Μπορεί στις ΗΠΑ πολλοί να επαίρονται για το μέγεθος των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά το αυτό έχει το τίμημα χιλιάδες ένστολοι να έχουν εκτεθεί σε τοξικά στη διάρκεια της θητείας τους. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως γνωρίζουν πότε ξεκίνησε η μόλυνση, καθώς η χώρα είναι γεμάτη από αναρίθμητες τοξικές βάσεις.
Αυτό το αποτύπωμα περιλαμβάνει περιβαλλοντικές συνέπειες που δεν τελειώνουν όταν μια βάση κλείνει ή όταν ένα στέλεχος αποστρατεύεται. Η αγνόηση αυτών των συνεπειών μεταφέρει το μακροπρόθεσμο κόστος στους βετεράνους και τις οικογένειές τους, ενώ υπονομεύει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς των ΗΠΑ που είναι υπεύθυνοι για τη φροντίδα τους.
Παρότι ο νόμος PACT Act διεύρυνε τα επιδόματα και την τεκμαρτή κάλυψη για ορισμένους βετεράνους με τοξική έκθεση, πολλές υποθέσεις που αφορούν μόλυνση βάσεων εξακολουθούν να μην εμπίπτουν σε αυτές τις κατηγορίες.
Όπως αναφέρει η απόστρατη και δημοσιογράφος Μισάλ Χάρισον στο Responsible Statecraft «Βετεράνοι που υπηρέτησαν πριν από δεκαετίες, που μετακινήθηκαν σε πολλές εγκαταστάσεις ή που ανέπτυξαν παθήσεις οι οποίες δεν έχουν ακόμη επίσημα αναγνωριστεί, εξακολουθούν να πρέπει να αποδείξουν πού υπηρέτησαν και πώς αυτές οι εκθέσεις σχετίζονται με τη σημερινή τους υγεία». Έτσι, η Χάρισον η ίδια σημειώνει πως «χωρίς προσβάσιμη τεκμηρίωση, αυτό το βάρος μπορεί να φαντάζει ανυπέρβλητο».
Για να βρούν στοιχεία που να δικαιολογούν την πρόσβασή τους σε κρατικά επιδόματα, οι βετεράνοι βασίζονται σε δημόσια περιβαλλοντικά δεδομένα, όπως πχ αποτελέσματα ελέγχων νερού σε επίπεδο πολιτειών.
«Ωστόσο, για τους περισσότερους βετεράνους» σημειώνει η Χάρισον, «οι πληροφορίες παραμένουν διάσπαρτες σε διαφορετικούς φορείς, θαμμένες σε τεχνικά έγγραφα και δύσκολες στην ερμηνεία χωρίς εξειδικευμένες γνώσεις» κάτι που συνθέτει μια εικόνα κατακερματισμού που εμποδίζει τη λογοδοσία, όπως λέει.
Τέρμα στη γραφειοκρατία
Τα καλά νέα είναι ότι πλέον δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ από την Hill & Ponton, Χάρτης Τοξικής Έκθεσης Στρατιωτικών Βάσεων, που συγκεντρώνει δημόσια διαθέσιμα περιβαλλοντικά δεδομένα που συνδέονται με εκατοντάδες στρατιωτικές εγκαταστάσεις στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό, και τα τοποθετεί σε μία ενιαία πλατφόρμα αναζήτησης.
Οι βετεράνοι μπορούν να αναζητήσουν βάσεις με βάση το όνομα ή την πολιτεία και να δουν αν έχει καταγραφεί τεκμηριωμένη ρύπανση σε τοποθεσίες όπου υπηρέτησαν.
Ο χάρτης αντλεί πληροφορίες από υπάρχουσες δημόσιες πηγές, όπως ιστορικά απορρύπανσης βάσεων, αναφορές ανίχνευσης PFAS, δεδομένα παρακολούθησης υπόγειων υδάτων και περιβαλλοντικές αξιολογήσεις. Δεν κάνει εικασίες ούτε δημιουργεί νέα πορίσματα. Αντίθετα, οργανώνει όσα είναι ήδη γνωστά και τα καθιστά προσβάσιμα σε όσους έχουν το μεγαλύτερο συμφέρον να τα κατανοήσουν.
Διαφάνεια
«Αυτό που προσφέρουν αυτοί οι χάρτες δεν είναι διάγνωση ούτε νομικό συμπέρασμα. Προσφέρουν διαφάνεια. Για πολλούς βετεράνους, η διαφάνεια είναι αυτό που έλειπε για χρόνια» λέει η Χάρισον.
«Η περιβαλλοντική έκθεση σε στρατιωτικές βάσεις αντιμετωπίστηκε συχνά ως διοικητικό πρόβλημα και όχι ως αποτυχία πολιτικής. Μολυσμένα συστήματα ύδρευσης, βιομηχανικοί διαλύτες που χρησιμοποιούνταν σε εργασίες συντήρησης, διαρροές καυσίμων και πρακτικές ανοιχτής καύσης συχνά θεωρούνταν φυσιολογικό μέρος της στρατιωτικής ζωής. Η εποπτεία υστερούσε. Η παρακολούθηση ήταν ασυνεπής. Τα αρχεία ήταν ελλιπή. Όταν η μόλυνση αποκαλυπτόταν αργότερα, η ευθύνη διαχεόταν σε διαφορετικούς φορείς και δεκαετίες».
Οι συνέπειες αυτής της προσέγγισης δεν εξαφανίστηκαν όταν τα στελέχη αποχώρησαν από τον στρατό.
Η χαρτογράφηση της τοξικής έκθεσης είναι ένα μετριοπαθές, αλλά ουσιαστικό βήμα. Αναγνωρίζει ότι η περιβαλλοντική βλάβη αφήνει ίχνη, ακόμη και όταν η αναγνώριση καθυστερεί. Δίνει στους βετεράνους έναν τρόπο να δουν αν οι τόποι όπου υπηρέτησαν έχουν τεκμηριωμένα ιστορικά μόλυνσης και να θέσουν τεκμηριωμένα ερωτήματα για την υγεία τους.
Πηγή: in.gr
