Η οικογένεια Στασινόπουλου, ακόμη από τα χρόνια του μεσοπολέμου, έχει ταυτίσει την παραγωγική της δραστηριότητα μ΄ αυτό που αποκαλούμε «βαριά βιομηχανία»! Κι από το 1937 όταν δημιουργείται η Βιοχάλκο, η κάθε γενιά που ενσωματώνεται στη διοίκηση του ομίλου, αφήνει το δικό της, ξεχωριστό «αποτύπωμα» στην ανάπτυξη του.
Ο Νίκος Στασινόπουλος, επί δεκαετίες πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Viohalco, που πέθανε χθες, είχε ενταχθεί από χωρίς στη διοίκηση του ομίλου. Ήταν μια μορφής εκπαίδευση στην οποία υπέβαλαν όλες οι παλιές αστικές οικογένειες τους απογόνους τους. Ωστόσο ανέλαβε τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης τo 1964, μαζί με τον αδελφό του Ευάγγελο, μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Στασινόπουλου.
Η κρίσιμη περίοδος και ο Νίκος Στασινόπουλος
Και αυτό σε μία κρίσιμη περίοδο για την ελληνική οικονομία και την χώρα. Μόλις το 1961 η Ελλάδα είχε υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης της με την τότε ΕΟΚ και πλέον σημαντικές δυτικές εταιρείες έβαλαν στο monitor τους τις ελληνικές εταιρείες. Ο Νίκος Στασινόουλος κατάφερε να θέσει «γερές βάσεις για την ανάπτυξή της, οδηγώντας τη σταθερά σε έναν κορυφαίο βιομηχανικό όμιλο επεξεργασίας μετάλλων στην Ευρώπη, αλλά και σχεδίασε την ελληνική βιομηχανία του αύριο που αναδείχθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο».
«Αντελήφθη από νωρίς, ότι οι αγορές του εξωτερικού και οι διεθνείς συνεργασίες, ήταν μονόδρομος για την επέκταση του ομίλου». Έτσι «ανέπτυξε ένα αποτελεσματικό και ευέλικτο επιχειρηματικό μοντέλο, καθιστώντας τη Βιοχαλκο ως εταιρεία συμμετοχών και μεταφέροντας όλη την παραγωγή της σε θυγατρικές και συνδεδεμένες εταιρείες. Παράλληλα με μακρόπνοο όραμα και δυναμισμό κράτησε τον όμιλο σε διαρκή εγρήγορση και στην πρωτοπορία, επιλέγοντας στρατηγικές επενδύσεις και επιδιώκοντας σταθερά την τεχνολογική πρωτοπορία στις παραγωγικές μονάδες».
Ο εξαγωγικός προσανατολισμός
Παράλληλα ενέτεινε «τον εξαγωγικό προσανατολισμό των εταιριών, ανέπτυσσε στρατηγικές συνεργασίες με μεγάλες διεθνείς εταιρίες». Και «στοχεύοντας στην παραγωγή πρωτοποριακών και ποιοτικών προϊόντων για τις διεθνείς αγορές, επένδυε στις νέες τεχνολογίες και τεχνογνωσίες που ενίσχυαν την ανταγωνιστικότητα των εταιριών, δημιουργώντας ένα διεθνές δίκτυο τεχνολογικών συνεργασιών». Πράγματι μετά από το 1961 αρκετές μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες αποφασίζουν να αποκτήσουν μειοψηφικά – στην αρχή τουλάχιστον – ποσοστά μετοχών. Η Βιοχάλκο ΑΕ ήταν μία απ΄ αυτές.
Τότε συνάπτει την πρώτη της στρατηγική συμμαχία της με τον βελγικό όμιλο Κοφινεντούς εντ Μπροφινά. Οι Βέλγοι αποκτούν το 33% της Βιοχάλκο. Η βελγική χαλυβουργική κοινοπραξία επένδυσε για την απόκτηση της συμμετοχής της 1 εκατ. δολάρια, μεγάλο ποσό για τα δεδομένα της εποχής. Κι έτσι αποκτήθηκε το οικόπεδο στην περιοχή του Κηφισού, όπου στεγάστηκε η Βιοχάλκο Αλουμίνιον ΑΕ, η μετέπειτα ΕΛΒΑΛ. Δημιουργήθηκε νέο εργοστάσιο για την παραγωγή προϊόντων αλουμινίου και στη μονάδα της οδού Πειραιώς έμεινε μόνο ο τομέας της παραγωγής προϊόντων χαλκού. Η μετατροπή της Βιοχάλκο σε εταιρεία holding, μόλις είχε αρχίσει.
Το αποτύπωμα του Νίκου Στασινόπουλου
Κι ο Νικόλαος Στασινόπουλος άρχισε να διαμορφώνει το «αποτύπωμα» του στον όμιλο.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932, μαθήτευσε αριστούχος στη σχολή Μπερζάν και αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ) με ιδιαίτερα υψηλές επιδόσεις. Εργάσθηκε από νωρίς στις οικογενειακές επιχειρήσεις σε διάφορες θέσεις, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες της μεταπολεμικής περιόδου, αλλά και μετέχοντας ενεργά στην παραγωγική ανάπτυξη και την εξωστρέφεια της τότε Ελληνικής Βιομηχανίας Χαλκού και Αλουμίνιου.
Ο Νίκος Στασινόπουλος
Η ιστορίας της οικογενειακής επιχείρησης
Από το 1924 χρονολογείται η δεύτερη φάση της επιχειρηματικής δραστηριότητας της οικογένειας Στασινόπουλου – όταν δημιουργήθηκε η εμπορική εταιρεία Αφοι Στασινόπουλοι ΟΕ. Μέχρι τότε ο Νικόλαος Η. Στασινόπουλος – και επιχειρηματικός γενάρχης της οικογένειας – από την Τεγέα της Αρκαδίας ασχολείται με το εμπόριο ξυλείας και ελαιόλαδου. Το 1924 μεταφέρει τις δραστηριότητες του στην Αθήνα. Και από το 1937 αποφασίζει να γίνει βιομήχανος. Στα χρόνια εκείνα, αλλά και στα μεταπολεμικά το κοινωνικό status του βιομηχάνου, του εργοστασιάρχη, στην ελληνική κοινωνία, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από την οικονομική ευμάρεια.
Συμπύκνωνε την υψηλή οικονομική θέση, δηλαδή τον πλούτο με την παραγωγή, την δημιουργία, χωρίς όμως την ιδιαίτερη επίδειξη – εντελώς διαφορετικό από τα σημερινά δεδομένα. Απλώς υπάρχουν ακόμη ορισμένες βιομηχανικές οικογένειες – η οικογένεια Στασινόπουλου είναι μία από αυτές – που συνεχίζουν να διατηρούν τα οικονομικά ήθη μιας άλλης εποχής!
Τότε, λοιπόν, το 1933 τα τρία αδέρφια Στασινόπουλοι μαζί με τους δύο αδελφούς Σαράντη ιδρύουν την Ελληνικά Σωληνουργεία ΑΕ. Και το 1937 δημιουργείται η Βιοχάλκο. Λίγα χρόνια πριν από τον πόλεμο και πριν προλάβουν τα τρία αδέλφια να απολαύσουν τους κόπους τους αρχίζει η σκοτεινή περίοδος της κατοχής. Η πρώτη βιομηχανική δραστηριότητα της οικογένειας αφορούσε την παραγωγή σωλήνων, οικιακών σκευών και υδραυλικών ειδών. Και η αρχική επωνυμία της ήταν Ελληνική Βιομηχανία Χαλκού. Τρία χρόνια αργότερα ξέσπασε το ελληνοϊταλικός πόλεμος.
Η πολεμική βιομηχανία
Και η βιομηχανία μετατράπηκε σε πολεμική. Τροποποιώντας ορισμένα μηχανήματα του εργοστασίου έγινε δυνατή η παραγωγή πολεμικού υλικού και ειδικότερα φυσιγγίων. Και φυσικά αναγνωρίστηκε ως μια από τις σημαντικότερες μονάδες που βοήθησαν καθ’ όλη την πολεμική περίοδο.
Ο πόλεμος τελείωσε. Η Ελλάδα ηττήθηκε κι ακολούθησαν τα τέσσερα σκοτεινά χρόνια της κατοχής. Σ΄ αυτό το διάστημα – αλλά και δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση – το εργοστάσιο παρέμεινε κλειστό.
Επαναλειτούργησε μόλις το 1946, παράγοντας για δική του χρήση μηχανήματα για την κατεργασία του αλουμινίου. Εκείνα τα χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Κι όμως το 1947, η εταιρεία κατορθώνει να εισαχθεί στο Χρηματιστήριο. Και δύο χρόνια αργότερα, το 1949 εκμεταλλεύτηκε τα κονδύλια του Σχεδίου Μάρσαλ. Το δάνειο που απέσπασε μάλιστα ήταν εξαιρετικά υψηλό, ανήλθε στα 600.000 δολάρια.
Έτσι τα τρία αδέλφια κατόρθωσαν να αποκτήσουν μηχανήματα και να επεκτείνουν τα βιομηχανικά κτίρια της επιχείρησης. Τα πράγματα όμως έγιναν οριακά λίγα χρόνια αργότερα. Το 1953 ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Παπάγου, ο Σπύρος Μαρκεζίνης έκανε την περίφημη υποτίμηση της δραχμής. Κι η η οικογένεια Στασινόπουλου έφτασε λίγο πριν από την χρεοκοπία. Διότι δεν είχε τη δυνατότητα να αποπληρώσει τα δάνειο των 600.000 δολαρίων.
Οι ζημιές και το ρίσκο
Η λειτουργία της επιχείρησης ήταν ζημιογόνος. Τότε ο ένας εκ των τριών αδελφών, ο Μιχάλης Στασινόπουλος, αναλαμβάνει το μεγάλο ρίσκο – αν και γνώρισε ότι η αποτυχία των επιλογών του θα τον οδηγούσε σίγουρα στην καταστροφή: εξαγοράζει τις μετοχές που κατείχαν οι άλλοι μέτοχοι, αλλάζει την επωνυμία από Ελληνική Βιομηχανία Χαλκού σε Βιοχάλκο ΑΕ, καθώς και τον παραγωγικό προσανατολισμό της επιχείρησης. Η βιομηχανία Βιοχάλκο ασχολείται πλέον με την πρωτογενή επεξεργασία χαλκού.
Ο Μιχάλης Στασινόπουλος το κέρδισε το στοίχημα και τα χρόνια που μεσολάβησαν ως το 1958 ήταν ίσως τα πιο δημιουργικά της πρώιμης μεταπολεμικής περιόδου της οικογενειακής βιομηχανίας. Όμως ήδη έχει αρχίσει να δραστηριοποιείται στην εταιρεία και ο γιος του Νίκος – ένας εξαιρετικά σεμνός και απλός άνθρωπος στην κοινωνική του συμπεριφορά, όπως λένε όσοι τον γνώρισαν.
Στο διάστημα 1955-1956 η βιομηχανία εκσυγχρονίζεται και αναδιοργανώνεται με την απόκτηση νέας γενιάς μηχανολογικού εξοπλισμού και το 1958 τοποθετείται ένα πρωτοποριακό έλαστρο για την παραγωγή προϊόντων αλουμινίου, που αργότερα θα αποτελέσει την τεχνική βάση για τη δημιουργία μιας άλλης μεγάλης βιομηχανίας, της ΕΛΒΑΛ.
Όμως οι Bέλγοι δεν είναι οι μοναδικοί συνεργάτες της ελληνικής βιομηχανίας. Το 1963 δημιουργείται η Βιοχάλκο Sanitas και το 1965, με τη συμμετοχή αμερικανικών κεφαλαίων η δεύτερη σε διάστημα λίγων χρόνων στρατηγική συμμαχία της οικογένειας , ιδρύεται η Βιοχάλκο Καλώδια, που αργότερα θα μετονομαστεί σε Ελληνικά Καλώδια ΑΕ. Και τον ίδιο χρόνο δημιουργείται το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης. Ενώ το 1966 δημιουργείται το εργοστάσιο των Οινοφύτων, στο οποίο παράγεται η πρώτη ύλη για κατασκευή καλωδίων.
Ο ανταγωνισμός
Το ίδιο διάστημα σε μια ιδιαίτερα ανταγωνιστική αγορά, όπως αυτή των προϊόντων χάλυβα, η θυγατρική της Χαλυβουργία Βορείου Ελλάδος, η σημερινή Σιδενόρ, με την τοποθέτηση πρωτοποριακών μηχανημάτων πέτυχε για πρώτη φορά παγκοσμίως τη συνεχή χύτευση, ενώ στο ίδιο εργοστάσιο τοποθετήθηκαν για πρώτη φορά έλαστρα για την παραγωγή και πλατέων και επιμήκων προϊόντων χάλυβα, από την ίδια γραμμή παραγωγής. Αλλη μία πρωτοτυπία του εργοστασίου ήταν η παραγωγή πλατέων προϊόντων χάλυβα με συνεχή χύτευση.
Το 1966 η οικογένεια Στασινόπουλου, στην οποία έχει ήδη δραστηριοποιηθεί και ο δεύτερος γιος, ο Ευάγγελος, συνάπτει την τρίτη στρατηγική συμμαχία της. Αυτή τη φορά οι επενδυτές είναι Ιταλοί, ο κλάδος είναι αυτός των δομικών υλικών και με ποσοστό 50%-50% ιδρύουν την εταιρεία Vitruvit.
Τον επόμενο χρόνο, το 1967, η Βιοχάλκο Καλώδια μετονομάζεται σε Ελληνικά Καλώδια και το 1968 δημιουργείται η Μεταλλουργία Αττικής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο όμιλος δημιουργεί νέες εταιρείες. Το 1972 ιδρύεται η ΕΤΕΜ και το 1974 αποσπάται η ΕΛΒΑΛ από τη Βιοχάλκο – Αλουμίνιον ΑΕ, η οποία μετονομάζεται σε Αλουμίνιο Αθηνών. Ομως η ελληνική αγορά είναι ένα εξαιρετικά πεπερασμένο μέγεθος. Ο όμιλος από το 1959 απευθύνθηκε στη διεθνή αγορά. Τα αποτελέσματα είναι ορατά. Εξάγει τα προϊόντα του σε περισσότερες από 65 χώρες και κατέχει σημαντικό μερίδιο στο σύνολο της ελληνικής εξαγωγικής δραστηριότητας.
Η εισαγωγή στο Χρηματιστήριο
Στη δεκαετία του 1990 εισάγει τις βασικές θυγατρικές του στο ελληνικό χρηματιστήριο. Και το 2022 στο χαρτοφυλάκιο του ομίλου ανήκουν μεγάλες βιομηχανίες στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα.
Στη διάρκεια των τελευταίων 20 χρόνων ο όμιλος μέσα από εξαγορές, συγχωνεύσεις εταιρειών και επεκτάσεις έχει κατορθώσει όχι μόνο να κατέχει την πρώτη θέση στην ελληνική μεταλλουργία, αλλά αναβαθμίσει τα μεγέθη του και το ρόλο που κατέχει στην ευρωπαϊκή αγορά, αλλά και να θεωρείται πλέον από τους πιο σημαντικούς βιομηχανικούς ομίλους της Ευρώπης – δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι είναι εισηγμένος στο Χρηματιστήριο των Βρυξελλών. Ενώ με το επόμενο βήμα του, την επικείμενη παραγωγική του εγκατάσταση στο Μέριλαντ ολοκληρώνει τον πολυεθνικό του χαρακτήρα. Εκατό χρόνια μετά από την πρώτη επιχειρηματική εμφάνιση της οικογένειας Στασινόπουλου….
Έτσι μετά από πολύχρονες προσπάθειες, μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό, σωστές επιχειρηματικές επιλογές εξέλιξε σταθερά την ΒΙΟΧΑΛΚΟ σε έναν κορυφαίο βιομηχανικό όμιλο επεξεργασίας μετάλλων στην Ευρώπη και τη μεγαλύτερη εξαγωγική δύναμη της Ελλάδας.
Η επόμενη γενιά
Όλα αυτά, μαζί με την εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της ελληνικής βιομηχανίας και τη στήριξη και συνεισφορά στην εθνική οικονομία, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο ως στοιχεία μιας εξέχουσας επιχειρηματικής διαδρομής.
Ο Νικόλαος Στασινόπουλος ευτύχησε επίσης να δει την επόμενη γενιά, τους γιούς του Μιχάλη και Γιάννη, να αναλαμβάνουν το επιχειρηματικό τιμόνι αυτού του διεθνούς ομίλου προσδίδοντας νέα ορμή και σύγχρονο πνεύμα, αλλά πάντα με τις ίδιες θεμελιακές αξίες των ιδρυτών.
Πηγή: OT
Πηγή: in.gr
