Υπάρχει μια Ίντερ με ημερομηνία λήξης. Όχι με την έννοια της παρακμής, αλλά με την έννοια της μετάβασης. Μια Ίντερ που γνωρίζει πως το καλοκαίρι θα σημάνει το τέλος ενός κύκλου και την αρχή ενός άλλου, πιο «πράσινου», νεότερου και διαφορετικά δομημένου. Τα συμβόλαια που λήγουν στις 30 Ιουνίου λειτουργούν ως σιωπηλή υπενθύμιση ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο, ούτε καν σε έναν σύλλογο που έχει μάθει να χτίζει σταθερότητα. Για τον Κρίστιαν Κίβου, η πρόκληση δεν είναι μόνο αγωνιστική, αλλά βαθιά ανθρώπινη: να κρατήσει ενεργούς, χρήσιμους και ψυχολογικά δεμένους ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν ότι το μέλλον τους ενδέχεται να βρίσκεται αλλού.
Ο Γιαν Ζόμερ αποτελεί την πιο ξεκάθαρη περίπτωση. Στα 37 του, διανύει την τρίτη και –εκτός απροόπτου– τελευταία του σεζόν στο Μιλάνο. Παρ’ όλα αυτά, η θέση του ως βασικού τερματοφύλακα δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Ο Κίβου τον υπερασπίστηκε δημόσια, ακόμη και μετά από δύσκολες στιγμές, δείχνοντας ότι η εμπιστοσύνη δεν είναι διαπραγματεύσιμη όταν μιλάμε για εμπειρία, προσωπικότητα και αποδυτήρια. Η Ίντερ γνωρίζει ότι η «μετά Ζόμερ» εποχή πρέπει να σχεδιαστεί προσεκτικά, όμως μέχρι τότε ο Ελβετός παραμένει σημείο αναφοράς. Το ερώτημα δεν είναι αν θα φύγει, αλλά ποιος και πότε θα τον διαδεχθεί.
Στην άμυνα, το ζήτημα αποκτά πιο σύνθετες αποχρώσεις. Ο Φραντσέσκο Ατσέρμπι, επίσης 37 ετών, βρίσκεται στο τελευταίο κομμάτι μιας διαδρομής γεμάτης στιγμές-ορόσημα, με πιο χαρακτηριστική το ιστορικό 4-3 απέναντι στην Μπαρτσελόνα. Το ενδεχόμενο αποχώρησής του είχε ήδη συζητηθεί τον Ιανουάριο, όμως οι συγκυρίες τον κράτησαν στο ρόστερ. Παρόμοια είναι και η περίπτωση του Στέφαν ντε Φράι. Στα 33 του, είναι ο νεότερος –σχεδόν– από τους «υπό λήξη» και ίσως ο μόνος που διατηρεί ένα μικρό, αλλά υπαρκτό, παράθυρο ανανέωσης. Η ηλικία, ωστόσο, βαραίνει και εδώ, καθώς η Ίντερ καλείται να αποφασίσει αν θα επενδύσει στη συνέχεια ή αν θα κλείσει οριστικά το κεφάλαιο.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική της αλλαγής εποχής είναι η κατάσταση των Ματέο Νταρμιάν και Χένρικ Μκιταριάν. Ο πρώτος, στα 36 του, είδε τη φετινή σεζόν να χάνεται σχεδόν ολοκληρωτικά λόγω τραυματισμού. Παρά τη χρησιμότητά του ως λύση ανάγκης και την τακτική του ευελιξία, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η Ίντερ θα επενδύσει ξανά σε έναν παίκτη που παλεύει πλέον περισσότερο με το σώμα του παρά με τους αντιπάλους. Το σενάριο ακόμη και του τέλους της καριέρας του δεν μοιάζει μακρινό.
Ο Μκιταριάν, αντίθετα, παραμένει μια ανοιχτή υπόθεση. Όχι τόσο για όσα προσφέρει πια στο γήπεδο, όσο για όσα εκπροσωπεί εκτός αυτού. Ηγετική φυσιογνωμία, «γέφυρα» μεταξύ παλιών και νέων, αποδέχθηκε χωρίς θόρυβο την αλλαγή ιεραρχίας στο κέντρο και έδωσε νόημα στη λέξη επαγγελματισμός. Η Ίντερ σκέφτεται αν αξίζει να του προσφέρει έναν ακόμη χρόνο, περισσότερο ως σταθεροποιητικό παράγοντα παρά ως βασικό γρανάζι.
Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα μιας ομάδας που ζει με το βλέμμα στραμμένο μπροστά, χωρίς όμως να απαξιώνει το παρόν. Ο Κίβου έχει, άτυπα, συνάψει ένα «σύμφωνο τιμής» με τους παίκτες του: μέχρι το τέλος, όλοι είναι απαραίτητοι, όλοι έχουν ρόλο, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι ο δρόμος χωρίζει. Για την Ίντερ, η επόμενη σεζόν θα είναι διαφορετική. Για τη φετινή, όμως, η πρόκληση είναι μία: να αποχαιρετήσει σωστά όσους σήκωσαν βάρος ετών και να κλείσει τον κύκλο χωρίς ρωγμές. Σε ένα κλαμπ που χτίστηκε πάνω στη συνέχεια, ακόμη και οι αποχαιρετισμοί πρέπει να έχουν τάξη.
Πηγή: in.gr
