα, όταν συνδέεται με κάτι απροσδιόριστο, όπως η σύνδεση. Όλο αυτό είναι που έκανε αυτή την εκδήλωση σημαντική.
Η Άννα Βίσση δεν χαρίζει εύκολα τόσο χρόνο στο κοινό, και όχι από σνομπισμό, αλλά από επίγνωση. Με δεδομένη την αποδοχή και την αγάπη που δέχεται, προστατεύει τη φωνή και τον εαυτό της. Ξέρει ότι, για να είναι ενεργή και την επόμενη βραδιά, δεν μπορεί να είναι παντού, με όλους, και να δίνει τα πάντα, παντού και παντο-τοιούτο-τρόπως· γι’ αυτό και αυτή η συνάντηση είχε βάρος. Ήταν «εξαίρεση»· και οι εξαιρέσεις, όπως ξέρουμε από τον Ουμπέρτο Έκο, είναι αυτές που επιβεβαιώνουν τον κανόνα και του δίνουν νέα νοήματα.
www.ertnews.gr
Πηγή: ertnews.gr
