Της Νίκης Ζορμπά
Το 2026 δεν είναι μόνον η χρονιά του τέλους των βεβαιοτήτων σε διεθνές πεδίο.
Η εισβολή Τραμπ στη Βενεζουέλα με την αρπαγή του Μαδούρο, που επισείει τον κίνδυνο επαναφοράς δόγματος “το δίκαιον της πυγμής” (επισφαλές γενικώς, ακόμη πιο επικίνδυνο για τη χώρα μας ειδικώς), έχει κάνει άγριο ποδαρικό για το νέο έτος.
Στα καθ’ ημάς, μοιάζει το 2026 να πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε η προηγούμενη χρονιά. Για την ακρίβεια, να ξεδιπλώνονται εξελίξεις που κυοφορούνταν εδώ και μήνες.
Θυμικό
Πρώτη βολή, η ανοιχτή πια δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού πως το κόμμα (της) είναι προ των πυλών, οργανώνεται με βήμα ταχύ, θα πλαισιωθεί από “σοφούς” που θα χτίσουν τις θέσεις και το πρόγραμμά του και πάντως θα βαδίσουν σε “αντισυστημική” ατραπό, απορρίπτοντας συλλήβδην το υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Συλλήβδην; Περίπου.
Συνεργασία με υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς δεν θέλει η κυρία Καρυστιανού, το έχει πολλάκις δηλώσει. Με πρόσωπα όμως που σχετίζονται με αυτούς, έχουν υπηρετήσει πρόσφατα ή παλαιότερα, κόμματα και έχουν υπηρετήσει σε αξιώματα δεν έχει πρόβλημα (Ν. Φαραντούρης από ΣΥΡΙΖΑ, Ν. Νικολόπουλος από δεξιές διαδρομές: Ν.Δ., ΑΝΕΛ, κ.λπ.). Η ίδια δεν έχει καμία πρόθεση να δώσει στο κόμμα ιδεολογικό πρόσημο, αλλά δεν φαίνεται να έχει και καμία πρόθεση να αποκλείσει δυνητικά στελέχη του νέου κόμματος λόγω ιδεολογίας.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα της ίδιας, δεν θα προσδιοριστεί το κόμμα με άξονα: αριστερά, δεξιά ή κέντρο. Κοινώς, όλοι οι καλοί χωράνε.
Το κόμμα που κατά δήλωσή της βρίσκεται στην τελική ευθεία της συγκρότησής του, εξ ορισμού έχει γεννηθεί από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη και τη μαζική κοινωνική οργή που προκάλεσε ο χειρισμός του. Ο “σεισμός” φάνηκε πεντακάθαρα από τον περασμένο Φεβρουάριο, στην, πρωτοφανούς συμμετοχής, συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τα Τέμπη.
Ήταν ακομμάτιστη αναμφίβολα, τρόμαξε την κυβέρνηση οπωσδήποτε, αναζωπύρωσε τον θυμό για το δυστύχημα οπωσδήποτε. Το κίνημα των Τεμπών ένωσε, στην αρχή του, πολίτες από όλο το πολιτικό φάσμα: Ψηφοφόρους Ν.Δ. και αντιπολίτευσης από δεξιά και αριστερά του χάρτη, με το αίτημα: τέλος στη διαφθορά, τέλος στη “βολική” για την εξουσία Δικαιοσύνη.
Σεισμός
Η απουσία ιδεολογικού προσήμου από το υπό συγκρότηση κόμμα προκαλεί ήδη πολλαπλές αναγνώσεις: Είναι ευεπίφοροι οι “αντισυστημικοί” πολίτες στο κάλεσμά του, είτε είναι ενεργοί εκλογικά (και κατευθύνθηκαν προς Βελόπουλο και Κωνσταντοπούλου στις προηγούμενες εκλογές), είτε απέχουν (από πόσες αναμετρήσεις της κάλπης;) και δεν έχει καταγραφεί η βούλησή τους.
Είναι πολύ νωρίς για εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων μεν, αλλά πολιτικοί και αναλυτές με τη βοήθεια των δημοσκοπικών εργαλείων ήδη ψηλαφούν την ηχώ που θα αντιλαλήσει όταν το κόμμα λάβει σάρκα και οστά.
Η ανάλυση των δεξαμενών από όπου έχει λαμβάνειν ψήφους η κυρία Καρυστιανού, βάσει της τελευταίας δημοσκόπησης (για το 2025) της GPO, είναι μια πρώτη χαρτογράφηση-μπούσουλας τού πώς θα επηρεάσει οριζόντια η κυρία Καρυστιανού το εγχώριο πολιτικό σκηνικό:
– Πολύ – Αρκετά πιθανό να ψηφίσουν το κόμμα απαντά το 63,4% όσων στηρίζουν Νίκη, το 52,8% όσων στηρίζουν Πλεύση Ελευθερίας, το 36,7% από Ελληνική Λύση, το 26,8% όσων δηλώνουν ότι ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, το 25% όσων δηλώνουν ψηφοφόροι του ΚΚΕ και το 23,4% όσων δηλώνουν ψηφοφόροι της Φωνής Λογικής.
– Πολύ λιγότερο πρόθυμοι να μετακινηθούν προς κόμμα Καρυστιανού είναι οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας (10%) και του ΠΑΣΟΚ (15,8%).
Η κυρία Καρυστιανού, βάσει αυτών των στοιχείων, εύκολα “καταπίνει” κόμματα “τιμωρητικά” και διαμαρτυρίας: Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου και Νατσιός θα αδειάσουν σημαντικά από εκλογική βάση.
Εξόχως ευάλωτος όμως είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κόμμα που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, στην πραγματικότητα εδώ και δύο χρόνια, με μηδενική προοπτική κυβερνησιμότητας και βουλευτές σε αναζήτηση της πολιτικής τους τύχης ( ή… εξασφάλισης), καθόσον ελάχιστοι θα επανεκλεγούν, πλήττεται βαρύτατα. Ακόμη και αν, θεωρητικώς, βουλευτές και στελέχη του έχουν αριστερής κοπής απόψεις.
Το αίσθημα πολιτικής επιβίωσης ενός εκάστου, άλλωστε, έχει προκαλέσει –και στη σύγχρονη πολιτική ιστορία– πολλές “καραμπόλες”.
Η Ν.Δ. δεν κινδυνεύει από τέτοιου τύπου πλήγματα. Βρίσκεται σε φθορά, αλλά επ’ ουδενί σε αποδρομή. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ψηφοφόρους και στελέχη με ευήκοα ώτα στην κυρία Καρυστιανού, επ’ ουδενί, και η μόνη “καραμπόλα” που μπορεί να το αγγίξει είναι διά των αντισυσπειρώσεων.
Έχει προεξοφληθεί, ως αίσθηση στην περιρρέουσα τουλάχιστον, πως η Ν.Δ. δεν πρόκειται να “καθαρίσει” εκλογικά με μία μόνο εκλογική αναμέτρηση, ήτοι οι επόμενες εθνικές εκλογές θα απαιτήσουν διπλές κάλπες. Απολύτως ευνοϊκή συνθήκη για το κόμμα Καρυστιανού, αν οι πρώτες κάλπες φανούν… πρόβα της δεύτερης και πιο καθοριστικής. Πρόβα και εν πολλοίς ανέξοδη.
Τσίπρας vs Καρυστιανού
Εν αναμονή των νέων δημοσκοπήσεων, προσώρας η κυρία Καρυστιανού υπερέχει δημοσκοπικά του Αλέξη Τσίπρα, με όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό. Εάν εκείνος εντοπίζεται πέριξ του 23%, εκείνη εντοπίζεται πέριξ του 30+.
Του άσκησε σφοδρή κριτική, την οποία ο Θ. Καρτερός απέδωσε στην επίγνωση ότι ο αντίπαλός της είναι ο Τσίπρας.
Ο Αλ. Τσίπρας δεν (μπορεί να) είναι αντισυστημικός, δεν το επιθυμεί εξάλλου, αλλά αιτήματα που έχουν ταυτιστεί με “αντισυστημικότητα” ( διαφάνεια, Δικαιοσύνη) συμπεριλαμβάνονται στις θέσεις και τα προτάγματά του.
Πιθανότατα να υποστεί “κούρεμα” δυναμικής από όσους ψηφοφόρους θα έβλεπαν το κόμμα του ως όχημα διεκδίκησης τέτοιων αιτημάτων, αλλά όταν προανήγγειλε ουσιαστικά πως θα δημιουργήσει έναν πολιτικό φορέα νέο, είχε συμπεριλάβει στην ανάλυσή του ως πιθανότατο ενδεχόμενο την κάθοδο Καρυστιανού στον πολιτικό στίβο.
Τι δηλοί αυτό; Πως καταρχάς δεν αλλάζει τον προγραμματισμό του. Το βασικό πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι τα “πρόσωπα” που θα σηματοδοτήσουν (και θα υπηρετήσουν) το νέο “νικηφόρο” προοδευτικό σχήμα. Η αναζήτηση συνεχίζεται κανονικά, όπως και η… βολιδοσκόπηση στελεχών –υπό την ευρεία έννοια– όμορων χώρων.
Δεν “επιταχύνεται”, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, καμία διαδικασία “διαλογής” διαθέσιμων στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ, για να ταξιδέψουν παρέα στο νέο εγχείρημα. Και πάντως, όπως διαμηνύουν στενοί συνομιλητές του, δεν πρόκειται να δεχθεί βουλευτές που δεν… ξεκαθάρισαν τη στάση τους εγκαίρως. Και διά της παραίτησης.
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κεφάλαιο”.
Πηγή: capital.gr
